Κρυμμένες επί πέντε δεκαετίες στα αρχεία δύο βετεράνων παραγωγών, επτά άγνωστες ηχογραφήσεις αποκαλύπτουν τη φωνή του 17χρονου Michael Jackson στο κρίσιμο μεταίχμιο πριν από την απογείωση της καριέρας του, ανοίγοντας ξανά έναν ξεχασμένο φάκελο στα αρχεία της Sony Music.
Το τραγούδι ανοίγει με έναν funky κιθαριστικό ρυθμό που πατάει πάνω σε ένα rock τέμπο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, μια ομάδα τραγουδιστών υφαίνει γλυκές αρμονίες για την ειρήνη, πριν μια μοναχική φωνή διαπεράσει τα ηχεία με απόλυτη διαύγεια: «You should see what a lovely, lovely world this would be / Everyone has to live together». Πρόκειται για μια soul διασκευή του «People Got to Be Free», της μεγάλης επιτυχίας των The Rascals από το 1968, όμως αυτό που καθηλώνει τον ακροατή είναι το ηχόχρωμα του βασικού τραγουδιστή, ιδιαίτερα όταν εκτοξεύεται στις υψηλές νότες. Η φωνή ανήκει, χωρίς καμία αμφιβολία, στον Michael Jackson.
Το συγκεκριμένο τραγούδι, μαζί με άλλες έξι ολοκληρωμένες ηχογραφήσεις, δημιουργήθηκε στα Crystal Sound Recording Studios του Λος Άντζελες την άνοιξη του 1976. Δεν κυκλοφόρησαν ποτέ ως singles, δεν συμπεριλήφθηκαν σε ανθολογίες σπάνιου υλικού και δεν έφτασαν ποτέ ούτε στα χέρια των συλλεκτών παράνομων ηχογραφήσεων (bootlegs).
Πίσω από τον νεαρό Michael, οι δεύτερες φωνές ανήκουν στα αδέλφια του —τον Jackie, τον Marlon, τον Tito και τον Randy— λίγο μετά το τέλος της ιστορικής τους εποχής στη Motown ως Jackson 5.
Τις μπομπίνες διατηρούσαν στην κατοχή τους επί μισό αιώνα η Susan Michelson και ο Alex Cyrell, ένα ζευγάρι έμπειρων Αμερικανών παραγωγών που αποφάσισε να μοιραστεί για πρώτη φορά το υλικό με το περιοδικό Rolling Stone. Τα τραγούδια αυτά απαθανατίζουν τον 17χρονο Michael Jackson σε μια συναρπαστική μεταβατική περίοδο: ανάμεσα στην παιδική soul των πρώτων χρόνων και στο κοφτό, εκρηκτικό στυλ που θα κυριαρχούσε λίγα χρόνια αργότερα στο «Billie Jean».
Το ακυκλοφόρητο υλικό περιλαμβάνει το ρυθμικό «Sweet Music», μια πρώιμη παραλλαγή της μπαλάντας «Blues Away», το δυναμικό «Disco Kids» με έντονα εφέ wah-wah στην κιθάρα, μια blues εκδοχή στο «We’re All Alone» του Boz Scaggs, το disco ερωτικό τραγούδι «Goodness Knows», το boogie «Gimme What I Need» και τη διασκευή του «People Got to Be Free».
Ακόμη και έγκριτοι μελετητές της δισκογραφίας του Michael Jackson δηλώνουν έκπληκτοι μπροστά στην αποκάλυψη. Ο Γάλλος βιογράφος Richard Lecocq, ο οποίος συνυπέγραψε το βιβλίο «Michael Jackson: All the Songs», που καταγράφει αναλυτικά περισσότερες από 200 επίσημες κυκλοφορίες, παραδέχεται πως αγνοούσε παντελώς την ύπαρξη των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων.
Η ιστορία πίσω από τις χαμένες κασέτες ξεκινά τον Μάρτιο του 1976, όταν η οικογένεια αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία της με τη Motown Reocrds. Ο πατέρας και μάνατζερ του συγκροτήματος, Joseph Jackson, επιθυμούσε οι γιοι του να γράφουν και να αναλαμβάνουν οι ίδιοι την παραγωγή των τραγουδιών τους, εξασφαλίζοντας μεγαλύτερο μερίδιο από τα πνευματικά δικαιώματα.
Επειδή η Motown διατηρούσε την κυριότητα του ονόματος Jackson 5, τα αδέλφια μετονομάστηκαν σε The Jacksons και υπέγραψαν συμβόλαιο με την Epic Records, θυγατρική τότε της πανίσχυρης CBS Records.
Στη μουσική βιομηχανία επικρατούσε έντονος σκεπτικισμός για το αν ένα εφηβικό συγκρότημα μπορούσε να επιβιώσει στην ενήλικη δισκογραφία. Ο πρόεδρος της CBS, Walter Yetnikoff, είχε παρακολουθήσει μια συναυλία τους στη Νέα Υόρκη το 1975 και είχε μείνει ασυγκίνητος, ειδικά όταν ο Michael ερμήνευσε την μπαλάντα «Ben». Δύο στελέχη της Epic, ωστόσο, ο Ron Alexenburg και ο Steve Popovich, επέμειναν με πάθος και τον έπεισαν να υπογράψει το συμβόλαιο.
Η επίσημη μουσική ιστορία καταγράφει ότι η Epic ανέθεσε αμέσως την αναγέννηση των Jacksons στους θρυλικούς παραγωγούς Kenny Gamble και Leon Huff στη Φιλαδέλφεια, οι οποίοι δημιούργησαν το ομώνυμο άλμπουμ «The Jacksons» και την επιτυχία «Enjoy Yourself». Τα ντοκουμέντα του Crystal Sound αποκαλύπτουν όμως ότι πριν από αυτό το βήμα μεσολάβησε ένα μυστικό, ενδιάμεσο στάδιο.
Βασικός παραγωγός των ηχογραφήσεων στο Crystal Sound ήταν ο Bobby Taylor, ο τραγουδιστής που είχε ανακαλύψει πρώτος τα αδέλφια Jackson το 1968 στο Σικάγο και τα είχε συστήσει στον ιδρυτή της Motown, Berry Gordy Jr. Ο Joe Jackson οργάνωσε τις συναντήσεις στο στούντιο και ο Taylor κάλεσε στο πλευρό του τη Susan Michelson και τον Alex Cyrell.
«Οι ηχογραφήσεις πήγαν εξαιρετικά. Ό,τι έδινα στον Michael να τραγουδήσει, μου το επέστρεφε αμέσως στην εντέλεια», είχε δηλώσει ο Taylor λίγο πριν από τον θάνατό του το 2017.
Σύμφωνα με τα τιμολόγια και τις αποδείξεις πληρωμών που διατήρησαν οι δύο παραγωγοί, η Epic χρηματοδότησε πλήρως τις ηχογραφήσεις, με τον Steve Popovich να επιβλέπει προσωπικά τον προϋπολογισμό και να προτείνει τη διασκευή των The Rascals.
Το Crystal Sound, στη γωνία των οδών Santa Monica και Vine στο Χόλιγουντ, έσφυζε από ζωή εκείνη την περίοδο: την ώρα που οι Jacksons δούλευαν την ημέρα, ο Stevie Wonder ηχογραφούσε τις νύχτες στο διπλανό στούντιο το αριστούργημά του «Songs in the Key of Life».
Οι αναμνήσεις των δύο παραγωγών από εκείνες τις εβδομάδες παραμένουν ζωντανές. Τα αδέλφια Jackson έφταναν στο στούντιο υπό την επίβλεψη της δασκάλας τους, Rose Fine, καθώς αρκετά από αυτά βρίσκονταν ακόμη σε σχολική ηλικία.
«Αν θέλαμε να δουλέψουμε μέχρι αργά, προσποιούμασταν ότι τα παιδιά έφευγαν για το σπίτι. Όμως δεν έφευγαν, επέστρεφαν κρυφά στο στούντιο και συνεχίζαμε μαζί τη δουλειά μέσα στη νύχτα», θυμάται η Michelson.
Εκτός από τα επτά τραγούδια του βασικού σχήματος, στις μπομπίνες περιλαμβάνονται και τέσσερα ντουέτα ανάμεσα στον Randy Jackson και την τότε 9χρονη αδελφή του, Janet Jackson: τα «Rock You to Your Socks», «The Two of Us», «You’re My Everything» και «Sugar Candy Kisses». Πρόκειται πιθανότατα για την παρθενική καταγραφή της φωνής της Janet Jackson σε επαγγελματικό στούντιο ηχογράφησης.
Κορυφαίοι μουσικοί της εποχής επιβεβαιώνουν τη συμμετοχή τους. Ο μπασίστας Nate Watts, που έπαιζε παράλληλα για τον Stevie Wonder, θυμάται να συνοδεύει τα αδέλφια Jackson, ενώ ο κιθαρίστας Jay Graydon αναγνώρισε αμέσως το παίξιμό του στην εισαγωγή του «Rock You to Your Socks». Ο 92χρονος ενορχηστρωτής Bob Manchurian θυμάται με χαμόγελο τα πειράγματα του Michael στο στούντιο, ενώ ο ντράμερ James Gadson επιβεβαίωσε τις ηχογραφήσεις λίγο πριν φύγει από τη ζωή.
Ακόμη και ο Jackie Jackson, ο οποίος συνεχίζει να περιοδεύει διεθνώς με το συγκρότημα, επιβεβαίωσε την ύπαρξη των τραγουδιών.
«Θυμάμαι καλά το Crystal Sound, γράψαμε πολλή μουσική εκεί. Αναγνωρίζω τους τίτλους και θυμάμαι το “Goodness Knows”, απλώς δεν μπορώ να ανακαλέσω τη μελωδία», ανέφερε ο Jackie Jackson.
Ο Matt Forger, ηχολήπτης σε κορυφαία προσωπικά άλμπουμ του Michael Jackson τη δεκαετία του ’80, άκουσε το υλικό και ήταν κατηγορηματικός. «Αυτός είναι αναμφίβολα ο Michael Jackson και ο ήχος ανήκει ξεκάθαρα σε εκείνη την εποχή», επιβεβαίωσε, επισημαίνοντας τη νεανική χροιά της φωνής.
Γιατί όμως αυτό το άλμπουμ δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας; Η απάντηση κρύβεται στις εσωτερικές ισορροπίες της Epic Records το 1976. Ενώ ο Popovich στήριζε τις ηχογραφήσεις με τον Bobby Taylor, ο συνάδελφός του Ron Alexenburg προτιμούσε τη συνεργασία με το δίδυμο Gamble και Huff. Παράλληλα, οι διαφωνίες για τα πνευματικά δικαιώματα ανάμεσα στα στελέχη της δισκογραφικής και τον Joe Jackson δημιούργησαν εμπλοκή.
Το οριστικό τέλος για την τύχη των ηχογραφήσεων ήρθε το 1977, όταν ο Steve Popovich παραιτήθηκε από την Epic, μετακόμισε στο Κλίβελαντ και ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, Cleveland International, ανακαλύπτοντας τον Meat Loaf. Χωρίς τον βασικό του υποστηρικτή μέσα στην εταιρεία, το υλικό του Crystal Sound μπήκε στα ράφια.
Ο Popovich κράτησε τις τελικές μίξεις στο προσωπικό του αρχείο μέχρι τον θάνατό του το 2011, οπότε ο γιος του, Steve Popovich Jr., τις παρέδωσε ξανά στον Cyrell και τη Michelson. Το ζευγάρι προσπάθησε επανειλημμένα να κινητοποιήσει τη Sony Music Entertainment, η οποία εξαγόρασε την Epic το 1987 και κατέχει τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων.
Το 2010, ο Cyrell συναντήθηκε με το στέλεχος της Sony Music John Doelp, ο οποίος εντόπισε τις αρχικές πολυκάναλες ηχογραφήσεις στα υπόγεια αρχεία της εταιρείας το 2014, χωρίς ωστόσο η διαδικασία να προχωρήσει σε κυκλοφορία. Την ίδια απογοήτευση βίωσε και ο τραγουδοποιός James Whitney, ο οποίος είχε γράψει τρία από τα τραγούδια των ηχογραφήσεων.
«Αυτό θα ήταν το μεγάλο χαμένο μας άλμπουμ. Έπρεπε επιτέλους να το μοιραστώ με κάποιον, πέρασαν 50 χρόνια και ένιωθα σαν να κλωσάω ένα αυγό», εξομολογείται ο Whitney.
Η στάση της Sony Music και των διαχειριστών της περιουσίας του Michael Jackson παραμένει σιωπηλή, καθώς καμία πλευρά δεν θέλησε να σχολιάσει το θέμα. Μετά τον θάνατο του τραγουδιστή το 2009, οι επίσημες επανεκδόσεις επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στη σόλο δισκογραφία του, αφήνοντας στο περιθώριο το πλούσιο ρεπερτόριο που δημιούργησε μαζί με τα αδέλφια του στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Στην κατοικία τους στην Αριζόνα, ο Alex Cyrell και η Susan Michelson ακούνε ακόμη και σήμερα τα ακυκλοφόρητα τραγούδια, σιγοτραγουδώντας τα αυτοσχεδιαστικά φωνητικά που δοκίμαζε ο Michael Jackson στο «We’re All Alone».
«Έχω πολλά πράγματα να τρέχουν στη ζωή μου και δεν περίμενα αυτή τη στιγμή ως προσωπική δικαίωση. Είναι όμως πραγματικά παράλογο αυτό το υλικό να παραμένει κλειδωμένο στα συρτάρια», σημειώνει ο Cyrell.
Μισό αιώνα μετά τις ηχογραφήσεις στο Χόλιγουντ, οι μπομπίνες του Crystal Sound παραμένουν ανέγγιχτες από τον χρόνο. Ανάμεσα στον funk ήχο της κιθάρας και την απαλή ερμηνεία ενός εφήβου που μάθαινε να δοκιμάζει τα όρια της φωνής του, οι χαμένες αυτές ηχογραφήσεις περιμένουν ακόμη τη στιγμή που θα βγουν από το σκοτάδι των αρχείων, για να αποκαλύψουν τον κρίκο που έλειπε από την ιστορία του μεγαλύτερου καλλιτέχνη της σύγχρονης μουσικής.
