Μια συνάντηση ανάμεσα στην jazz ευαισθησία της Norah Jones και το alternative σύμπαν του Joshua Homme, με αφορμή την κυκλοφορία της διασκευής στο «Somethin’ Stupid».
Η Norah Jones υποδέχεται τον Joshua Homme των Queens of the Stone Age σε ένα επεισόδιο του «Norah Jones is Playing Along» που υπόσχεται ουσία: ανοιχτή κουβέντα για πορείες και μεθόδους, αλλά κυρίως μουσική.
Το δίδυμο μπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί ιδιαίτερες εκτελέσεις, με αιχμή μία τρυφερή διασκευή στο «Somethin’ Stupid» του C. Carson Parks, το τραγούδι που έγινε κλασικό μέσα από το ντουέτο του πατέρα – κόρης Frank και Nancy Sinatra.
Στο Τορόντο, Οντάριο, η είδηση έχει αρχή, μέση και τέλος που μιλούν από μόνα τους: δύο καλλιτέχνες με ισχυρές, διαφορετικές ταυτότητες συναντιούνται για να ψάξουν την κοινή τους γλώσσα.
Η Norah Jones και ο Joshua Homme ανταλλάσσουν ιστορίες από τις διαδρομές τους και ξεδιπλώνουν μπροστά στο μικρόφωνο τη δημιουργική τους διαδικασία—εκεί που οι επιλογές, οι αμφιβολίες και το ένστικτο καθορίζουν τον ήχο. Δεν μένουν στη θεωρία. Πιάνουν όργανα, χαμηλώνουν τα φώτα και ηχογραφούν.
Τα highlights είναι προσεκτικά επιλεγμένα. Παίρνουν τρία κομμάτια των Queens of the Stone Age και τα απογυμνώνουν μέχρι να αποκαλυφθεί ο σκελετός τους: «Kalopsia», «Make It Wit Chu» και το λιγότερο προβεβλημένο «This Lullaby»
. Η προσέγγιση είναι λιτή, με την εστίαση να μετακινείται από την ένταση των ενορχηστρώσεων στον πυρήνα της σύνθεσης—στις γραμμές, στο χρώμα της φωνής, στον ρυθμό που ανασαίνει. Ανάμεσά τους, η διασκευή στο «Somethin’ Stupid» έρχεται σαν μικρή ταινία δύο φωνών που συναντιούνται στον ίδιο διάδρομο. Μελωδία που όλοι αναγνωρίζουν, ύφος που φέρει την υπογραφή τους.
Το «Norah Jones is Playing Along» δεν είναι απλώς ένα ακόμα μουσικό podcast που παρακολουθείς περιστασιακά. Η ιδέα είναι καθαρή: κάθε επεισόδιο ανοίγει ένα παράθυρο στο μυαλό ενός δημιουργού του σήμερα, καθώς η Norah Jonas συζητά για τη ζωή, τη μουσική και τις στιγμές που γεννούν ιδέες—ενώ ταυτόχρονα μοιράζεται διπλές εκτελέσεις τραγουδιών των καλεσμένων της, αγαπημένα από το δικό της ρεπερτόριο, διασκευές και ακόμη και κομμάτια που γράφονται επιτόπου.
Τα προηγούμενα επεισόδια είναι διαθέσιμα για binge ακρόαση, ιδανικά για όσους θέλουν να ακούσουν πώς ένα τραγούδι μεταμορφώνεται όταν αλλάζει το περιβάλλον του.
Η συνεργασία με τον Joshua Homme λειτουργεί σε πολλά επίπεδα. Από τη μία, ανοίγει τον κατάλογο των Queens of the Stone Age σε μία πιο ευρεία ακρόαση, αποκαλύπτοντας τις αρμονικές επιλογές και τις μελωδικές γραμμές που συχνά κρύβονται πίσω από την ένταση της μπάντας. Από την άλλη, δίνει στη Norah Jones έναν χώρο να πειραματιστεί με υλικό που ξεφεύγει από το γνώριμο jazz/americana φάσμα της. Το αποτέλεσμα είναι νευρώδες αλλά και ήσυχο, με εκείνη τη λεπτή ισορροπία που προκύπτει όταν δυο έμπειροι μουσικοί αφήνουν τον εγωισμό στην πόρτα του στούντιο.
Η επιλογή του «Somethin’ Stupid» έχει και μία διακριτική σημειολογία. Πρόκειται για τραγούδι – ορόσημο στις συναντήσεις φωνών, με ιστορία που κουβαλά το βάρος του ονόματος Sinatra, αλλά και χώρο για επανερμηνείες. Στη σύμπραξη της Norah Jones και του Joshua Homme, το κομμάτι ακούγεται σαν χαμηλότονο ντουέτο που φωτίζει τις διαφορές τους: το βελούδινο timbre της Norah συναντά το χαρακτηριστικό χρώμα του Joshua, και εκεί ανάμεσα γεννιέται η χημεία.
Για όσους θέλουν να βουτήξουν βαθύτερα, το «Norah Jones is Playing Along» προσφέρει μία ξεκάθαρη διαδρομή ακρόασης. Δεν πρόκειται για στιγμιότυπα ή αποσπάσματα, αλλά για συνεκτικές συναντήσεις όπου η συνομιλία και η μουσική λειτουργούν ως ένα. Το κάθε κομμάτι λειτουργεί σαν κεφάλαιο σε μία ευρύτερη ιστορία για το πώς φτιάχνεται ένα τραγούδι, πώς αλλάζει όταν το ακουμπά ένας άλλος καλλιτέχνης, πώς αναπνέει ξανά σε νέα ατμόσφαιρα.
Το επερχόμενο επεισόδιο του «Norah Jones is Playing Along» με καλεσμένο τον Joshua Homme κυκλοφορεί την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου και έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη κομψό κεφάλαιο σε μία σειρά που δείχνει πώς η μουσική κουβέντα γίνεται δημιουργική πράξη.
Η διασκευή στο «Somethin’ Stupid» είναι ήδη εκεί για να δώσει τον τόνο, τα υπόλοιπα θα ακουστούν όσο πρέπει δυνατά, τη στιγμή που πρέπει.
Είναι αυτή η αφοπλιστική απλότητα του «Somethin’ Stupid» που τελικά σε κερδίζει. Η Norah Jones και ο Joshua Homme δεν προσπαθούν να ξεπεράσουν το παρελθόν, ούτε να επιβληθούν ο ένας στον άλλον. Αντίθετα, αφήνουν τις φωνές τους να πλεχτούν γύρω από τους στίχους, αποδεικνύοντας πως όταν δύο αυθεντικοί καλλιτέχνες αποφασίζουν να «παίξουν μαζί», το αποτέλεσμα είναι μία κοινή γλώσσα που δεν χρειάζεται μεταφραστή.
Το «Norah Jones is Playing Along» καταφέρνει, τελικά, το πιο δύσκολο: να μας κάνει να νιώσουμε ξανά «παρόντες» μέσα σε ένα τραγούδι, ακροατές σε μία συνομιλία που μοιάζει να μας αφορά προσωπικά.
Ίσως γιατί, πίσω από τις νότες, κρύβεται η αλήθεια μιας στιγμής που δεν θα επαναληφθεί, αλλά θα μείνει εκεί, αποτυπωμένη στον αέρα του στούντιο, να μας θυμίζει πως η μουσική είναι –και θα είναι πάντα– η πιο ειλικρινής μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας.
