Με αφορμή ένα νέο βιβλίο και ένα ντοκιμαντέρ, ο Paul McCartney αναπολεί την μπάντα που γεννήθηκε στη σκιά των Beatles και εξηγεί γιατί, επιτέλους, το έργο των Wings βρίσκει τη θέση που του αξίζει στην ιστορία.
Για δεκαετίες, η ιστορία τους γραφόταν με ένα αόρατο μελάνι, στη σκιά ενός μνημείου τόσο κολοσσιαίου που απειλούσε να επισκιάσει οτιδήποτε ερχόταν μετά. Οι Wings, το συγκρότημα που ο Paul McCartney δημιούργησε μέσα από τα συντρίμμια της πιο διάσημης μπάντας του κόσμου, ήταν για πολλούς απλώς το σχήμα του «μετά τους Beatles».
Όμως, ο χρόνος, αυτός ο αλάνθαστος κριτής, μοιάζει επιτέλους έτοιμος να αποδώσει τα δέοντα. Ο ίδιος ο McCartney, στα 83 του χρόνια, νιώθει αυτή την αλλαγή στον αέρα και πιστεύει ότι οι Wings «βρήκαν επιτέλους τη στιγμή τους».
Αυτή η αναγέννηση του ενδιαφέροντος δεν είναι τυχαία. Πυροδοτείται από την κυκλοφορία του νέου βιβλίου, «Wings: The Story Of A Band On The Run», το οποίο συνυπογράφει με τον Αμερικανό ιστορικό Edward «Ted» Widmer, αλλά και από την ταινία «Man on the Run» του Morgan Neville, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Telluride και αναμένεται στο Prime Video.
Είναι η κατάλληλη συγκυρία για μία βαθιά αναδρομή σε ένα κεφάλαιο της ζωής του που ήταν ταυτόχρονα απελευθερωτικό και βασανιστικά δύσκολο.
«Ξαφνικά, οι Wings βρήκαν τη στιγμή τους», δηλώνει ο McCartney σε μία πρόσφατη συνέντευξή του στο BBC. «Υπάρχει μία γενεαλογική αλλαγή σε εξέλιξη και είναι σαν να μεταφέρεσαι πίσω στον χρόνο πάνω σε ένα μαγικό χαλί».
Για να κατανοήσει κανείς τη σημασία αυτής της δήλωσης, πρέπει να γυρίσει πίσω στο 1970. Οι Beatles είχαν διαλυθεί με πάταγο, αφήνοντας πίσω τους ένα πολιτισμικό κενό και τέσσερις μουσικούς να προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν την ύπαρξή τους.
Για τον McCartney, η περίοδος αυτή ήταν σχεδόν υπαρξιακά συντριπτική. Σε ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο, αντιμετωπίζει με μία σπαρακτική ειλικρίνεια τις φήμες εκείνης της εποχής που τον ήθελαν νεκρό: «Αρχίζω να σκέφτομαι ότι οι φήμες ήταν πιο ακριβείς από ό,τι θα μπορούσε να πιστέψει κανείς τότε. Με τόσους πολλούς τρόπους, ήμουν νεκρός».
Μέσα από αυτή την τέφρα γεννήθηκαν οι Wings το 1971. Ήταν ένα τολμηρό, σχεδόν αλαζονικό εγχείρημα. Ο Paul McCartney επιστράτευσε την αείμνηστη σύζυγό του, Linda McCartney, στα πλήκτρα και τον πρώην κιθαρίστα των Moody Blues, Denny Laine. Η απόφαση να συμπεριλάβει τη Linda, μία φωτογράφο χωρίς επίσημη μουσική παιδεία, προκάλεσε τον χλευασμό πολλών κριτικών, αλλά για τον Paul ήταν μία πράξη επιβεβαίωσης: αυτή ήταν η μπάντα του, με τους δικούς του όρους.
«Ήταν ένας εντελώς λευκός καμβάς», αναπολεί, σε πλήρη αντίθεση με τις αυστηρά δομημένες διαδικασίες των Beatles.
Η αρχή ήταν συνειδητά ταπεινή, μία προσπάθεια να απογυμνωθεί από το βάρος της φήμης. «Βγαίναμε στον δρόμο χωρίς σχέδια, χωρίς κλεισμένα ξενοδοχεία, χωρίς κανονισμένες συναυλίες, και σκεφτήκαμε ότι το μόνο μέρος όπου θα μπορούσαμε να βρούμε ένα αιχμάλωτο κοινό ήταν σε κάποιο πανεπιστήμιο – μία εντελώς τρελή ιδέα, αλλά χαίρομαι που το κάναμε».
Αυτή η αντισυμβατική περιοδεία στα πανεπιστήμια, όπου το συγκρότημα εμφανιζόταν απρόσκλητο ζητώντας να παίξει, ήταν η θεμέλια λίθος της νέας του ταυτότητας. Ήταν μία επιστροφή στις ρίζες, μία κάθαρση. Και λειτούργησε. Σταδιακά, οι Wings άρχισαν να χτίζουν το δικό τους κοινό και τη δική τους κληρονομιά. Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει, αλλά αυτή τη φορά είχε διαφορετική γεύση.
Όταν οι καλές στιγμές ήρθαν και οι Wings κατέκτησαν την κορυφή των charts, ο McCartney σημειώνει ότι υπήρχε «ένα ιδιαίτερο είδος ενθουσιασμού στην επίτευξη αυτού του στόχου», ακριβώς λόγω της σκληρής δουλειάς που είχαν επενδύσει παίζοντας σε μικρότερους χώρους. Το συγκρότημα γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, με 12 singles στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένου του χριστουγεννιάτικου No. 1 «Mull of Kintyre», και οκτώ άλμπουμ στο Top 10, δύο εκ των οποίων έφτασαν στην κορυφή.
Τραγούδια όπως το «Live and Let Die» για την ομώνυμη ταινία του James Bond, το «Jet», το «Silly Love Songs» και φυσικά ολόκληρο το αριστουργηματικό άλμπουμ «Band On The Run» έγιναν κλασικά, σφραγίζοντας μία ολόκληρη δεκαετία.
«Δεν ξόδευα πολύ χρόνο κοιτάζοντας πίσω γενικά», εξηγεί ο McCartney. «Μου αρέσει να ζω τη στιγμή. Όπως όλα τα άλλα, είναι θέμα timing. Τα τελευταία χρόνια, παρατήρησα ότι στις συνεντεύξεις μου έκαναν τόσες ερωτήσεις για τους Wings όσες και για τους Beatles. Ο κόσμος μου έλεγε ότι το πρώτο πράγμα που άκουσε από εμένα ήταν το «Band On The Run» ή το «Jet», ή ότι το αγαπημένο του άλμπουμ ήταν ένα των Wings».
Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας αντικατοπτρίζεται και στις ζωντανές του εμφανίσεις. «Η υποδοχή αυτών των τραγουδιών στις συναυλίες μας συχνά με ξαφνιάζει κι εμένα», παραδέχεται. Τα τραγούδια των Wings δεν είναι πλέον απλώς fillers ανάμεσα στις επιτυχίες των Beatles, αλλά αυτόνομα, αγαπημένα κομμάτια που το κοινό απαιτεί και τραγουδά με πάθος.
Η ιστορία των Wings είναι η ιστορία μιας αναδημιουργίας. Είναι η απόδειξη ότι υπάρχει ζωή, και μάλιστα πλούσια και δημιουργική, μετά το τέλος ενός μύθου.
Για τον Paul McCartney, ήταν η μπάντα που τον έσωσε, που του επέτρεψε να ξαναγίνει απλώς ένας μουσικός σε ένα βαν, να ερωτευτεί ξανά τη διαδικασία της δημιουργίας και, τελικά, να χτίσει μία δεύτερη, εξίσου εντυπωσιακή κληρονομιά.
Σήμερα, καθώς μία νέα γενιά ανακαλύπτει τη μουσική τους χωρίς προκαταλήψεις, τα φτερά των Wings μοιάζουν επιτέλους έτοιμα να πετάξουν ελεύθερα, μακριά από κάθε σκιά.
