Ο ιδρυτικός ντράμερ Andrew Ranken των The Pogues άφησε την τελευταία του πνοή, με τα εναπομείναντα μέλη να τον αποχαιρετούν ως «αδελφό».
Μια ακόμη σελίδα στην πολυτάραχη ιστορία των The Pogues γύρισε οριστικά, αφήνοντας πίσω της τη σιωπή που ακολουθεί έναν επίμονο, καθοριστικό ρυθμό. Ο Andrew Ranken, ο ντράμερ που αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο του ήχου τους από την πρώτη μέρα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών.
Η είδηση βυθίζει στη θλίψη τους οπαδούς ενός συγκροτήματος που ποτέ δεν ακολούθησε κανόνες, δύο χρόνια μετά τον οδυνηρό αποχαιρετισμό στον εμβληματικό frontman του, Shane MacGowan.
Ο Ranken δεν ήταν απλώς ένας μουσικός που κρατούσε τον χρόνο· ήταν η κινητήριος δύναμη, ο άνθρωπος που γεφύρωσε την ωμή ενέργεια του punk με την ψυχή της ιρλανδικής παράδοσης, δημιουργώντας ένα ηχητικό χαρμάνι που παραμένει μοναδικό μέχρι σήμερα.
Η ανακοίνωση από το ίδιο το συγκρότημα αποτυπώνει το βάθος της σχέσης που τους έδενε, ξεπερνώντας τα όρια της επαγγελματικής συνεργασίας.
Μέσα από τα social media, τα εναπομείναντα μέλη των The Pogues μοιράστηκαν τον πόνο τους με λόγια που μαρτυρούν μία αληθινή αδελφοσύνη: «Andrew, σε ευχαριστούμε για όλα, για τη φιλία σου, το πνεύμα σου και τη γενναιοδωρία της ψυχής σου, και φυσικά για τη μουσική, για πάντα ένας αληθινός φίλος και αδελφός. Οι σκέψεις και η αγάπη μας είναι με την οικογένειά του σε αυτή τη θλιβερή και δύσκολη στιγμή».
Μέχρι στιγμής, τα αίτια του θανάτου του δεν έχουν γίνει επίσημα γνωστά, αν και ήταν κοινό μυστικό πως ο Ranken αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια, έχοντας διαγνωστεί με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Η ευαισθησία του, ωστόσο, δεν περιοριζόταν στην τέχνη του.
Μόλις το 2023, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για το φιλανθρωπικό ίδρυμα St Joseph’s Hospice στο Χάκνεϊ του Λονδίνου, μία κίνηση που φανερώνει τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου που, παρά τις δυσκολίες, δεν έπαψε να νοιάζεται για τους άλλους.
Η πορεία του Andrew Ranken με τους The Pogues ήταν αδιάλειπτη και καθοριστική. Η υπογραφή του βρίσκεται σε κάθε επίσημη ηχογράφηση του συγκροτήματος, από το μνημειώδες πρώτο άλμπουμ «Red Roses for Me» του 1984 μέχρι το κύκνειο άσμα τους, το «Pogue Mahone» του 1996. Η ιστορία της ένταξής του στο σχήμα, όμως, έχει το δικό της, ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Ξεκινώντας να παίζει ντραμς στην ηλικία των 14, γνώρισε τους ιδρυτές των The Pogues, Shane MacGowan και Jem Finer, στα θρυλικά στέκια του Κινγκς Κρος. Όταν του έγινε η πρόταση να ενταχθεί στο συγκρότημα, αρχικά την απέρριψε, καθώς ήταν αφοσιωμένος στον ρόλο του ως τραγουδιστής στο δικό του σχήμα, τους The Operation. Η μοίρα, ωστόσο, είχε άλλα σχέδια. Λίγο αργότερα, το 1983, αναθεώρησε και έγινε ο μόνιμος ντράμερ που θα σφράγιζε τον ήχο τους για πάντα.
Ακόμη και μετά τη διάλυση των The Pogues, η μουσική παρέμεινε ο πυρήνας της ζωής του. Ηγήθηκε του συγκροτήματος The Mysterious Wheels, το οποίο οι εκδότες του περιέγραφαν ως «μια Blues, Country, Rock and Roll, και γενικά φανταστική μπάντα», αποδεικνύοντας την ευρύτητα των μουσικών του επιρροών και την αστείρευτη αγάπη του για τη δημιουργία.
Η Siobhan MacGowan, αδελφή του εκλιπόντος Shane, αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο τη σημασία του Ranken για την ιστορία της μπάντας. Σε ανάρτησή της, έγραψε: «Ο Andrew ήταν ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας. Ένας αδελφός της μπάντας και ένας απίστευτα ταλαντούχος και μοναδικός ντράμερ. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη». Τα λόγια της αντηχούν την κοινή πεποίθηση πως οι The Pogues ήταν κάτι παραπάνω από ένα σύνολο μουσικών· ήταν μία οικογένεια, σφυρηλατημένη μέσα από τις θριαμβευτικές επιτυχίες και τις επώδυνες πτώσεις.
Αυτή η απώλεια έρχεται να προστεθεί στη βαθιά πληγή που άφησε ο θάνατος του Shane MacGowan τον Νοέμβριο του 2023. Οι The Pogues, γνωστοί στο ευρύ κοινό για την αθάνατη χριστουγεννιάτικη επιτυχία «Fairytale of New York» του 1987, ένα ντουέτο με την Kirsty MacColl, έχτισαν έναν μύθο που αγαπήθηκε από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, χάρη σε δίσκους – σταθμούς όπως το αριστουργηματικό «Rum, Sodomy & the Lash» του 1985 και το εμβληματικό «If I Should Fall from Grace with God» του 1988.
Η ειρωνεία είναι πως μόλις πέρυσι, το συγκρότημα επανενώθηκε για να γιορτάσει τα 40 χρόνια του «Rum, Sodomy & the Lash», αλλά χωρίς την παρουσία του MacGowan ή του Ranken. Σε εκείνη την περιοδεία συμμετείχαν τα ιδρυτικά μέλη James Fearnley, Jem Finer και Spider Stacy, πλαισιωμένοι από μία σειρά εκλεκτών καλεσμένων, όπως η Nadine Shah και μέλη των Fontaines D.C., δείχνοντας τη διαχρονική επιρροή της μουσικής τους.
Ο θάνατος του Andrew Ranken σηματοδοτεί το τέλος ενός ακόμη κεφαλαίου. Ο ρυθμός που έκανε τον κόσμο να χορεύει, να μεθάει και να δακρύζει με τις ιστορίες των The Pogues σίγησε.
Μένει πίσω η μουσική τους, αιώνια και αναλλοίωτη, για να θυμίζει πως κάποτε, μία παρέα μουσικών από το Λονδίνο άλλαξε για πάντα τον τρόπο που το punk μπορούσε να συναντήσει την παράδοση, με την καρδιά του Andrew Ranken να χτυπά σταθερά και δυνατά στον πυρήνα του ήχου τους.
