Σίγησε η κιθάρα που γέννησε τους Bad Company και τους Mott The Hoople – Η ανεκτίμητη κληρονομιά του Mick Ralphs
Ένας από τους θεμελιωτές του βρετανικού hard rock, ο κιθαρίστας και συνθέτης Mick Ralphs, η ψυχή πίσω από δύο εμβληματικά συγκροτήματα, τους Bad Company και τους Mott the Hoople, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.
Την είδηση επιβεβαίωσε εκπρόσωπος της οικογένειάς του, βυθίζοντας στο πένθος τον κόσμο της rock μουσικής.
Η υγεία του Mick Ralphs είχε κλονιστεί σοβαρά το 2016, όταν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο αμέσως μετά από μία σειρά συναυλιών των Bad Company στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έκτοτε νοσηλευόταν, και τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τον Paul Rodgers, τραγουδιστή και συνιδρυτή των Bad Company, διέμενε σε οίκο ευγηρίας. Η ειρωνεία της μοίρας είναι πως ο θάνατός του έρχεται λίγο πριν την επίσημη είσοδο των Bad Company στο Rock and Roll Hall of Fame, μία τελετή που έχει προγραμματιστεί για τον ερχόμενο Νοέμβριο.
Συντετριμμένος, ο Paul Rodgers αποχαιρέτησε τον φίλο και συνεργάτη του με λόγια που συγκινούν.
«Ο δικός μας Mick έφυγε, η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Μας άφησε εξαιρετικά τραγούδια και αναμνήσεις. Ήταν φίλος μου, ο συνεργάτης μου στη σύνθεση, ένας εκπληκτικός και πολύπλευρος κιθαρίστας που είχε την πιο απίστευτη αίσθηση του χιούμορ», ανέφερε στη δήλωσή του.
«Στην τελευταία μας συζήτηση πριν από λίγες ημέρες μοιραστήκαμε ένα γέλιο, αλλά δεν θα είναι το τελευταίο μας. Υπάρχουν πολλές αναμνήσεις του Mick που θα προκαλούν γέλιο. Συλλυπητήρια σε όλους όσοι τον αγάπησαν, ειδικά στη μία και αληθινή του αγάπη, τη σύζυγό του Susie. Θα σε δω στον παράδεισο», συνέχισε.
Η συνεισφορά του Mick Ralphs ήταν καθοριστική. Πέρα από τα βαριά riff του και τις δυναμικές συγχορδίες του που σμίλεψαν τον ήχο των Bad Company, υπέγραψε ως συνθέτης μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, όπως τα «Can’t Get Enough», «Ready for Love» και «Good Lovin’ Gone Bad», ενώ συνυπέγραψε τα εμβληματικά «Bad Company» και «Feel Like Makin’ Love».
Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος των Mott The Hoople, παίζοντας στους πρώτους έξι δίσκους τους, συμπεριλαμβανομένου του θρυλικού «All The Young Dudes», στην παραγωγή του οποίου βρισκόταν ο David Bowie.
«Πιστεύω ότι είναι πολύ ευέλικτος, και ο ήχος του είναι πολύ ευέλικτος, και “κλειδώνει” τέλεια μέσα σε ένα τραγούδι», είχε πει ο Rodgers σε συνέντευξή του πέρυσι για τον Ralphs.
«Είτε πρόκειται για το “Can’t Get Enough” είτε για το “Bad Company”, ή το “Feel Like Makin’ Love” ή το “Shooting Star”, μπορείς αμέσως να αναγνωρίσεις το παίξιμό του και να πεις, “Αυτός είναι ο Mick Ralphs”».
Γεννημένος στις 31 Μαρτίου του 1944, ο Mike Ralphs έπαιξε σε διάφορες μπάντες ως έφηβος πριν γίνει μέλος των Silence, με έδρα το Hereford.
Όταν ο τραγουδιστής Ian Hunter εντάχθηκε στο σχήμα το 1969, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Mott The Hoople. Εκεί, ο Mike Ralphs έγραψε ένα από τα πρώτα τους κλασικά κομμάτια, το «Rock and Roll Queen», και ακολούθησε την glam αισθητική της εποχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι το «Ready For Love» ηχογραφήθηκε αρχικά από τους Mott.
Ωστόσο, οι εντάσεις μεταξύ του Hunter και του Ralphs οδήγησαν τον κιθαρίστα στην αποχώρηση το 1973.
«Πάντα ένιωθα κομμάτι των Mott, αλλά τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ από τις παλιές μέρες», δήλωσε ο Ralphs στο Rolling Stone εκείνη τη χρονιά.
«Ο Ian έχει πάρει κάπως την πρωτοβουλία τώρα, κάτι που είναι σπουδαίο για το συγκρότημα συνολικά, αλλά όχι πολύ καλό για μένα ως άτομο. Θα έπρεπε να τραγουδάω και να γράφω περισσότερο, αλλά αντί να τσακώνομαι συνεχώς με τον Ian, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερο απλώς να φύγω», είπε.
Η μοίρα τον έφερε κοντά στον Paul Rodgers, ο οποίος ήταν εξίσου απογοητευμένος με τη δική του μπάντα, τους Free, παρά την τεράστια επιτυχία του «All Right Now».
«Άρχισα να μιλάω με τον Paul και ένιωθε λίγο σαν εμένα. Βρισκόμασταν και οι δύο σε καταστάσεις όπου δεν ήμασταν απόλυτα ελεύθεροι να κάνουμε αυτό που θέλαμε», αποκάλυψε ο Ralphs το 1974.
Μάλιστα, μία ηχογράφηση ενός καβγά μεταξύ του Hunter και του Ralphs μέσα στο στούντιο συμπεριλήφθηκε στο τραγούδι «Violence», το κομμάτι για το οποίο διαφωνούσαν.
Έτσι, το 1974, μαζί με τον ντράμερ Simon Kirke και τον μπασίστα Boz Burrell, γεννήθηκαν οι Bad Company.
Με τη στήριξη του θρυλικού μάνατζερ των Led Zeppelin, Peter Grant, και ένα συμβόλαιο στη νέα δισκογραφική εταιρεία των Zeppelin, τη Swan Song, το πρώτο άλμπουμ τους, με το «Can’t Get Enough», εκτοξεύτηκε στο Νο. 1 των ΗΠΑ.
Ο Paul Rodgers θυμόταν για εκείνο το τραγούδι: «Τον θυμάμαι να μου το παίζει. Ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι ήταν επιτυχία. Ήταν ένας από τους λόγους που πίστευα ότι είχαμε μέλλον μαζί».
Για τον Mike Ralphs, η πιο γήινη και λιγότερο φανταχτερή προσέγγιση των Bad Company ήταν προτιμότερη.
«Όλη αυτή η ιστορία με το glitter!», έλεγε το 1974. «Μετά τον David Bowie, έχει γίνει ξεπερασμένο».
Λέγεται επίσης ότι ο ίδιος ο Ralphs πρότεινε το όνομα του συγκροτήματος. Όταν ο Rodgers του είπε ότι είχε γράψει ένα τραγούδι με τίτλο «Bad Company», ο Ralphs επέμεινε ότι αυτό έπρεπε να είναι και το όνομά τους.
Πάντα χαμηλών τόνων, ο ίδιος ξεκαθάριζε το 1978: «Δεν είναι κυριολεκτικό· δεν ερχόμαστε σε μία πόλη για να δείρουμε κανέναν.»
Μετά τη διάλυση των αυθεντικών Bad Company στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Mike Ralphs κυκλοφόρησε ένα σόλο άλμπουμ, αλλά σύντομα επανασχημάτισε το συγκρότημα.
Ωστόσο, το 1990, απείχε από μία περιοδεία τους, δηλώνοντας πως ποτέ δεν του άρεσαν οι δρόμοι και πως έπρεπε να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα του, πιστός πάντα στον διακριτικό χαρακτήρα του.
Τα τελευταία του χρόνια, ο Mike Ralphs είχε την ευκαιρία να δει την κληρονομιά του να αναγνωρίζεται.
Σε ένα email του στο Billboard νωρίτερα φέτος, εξέφραζε την τεράστια χαρά του για την ένταξη του συγκροτήματος στο Hall Of Fame: «Είμαι πανευτυχής και πιστεύω ότι η είσοδος των Bad Company στο Rock And Roll Hall Of Fame είναι φανταστική!».
Ο κιθαρίστας αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, Susie Chavasse, δύο παιδιά και τρία θετά παιδιά.
Ο Mick Ralphs ήταν η ήρεμη δύναμη πίσω από μερικά από τα πιο εκρηκτικά ηχοτοπία της rock. Ένας άνδρας που προτιμούσε να μιλάει μέσα από την κιθάρα του, δημιουργώντας riff που έγιναν συνώνυμα μιας ολόκληρης εποχής και τραγούδια που παραμένουν διαχρονικοί ύμνοι.
Η σιωπή της κιθάρας του είναι εκκωφαντική, αλλά η μουσική που μας χάρισε θα συνεχίσει να ακούγεται δυνατά για πολλές γενιές ακόμα.
