Σε ηλικία 91 ετών, σίγησε η αισθαντική, βελούδινη φωνή της Ornella Vanoni που σφράγισε επτά δεκαετίες ιταλικής μουσικής, από τις συνεργασίες με τον Gino Paoli και τον Herbie Hancock μέχρι την απολαυστικά απρόβλεπτη περσόνα της στα τηλεοπτικά πλατό.
Η Ιταλία έχασε τη φωνή της κομψότητας, τη μελωδία της μελαγχολίας και την ψυχή μιας ολόκληρης εποχής. Η Ornella Vanoni, η αριστοκρατική μορφή που για επτά ολόκληρες δεκαετίες όρισε τι σημαίνει να είσαι ντίβα, η ερμηνεύτρια που μετέτρεψε τραγούδια όπως το «Senza Fine» και το «L’appuntamento» σε αιώνιους ύμνους, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών.
Την είδηση του θανάτου της ακολούθησε ένα κύμα εθνικής συγκίνησης, με την Ιταλίδα πρωθυπουργό, Giorgia Meloni, να εκφράζει τη βαθιά της θλίψη με μία ανάρτηση στο X το Σάββατο 22 Νοεμβρίου.
Η Meloni τόνισε πως η «απαράμιλλη φωνή» της Vanoni άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον ιταλικό πολιτισμό για πολλές γενιές. «Η Ιταλία χάνει μία μοναδική καλλιτέχνιδα που μας αφήνει μία ανεπανάληπτη καλλιτεχνική κληρονομιά», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα La Stampa, η Vanoni πέθανε από καρδιακή ανακοπή στο σπίτι της στο Μιλάνο.
Η πορεία της ήταν ένας μουσικός μαραθώνιος που λίγοι κατάφεραν να τρέξουν με τόση αντοχή και χάρη. Με περισσότερα από 100 άλμπουμ στο ενεργητικό της και πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 55 εκατομμύρια αντίτυπα, η Ornella Vanoni δεν ήταν απλώς μία τραγουδίστρια. Ήταν ένα σύμβολο, ένα είδωλο που αγαπήθηκε από γενιές θαυμαστών, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο «Η Κυρία του Ιταλικού Τραγουδιού», όπως σημειώνει η εφημερίδα LaPresse.
Γεννημένη στο Μιλάνο το 1937, η πρώτη της αγάπη δεν ήταν η μουσική, αλλά το θέατρο. Μια αγάπη που την οδήγησε μέχρι τις σκηνές του Μπρόντγουεϊ το 1964.
Ωστόσο, το πάθος της για τη μουσική, σε συνδυασμό με αυτό που η LaPresse περιέγραψε ως ένα «εξαιρετικά προσωπικό και σοφιστικέ ερμηνευτικό στιλ» και ένα τεράστιο ρεπερτόριο που εκτεινόταν από την τζαζ μέχρι την ποπ, την έφερε να συνεργάζεται με μερικούς από τους σημαντικότερους συνθέτες στην Ιταλία και το εξωτερικό.
Η καθοριστική στιγμή στην καριέρα της, αλλά και στη ζωή της, ήρθε μέσα από τη συνεργασία —και τον θυελλώδη έρωτα— με τον διάσημο τραγουδοποιό από τη Γένοβα, Gino Paoli.
Από αυτή τη σχέση γεννήθηκε το 1961 το αριστουργηματικό «Senza Fine» (Δίχως Τέλος), το τραγούδι που την εκτόξευσε στη διεθνή σκηνή και έγινε η υπογραφή της. Ένας ύμνος σε έναν έρωτα που δεν γνωρίζει όρια, ο οποίος καθρέφτιζε τη δική τους παθιασμένη ιστορία.
Η καλλιτεχνική της ανησυχία, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Οι μετέπειτα συνεργασίες της κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα ταλέντων, φτάνοντας μέχρι τους θρύλους της τζαζ Gil Evans, Herbie Hancock και George Benson, όπως αναφέρει το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA.
Η Vanoni δεν φοβήθηκε ποτέ να πειραματιστεί, να γεφυρώσει είδη και να αποδείξει ότι η φωνή της μπορούσε να σταθεί επάξια σε οποιοδήποτε μουσικό τοπίο.
Στην πατρίδα της, η Ornella Vanoni ήταν μία σταθερή αξία, διαπρέποντας σε πολλά διάσημα μουσικά φεστιβάλ. Συμμετείχε οκτώ φορές στο δημοφιλέστερο μουσικό φεστιβάλ της χώρας, το Sanremo, κατακτώντας τη δεύτερη θέση το 1968 με το τραγούδι «Casa Bianca».
Το ταλέντο της, ωστόσο, επεκτάθηκε και στη σύνθεση, κάτι που αναγνωρίστηκε όταν κέρδισε δύο φορές το περίβλεπτο Βραβείο Tenco — όντας η μοναδική Ιταλίδα τραγουδίστρια που τιμήθηκε με το βραβείο ως τραγουδοποιός και η μόνη γυναίκα που το έχει κερδίσει δύο φορές. Αυτή η διάκριση δεν ήταν απλώς ένα τρόπαιο, αλλά η επιβεβαίωση ότι η Vanoni δεν ήταν μόνο μία φωνή, αλλά και ένας νους, μία δημιουργός με δική της καλλιτεχνική οπτική.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, όπως σημειώνει το ANSA, η Vanoni είχε γίνει περιζήτητη καλεσμένη σε τηλεοπτικά προγράμματα, όχι μόνο για τη μουσική της, αλλά για την ίδια της την προσωπικότητα. Απολαυστικά απρόβλεπτη, με έναν ατελείωτο πλούτο ανεκδότων από τη μυθική καριέρα της και μία «απόλυτη αδιαφορία για την πολιτική ορθότητα», κατάφερνε να σαγηνεύει το κοινό με την ειλικρίνεια και το αιχμηρό της χιούμορ.
Ήταν η ντίβα που δεν φοβόταν να τσαλακωθεί, η σταρ που παρέμενε αυθεντική μέχρι το τέλος.
Η Ornella Vanoni δεν αφήνει πίσω της απλώς τραγούδια, αλλά ένα soundtrack για τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Αφήνει τη μελαγχολία ενός ραντεβού στο «L’appuntamento», την υπόσχεση της αιωνιότητας στο «Senza Fine», την ανάμνηση μιας Ιταλίας που ήξερε να είναι ταυτόχρονα λαμπερή, παθιασμένη και βαθιά ανθρώπινη.
Η φωνή της μπορεί να σίγησε, αλλά η μουσική της, όπως και ο τίτλος του πιο διάσημου τραγουδιού της, θα παραμείνει για πάντα… δίχως τέλος.
