Η απίθανη διαδρομή ενός ανθρώπου που από ακροατής των δίσκων των Boston κατέληξε να τραγουδά για το ίδιο συγκρότημα για σχεδόν δύο δεκαετίες.
Ο Tommy DeCarlo, η φωνή που συνδέθηκε με τις περιοδείες των Boston από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 και μετά, πέθανε τη Δευτέρα 9 Μαρτίου σε ηλικία 60 ετών.
Η είδηση επιβεβαιώθηκε από την οικογένειά του μέσω Facebook, η οποία αποκάλυψε ότι τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον εγκέφαλο.
Σε δήλωσή τους ανέφεραν: «Πάλεψε με απίστευτη δύναμη και θάρρος μέχρι την τελευταία στιγμή. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο ζητάμε ευγενικά από φίλους και θαυμαστές να σεβαστούν την ιδιωτικότητα της οικογένειάς μας καθώς πενθούμε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον».
Η ιστορία του DeCarlo μοιάζει σχεδόν μυθιστορηματική. Για χρόνια υπήρξε απλώς ένας από τους πολλούς ανθρώπους που μεγάλωσαν με τους δίσκους των Boston στο σπίτι και στο ραδιόφωνο. Ένας αυτοδίδακτος πιανίστας και τραγουδιστής σε χορωδία, που έμαθε να τραγουδά ακούγοντας τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος.
Στη δική του αφήγηση, η φωνή του αρχικού τραγουδιστή Brad Delp υπήρξε η πρώτη του μεγάλη επιρροή.
Σε βιογραφικό σημείωμα στην επίσημη ιστοσελίδα των Boston θυμόταν εκείνα τα χρόνια: «Όταν άρχισα να ακούω Boston ως νεαρός έφηβος, λάτρεψα αμέσως τη φωνή του Brad και τον τρόπο που τραγουδούσε αυτές τις κλασικές επιτυχίες κάθε φορά που ακουγόταν τραγούδι των Boston στο ραδιόφωνο. Δεν ήταν ότι προσπαθούσα να τραγουδήσω σαν τον Brad. Απλώς μου άρεσε να τραγουδάω μαζί του».
Την εποχή που ο DeCarlo έκανε τις πρώτες του μουσικές ανακαλύψεις, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, οι Boston αποτελούσαν μία από τις μεγαλύτερες ροκ δυνάμεις στον κόσμο. Το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους το 1976 έγινε γρήγορα πλατινένιο χάρη σε τραγούδια όπως «More Than a Feeling» και «Peace of Mind». Η εμπορική του πορεία υπήρξε εντυπωσιακή, σε τέτοιο βαθμό ώστε το 1990 έγινε διαμαντένιο.
Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το «Don’t Look Back», που επίσης πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Ακολούθησε μία μεγάλη περίοδος σιωπής μέχρι το 1986, όταν οι Boston επέστρεψαν με το «Third Stage». Παρά το μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε, ο δίσκος έδωσε στο συγκρότημα το πρώτο και μοναδικό single που έφτασε στο Νο. 1, το «Amanda», ενώ το «We’re Ready» βρέθηκε στο Top 10.
Εκείνα τα χρόνια, ο Tommy DeCarlo ζούσε μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Ως ενήλικας συνέχισε να τραγουδά σε rock συγκροτήματα, όμως η καθημερινότητά του περιλάμβανε μία κανονική δουλειά μακριά από τα φώτα της μουσικής βιομηχανίας. Εργαζόταν σε κατάστημα Home Depot στη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας.
Το 2007 συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή του. Ο Brad Delp πέθανε, προκαλώντας σοκ στον κόσμο της ροκ μουσικής. Ο DeCarlo αποφάσισε να ηχογραφήσει ένα τραγούδι – φόρο τιμής στη μνήμη του και να το ανεβάσει στο MySpace, την πλατφόρμα που τότε λειτουργούσε ως βασικός χώρος ανταλλαγής μουσικής. Μαζί δημοσίευσε και διασκευές σε τραγούδια των Boston, ανάμεσά τους τα «Smokin’» και «Don’t Look Back».
Η οικογένειά του τον ενθάρρυνε να στείλει τον σύνδεσμο της σελίδας του στους ανθρώπους του συγκροτήματος και να εκφράσει τη διαθεσιμότητά του για μία επερχόμενη συναυλία – αφιέρωμα στον Delp.
Η πρώτη απάντηση ήταν ευγενική αλλά αρνητική. Η ιστορία όμως δεν τελείωσε εκεί.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο κιθαρίστας και βασικός τραγουδοποιός των Boston, Tom Scholz, τον κάλεσε προσωπικά. Είχε εντυπωσιαστεί από τη φωνή του DeCarlo και από την ομοιότητα που θύμιζε το χαρακτηριστικό ύφος του Delp. Ο Scholz του πρότεινε να συμμετάσχει τελικά στη σύνθεση των καλλιτεχνών που θα εμφανίζονταν στη συναυλία -αφιέρωμα.
Η συνέχεια ήρθε σχεδόν φυσικά. Μετά την εμφάνιση εκείνη, ο DeCarlo εντάχθηκε μόνιμα στους Boston.
Για σχεδόν είκοσι χρόνια ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο τραγουδώντας το υλικό που κάποτε άκουγε ως έφηβος στο ραδιόφωνο. Η παρουσία του αποτέλεσε κομβικό στοιχείο στις περιοδείες του συγκροτήματος, ενώ συμμετείχε και στο άλμπουμ «Life, Love & Hope» που κυκλοφόρησε το 2013, προσφέροντας φωνητικά μαζί με άλλους τραγουδιστές.
Παράλληλα ακολούθησε και μία πιο προσωπική μουσική διαδρομή. Μαζί με τον γιο του, Tommy DeCarlo Jr., δημιούργησε ένα σχήμα που κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Lightning Strikes Twice» το 2020. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος, «Dancing in the Moonlight».
Παρότι η πορεία του στη σκηνή των Boston μοιάζει με σενάριο ταινίας, ο ίδιος μιλούσε πάντοτε με ειλικρίνεια για το συναίσθημα που ένιωθε κάθε φορά που τραγουδούσε αυτά τα τραγούδια μπροστά στο κοινό.
Σε συνέντευξή του το 2015 προσπάθησε να εξηγήσει την εμπειρία: «Μας αρέσει να τα ακούμε. Όμως το να τα ερμηνεύεις ζωντανά είναι κάτι σχεδόν αδύνατο να περιγραφεί. Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα και είναι κάτι που μοιράζονται οι θαυμαστές και τα μέλη του συγκροτήματος εκείνη τη στιγμή της μουσικής. Είναι πραγματικά καταπληκτικό».
Η διαδρομή του Tommy DeCarlo υπενθυμίζει κάτι σπάνιο στη μουσική ιστορία: τη στιγμή που ένας θαυμαστής περνά από την πλευρά του ακροατηρίου στη σκηνή και γίνεται κομμάτι της μπάντας που σημάδεψε τα εφηβικά του χρόνια. Για σχεδόν δύο δεκαετίες κράτησε ζωντανή μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνητικές παραδόσεις του κλασικού ροκ, μεταφέροντας το υλικό των Boston σε μία νέα γενιά συναυλιών.
Η απώλειά του κλείνει ένα κεφάλαιο που ξεκίνησε με έναν δίσκο στο πικάπ και κατέληξε σε χιλιάδες ανθρώπους να τραγουδούν μαζί του κάτω από τα φώτα της σκηνής. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ταιριαστό αντίο για έναν άνθρωπο που έζησε τη μουσική ως θαυμαστής, ως τραγουδιστής και τελικά ως μέρος της ιστορίας του συγκροτήματος που αγάπησε.
