Ο Del Casher, ο πρωτοπόρος μουσικός και εφευρέτης που άλλαξε για πάντα τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας για ονόματα όπως ο Jimi Hendrix και ο Eric Clapton, ο έφυγε από τη ζωή μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Πίσω από τον υγρό, σχεδόν ανθρώπινο ήχο που έβγαλε η κιθάρα του Jimi Hendrix στο «Voodoo Child» και τις ιστορικές ηχογραφήσεις του Eric Clapton με τους Cream, κρυβόταν ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα που γεννήθηκε από το μυαλό του Del Casher. Ο 88χρονος κιθαρίστας και εφευρέτης, ο οποίος δημιούργησε το πετάλι wah-wah και συνεργάστηκε στο στούντιο με καλλιτέχνες όπως ο Elvis Presley και ο Frank Zappa, πέθανε την 1η Οκτωβρίου.
Τον θάνατό του αποκάλυψε αρχικά το TMZ, ενώ η είδηση έγινε γνωστή μέσα από καμπάνια στην πλατφόρμα GoFundMe, την οποία ξεκίνησε ο γείτονας και στενός του φίλος Al Burg για να βοηθήσει οικονομικά τη χήρα του εκλιπόντος, Eiko.
Ο Casher έδινε μάχη με τον καρκίνο, ενώ ταυτόχρονα η πανδημία του COVID-19 έπληξε καίρια τη λειτουργία του στούντιο ηχογραφήσεων που διατηρούσε. Για να καλύψει τις υποχρεώσεις του, αναγκάστηκε να πουλήσει σπάνιες κιθάρες και εξοπλισμό, καθώς και να προχωρήσει σε αντίστροφη υποθήκη της κατοικίας του.
Γεννήθηκε ως Delton Edward Kacher στο Χάμοντ της Ιντιάνα στις 28 Δεκεμβρίου 1937 και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία μετά το κολέγιο, παίζοντας κιθάρα και μπάντζο στην τηλεοπτική εκπομπή «The Lawrence Welk Show» το 1959. Στη συνέχεια συνόδευσε τον τραγουδιστή Gene Autry και το ορχηστρικό συγκρότημα Three Suns, αναζητώντας συνεχώς νέες τεχνικές για να δώσει ξεχωριστό ύφος στο παίξιμό του.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενώ εργαζόταν ως σύμβουλος για την εταιρεία ενισχυτών Vox και την αμερικανική μητρική της Thomas Organ Company, έπαιζε παράλληλα στην ορχήστρα Vox Ampliphonic Orchestra.
Το 1966 παρατήρησε ότι ένα ρυθμιστικό τονικότητας σε έναν ενισχυτή παρήγαγε έναν πρωτόγνωρο ήχο όταν δεχόταν συγκεκριμένη ρύθμιση. Ο Casher συνέλαβε την ιδέα να μετατρέψει αυτό το κύκλωμα σε πετάλι ποδιού, θέλοντας να κάνει την κιθάρα να ακούγεται σαν τρομπέτα με σουρντίνα ή σαν φυσαρμόνικα που ανοιγοκλείνει μέσα στις παλάμες.
Παρότι αναγνώριζε πάντα τη συμβολή του μηχανικού Brad Plunkett στην κατασκευή της συσκευής, η έμπνευση ανήκε εξ ολοκλήρου στον ίδιο.
Η συσκευή ονομάστηκε αρχικά «Cry Baby», επειδή μιμείται τη φωνητική διακύμανση ενός ανθρώπου που προφέρει τη φράση «wah-wah». Το 1967, ο Casher ηχογράφησε έναν δοκιμαστικό δίσκο και ένα single για τα καταστήματα μουσικών οργάνων ώστε να παρουσιάσει τις δυνατότητες του εφέ, όμως η αγορά δεν έδειξε αρχικά ενδιαφέρον.
«Νόμιζαν ότι είμαι τρελός, αλλά μου έκαναν το χατίρι. Ήθελα απλώς να δείξω σε όλους πώς μπορεί να αλλάξει ο ήχος μιας κιθάρας», δήλωσε το 2011 στην εφημερίδα The New York Times.
Η μεγάλη ανατροπή ήρθε όταν ο Casher έπαιξε το 1966 με το συγκρότημα Mothers of Invention του Frank Zappa. Ο Zappa ενθουσιάστηκε με τη συσκευή και χάρισε ένα πετάλι στον Jimi Hendrix, ο οποίος το μετέτρεψε σε απαραίτητο εργαλείο για ολόκληρη τη γενιά του.
Ο Hendrix χρησιμοποίησε τον υγρό, κλαψιάρικο ήχο του στο άλμπουμ «Electric Ladyland» του 1968 —σε τραγούδια όπως τα «Voodoo Child», «Burning of the Midnight Lamp» και στη διασκευή του «All Along the Watchtower»— καθώς και στην ιστορική του εμφάνιση στο φεστιβάλ του Woodstock το 1969.
Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Eric Clapton έβαλε το wah-wah στα τραγούδια «Tales of Brave Ulysses» και «White Room» των Cream, καθώς και στον πρώτο δίσκο των Blind Faith το 1969.
Μέσα σε λίγα χρόνια, το πετάλι πέρασε στα πόδια των σπουδαιότερων κιθαριστών της εποχής.
Ο Jimmy Page το χρησιμοποίησε στο «Dazed and Confused» των Led Zeppelin, ο Tony Iommi στο «Electric Funeral» των Black Sabbath, ο David Gilmour στο «Echoes» των Pink Floyd, ο Jeff Beck στο «I Ain’t Superstitious», ο George Harrison στο τραγούδι «Wah Wah» και αργότερα ο Slash στο «Sweet Child O’ Mine» των Guns N’ Roses. Αργότερα, το εφέ ενσωματώθηκε στον ήχο συγκροτημάτων όπως οι Pearl Jam και οι U2, τόσο σε στούντιο ηχογραφήσεις όσο και σε συναυλίες.
Ο κινηματογράφος υιοθέτησε εξίσου γρήγορα την εφεύρεση. Η Universal Pictures προσέλαβε τον Casher για τα soundtracks των κωμωδιών του Don Knotts «The Ghost and Mr. Chicken» (1966) και «The Shakiest Gun in the West» (1968), ενώ η MGM αξιοποίησε το εφέ στην ταινία του Tony Curtis «Don’t Make Waves» (1967).
Η απόλυτη εμπορική καταξίωση ήρθε το 1971, όταν το πετάλι πρωταγωνίστησε στο «Theme From Shaft» του Isaac Hayes, το οποίο κατέκτησε το No. 1 του Billboard Hot 100 και κέρδισε ένα βραβείο Όσκαρ.
Παράλληλα με τις εφευρέσεις του, ο Casher είχε πλούσια παρουσία ως session κιθαρίστας, παίζοντας δίπλα στον Frank Sinatra, τους Sonny & Cher και τον Gene Autry. Το 1964 εμφανίστηκε στο πλευρό του Elvis Presley στην ταινία «Roustabout» και δίπλα στον Jerry Lewis στην ταινία «The Patsy».
Αργότερα έγραψε και εκτέλεσε τη μουσική για περισσότερα από 200 επεισόδια της παιδικής τηλεοπτικής σειράς «The New Zoo Revue», ενώ ανέλαβε τη σύνθεση σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες.
Στο τεχνολογικό πεδίο, συνέβαλε επίσης στη δημιουργία του συστήματος Ecco-Fonic και του θαλάμου αντήχησης Fender Electronic Echo Chamber, ενώ ανέπτυξε πρώιμη τεχνολογία guitar synthesizer για την εταιρεία Roland.
Στη συνέντευξή του στους The New York Times το 2011, ο ίδιος συνόψισε τη σχέση του με την κιθάρα με δύο απλές φράσεις: «Νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που βρέθηκα εκεί στο ξεκίνημα. Θα ήθελα μόνο οι κιθαρίστες να με σκέφτονται πού και πού, το μόνο που ζητάω είναι να με θυμούνται», ανέφερε.
Κάθε φορά που ένα πόδι πατάει έναν διακόπτη πάνω στη σκηνή για να κάνει μια ηλεκτρική κιθάρα να κλάψει, η επιθυμία του Del Casher εκπληρώνεται αυτόματα.
