Μετά τη θριαμβευτική επιστροφή των Pulp και την υποψηφιότητα για το Mercury Prize, ο Jarvis Cocker αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για ένα νέο κεφάλαιο, ενώ ο ντράμερ Nick Banks αστειεύεται ότι ανέβαλε τη συνταξιοδότησή του.
Όταν οι Pulp επέστρεψαν το καλοκαίρι με το «More», το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ μετά από 24 ολόκληρα χρόνια, πολλοί το είδαν ως ένα κύκνειο άσμα, μία τελευταία, ένδοξη υπόκλιση από τους ήρωες της Britpop.
Η κυκλοφορία, που ήρθε μετά τον αδόκητο θάνατο του μπασίστα τους Steve Mackey το 2023, έμοιαζε με το κλείσιμο ενός κύκλου. Τους χάρισε μία θριαμβευτική, αιφνιδιαστική εμφάνιση στην κεντρική σκηνή του Glastonbury και μία υποψηφιότητα για το βραβείο Mercury Prize, το οποίο είχαν κερδίσει το 1996 για το εμβληματικό «Different Class». Όμως, όπως φαίνεται, η ιστορία των Pulp μπορεί να μην έχει γραφτεί ακόμα ολόκληρη.
Σε μία νέα συνέντευξη στο περιοδικό Uncut, ο Jarvis Cocker, η αιώνια ανήσυχη ψυχή του συγκροτήματος, άφησε να εννοηθεί ότι η δημιουργική φλόγα δεν έχει σβήσει. Κοιτάζοντας πίσω στη μαζική, θετική ανταπόκριση που έλαβε το νέο τους άλμπουμ, ο Cocker και ο ντράμερ Nick Banks άφησαν την πόρτα ανοιχτή για μία απρόσμενη συνέχεια.
Όταν ρωτήθηκε για τα σχέδιά τους για τη νέα χρονιά, ο Banks κράτησε αρχικά τα χαρτιά του κλειστά.
«Θα δώσουμε μερικές συναυλίες το 2026, οπότε το πρώτο μισό της επόμενης χρονιάς είναι προγραμματισμένο, αλλά μέχρι εκεί», είπε.
«Το να κοιτάς πολύ μακριά στο μέλλον πιθανότατα δεν είναι καλό για την ψυχική σου υγεία. Ανυπομονούσα για τη συνταξιοδότηση, αλλά φαίνεται ότι θα πρέπει να την καθυστερήσω λίγο», πρόσθεσε με το χαρακτηριστικό βρετανικό του χιούμορ.
Ο Cocker συμφώνησε, αλλά με μία διακριτική, σχεδόν πεταχτή φράση, άνοιξε ένα παράθυρο στο μέλλον. «Έχουμε μερικούς μήνες ρεπό στην αρχή της χρονιάς και θα το σκεφτώ τότε», είπε. «Όλοι το απόλαυσαν, από όσο μπορώ να καταλάβω, οπότε Ίσως Γράψουμε Κι Άλλα Τραγούδια, ποιος ξέρει;».
Αυτή η δήλωση έρχεται σε αντίθεση με την πιο επιφυλακτική στάση που κρατούσαν τα μέλη του συγκροτήματος μόλις λίγες εβδομάδες πριν. Στο κόκκινο χαλί του Mercury Prize, ο Banks και η κιμπορντίστρια Candida Doyle είχαν δηλώσει στο NME ότι, παρότι ήταν ενθουσιασμένοι με την υποψηφιότητα, «δεν καίγονταν» να επιστρέψουν στο στούντιο.
Η επιτυχία του «More», ωστόσο, φαίνεται πως άνοιξε την όρεξη. «Δεν ξέρεις μέχρι να κάνεις κάτι αν ο κόσμος ενδιαφέρεται ή αν θα πει απλώς, “Α, τι ωραία”, και θα γυρίσει σελίδα», εξήγησε ο Cocker. «Το “More” είχε τελειώσει από τον Ιανουάριο και το single “Spike Island” είχε πάει καλά, οπότε είχα ελπίδες… αλλά δεν περίμενα να γίνει No. 1 άλμπουμ. Ήμουν πολύ χαρούμενος».
Ο ίδιος ο Cocker παραδέχτηκε ότι χρειάστηκε να ξεπεράσει ορισμένα ψυχολογικά εμπόδια για να μπει ξανά στο στούντιο. Θυμήθηκε πώς προηγούμενα άλμπουμ χρειάστηκαν «αιώνες» για να ολοκληρωθούν επειδή άλλαζε συνεχώς γνώμη.
«[Το συγκρότημα] δεν ήθελε να το περάσει ξανά αυτό σε αυτή τη φάση της ζωής του. Το καταλαβαίνω. Έτσι, κατά τη διαδικασία της σκέψης για τη δημιουργία ενός ακόμη δίσκου, έπρεπε να σκεφτώ γιατί ήθελα να το κάνω. Η απάντηση που πήρα ήταν ότι η μουσική είναι η κύρια απόλαυσή μου στη ζωή», ανέφερε.
Αυτή η νέα, πιο απελευθερωμένη προσέγγιση αντικατοπτρίζεται και στον τρόπο που βλέπει πλέον το έργο του.
«Στο παρελθόν, είχα αυτό το παράξενο πράγμα, όταν ένα άλμπουμ μιξαριζόταν και τελείωνε, σκεφτόμουν: “Ω, μπορώ να πεθάνω τώρα και θα ήταν εντάξει”. Είναι ένας τρομερός τρόπος να σκέφτεσαι τη ζωή σου, πραγματικά. Δεν το ένιωσα αυτό με αυτόν τον δίσκο», είπε στο NME.
«Στο εσώφυλλο γράφει: “Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε”. Αυτό είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής σου. Ελπίζω όχι σε άλλα 24 χρόνια, αλλά ίσως σε μερικά χρόνια, να υπάρχει κάτι άλλο να πούμε», συνέχισε.
Καθώς οι Pulp γιορτάζουν την 30ή επέτειο του «Different Class» και ανακοινώνουν νέες συναυλίες σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία για το 2026, το μέλλον τους μοιάζει πιο ανοιχτό από ποτέ.
Η επιστροφή τους δεν ήταν απλώς μία νοσταλγική άσκηση, αλλά μία γνήσια καλλιτεχνική αναγέννηση. Η πιθανότητα για νέα μουσική δεν είναι μία βέβαιη υπόσχεση, αλλά μία ελπιδοφόρα ένδειξη ότι για τον Jarvis Cocker και την παρέα του, η ιστορία ίσως μόλις ξαναρχίζει.
