Από την αποκαθήλωση και τη διαγραφή από τα αρχεία των Grammy, ένα εκ των δύο μελών του διαβόητου ντουέτου Milli Vanilli διεκδικεί βραβείο για την αφήγηση της δικής του αλήθειας, σε μία ιστορία τραγωδίας και απρόσμενης δικαίωσης.
Στα χρονικά της μουσικής βιομηχανίας, λίγες πτώσεις ήταν τόσο θεαματικές, τόσο απόλυτες και τόσο δημόσιες όσο αυτή των Milli Vanilli.
Μέσα σε εννέα μόλις μήνες το 1990, ο Fab Morvan και ο Rob Pilatus πέρασαν από τον κολοφώνα της επιτυχίας, κρατώντας στα χέρια τους ένα βραβείο Grammy, στην απόλυτη επαγγελματική λήθη. Τώρα, τριάντα πέντε χρόνια μετά την ημέρα που έγιναν οι πρώτοι και μοναδικοί καλλιτέχνες στην ιστορία από το οποίο αφαιρέθηκε ένα Grammy, ο Fab Morvan βρίσκεται και πάλι στη λίστα των υποψηφίων.
Την Παρασκευή, η Ακαδημία Ηχογράφησης ανακοίνωσε ότι ο Morvan είναι υποψήφιος στην κατηγορία Καλύτερου Ηχητικού Βιβλίου, Αφήγησης και Αφηγηματικής Ηχογράφησης για το «You Know It’s True: The Real Story of Milli Vanilli». Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική: ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε ότι δεν είχε φωνή, είναι τώρα υποψήφιος για τη φωνή με την οποία αφηγείται την ιστορία του.
Ας γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στις 21 Φεβρουαρίου 1990. Οι Milli Vanilli, το καυτό pop ντουέτο των Fab Morvan και Rob Pilatus, στέφονται Καλύτεροι Νέοι Καλλιτέχνες, νικώντας ονόματα όπως οι Neneh Cherry, Indigo Girls, Soul II Soul και Tone Loc.
Η νίκη τους ήταν αναμενόμενη. Το πρώτο άλμπουμ τους, «Girl You Know It’s True», είχε παραμείνει στην κορυφή του Billboard 200 για οκτώ εβδομάδες και είχε γεννήσει πέντε τεράστιες επιτυχίες. Εκείνο το βράδυ, ερμήνευσαν «ζωντανά» το ομώνυμο τραγούδι τους, όντας οι μόνοι υποψήφιοι της κατηγορίας που εμφανίστηκαν στη σκηνή.
Ωστόσο, οι ψίθυροι υπήρχαν ήδη. Φήμες κυκλοφορούσαν ότι ο Morvan και ο Pilatus δεν είχαν τραγουδήσει ούτε μία νότα στο άλμπουμ, ότι ήταν απλώς τα πρόσωπα, η εικόνα που προσλήφθηκε για να πουλήσει τα pop/dance/R&B κομμάτια. Ήταν δύσκολο να ξέρει κανείς αν οι φήμες ήταν αληθινές ή απλώς προϊόν φθόνου για την ιλιγγιώδη επιτυχία τους.
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε με πάταγο στις 14 Νοεμβρίου 1990. Ο παραγωγός τους, Frank Farian, ομολόγησε δημόσια ότι ο Morvan και ο Pilatus δεν είχαν τραγουδήσει στους δίσκους και ανακοίνωσε ότι τους απέλυε. Πέντε ημέρες αργότερα, η Ακαδημία Ηχογράφησης ανακοίνωσε ότι ανακαλεί το Grammy του ντουέτου.
Από τότε, η Ακαδημία συμπεριφέρεται σαν οι Milli Vanilli να μην υπήρξαν ποτέ. Αν αναζητήσει κανείς το όνομά τους στο επίσημο εργαλείο αναζήτησης των Βραβείων Grammy, δεν θα βρει κανένα αποτέλεσμα. Η λίστα των νικητών για τον Καλύτερο Νέο Καλλιτέχνη πηδά από την Tracy Chapman το 1989 στη Mariah Carey το 1991. Το να προσποιείται κανείς ότι δεν συνέβη είναι ιστορικός αναθεωρητισμός.
Τώρα, 35 χρόνια μετά, ο Fab Morvan επιστρέφει. Ο ανταγωνισμός στην κατηγορία του είναι σκληρός και σχεδόν κωμικά εκλεκτικός. Ανάμεσα στους συνυποψηφίους του βρίσκονται ο Δαλάι Λάμα για το «Meditations: The Reflections of His Holiness The Dalai Lama», η δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Ketanji Brown Jackson για τα απομνημονεύματά της «Lovely One», ο κωμικός και πέντε φορές παρουσιαστής των Grammy, Trevor Noah για το «Into the Uncut Grass», και η Kathy Garver, ηθοποιός από το sitcom «Family Affair» της δεκαετίας του ’60.
Ενώ η ιστορία της ανόδου και της πτώσης των Milli Vanilli έχει και τις αστείες πτυχές της —η ατελείωτη σάτιρα από εκπομπές όπως το «In Living Color» και παρουσιαστές όπως ο Arsenio Hall και ο David Letterman— δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την τραγική διάστασής της.
Ο Rob Pilatus, το άλλο μισό του ντουέτου, δεν άντεξε το βάρος της δημόσιας ταπείνωσης. Βρέθηκε νεκρός τον Απρίλιο του 1998 από υπερβολική δόση αλκοόλ και συνταγογραφούμενων φαρμάκων, σε ηλικία μόλις 32 ετών. Ο θάνατός του χαρακτηρίστηκε ατύχημα.
Η νέα υποψηφιότητα του Fab Morvan δεν είναι απλώς μία ευκαιρία για ένα νέο βραβείο. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι η απόδειξη της ανθεκτικότητας, η διεκδίκηση μιας αφήγησης που του έκλεψαν και η τελική πράξη μιας ιστορίας που για δεκαετίες οριζόταν από την απάτη και την τραγωδία.
Είτε κερδίσει είτε όχι στην τελετής της 1ης Φεβρουαρίου, η ίδια η υποψηφιότητα αποτελεί μία μορφή δικαίωσης. Είναι η στιγμή που η φωνή του Fab Morvan, η πραγματική του φωνή, ακούγεται επιτέλους δυνατά και καθαρά.
