Επτά χρόνια μετά το άλμπουμ «Honey», η Σουηδή ιέρεια της dance-pop Robyn επιστρέφει με ένα εκστατικό single για τη σύγκρουση συναισθήματος και επιστήμης, προαναγγέλλοντας μία νέα εποχή.
Η αναμονή έλαβε τέλος. Σε μία μουσική βιομηχανία που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η Robyn, η Σουηδή ιδιοφυΐα της dance-pop, πάντα κινούνταν με τους δικούς της όρους, αφήνοντας το κοινό της να διψά για την επόμενη κίνησή της.
Τώρα, η επιστροφή της είναι γεγονός. Με το «Dopamine», το πρώτο της πρωτότυπο σόλο single μετά το αριστουργηματικό «Honey» του 2018, η Robyn δεν προσφέρει απλώς ένα τραγούδι, προσφέρει ένα μανιφέστο.
Το «Dopamine», ένας εκρηκτικός, αισιόδοξος και χαρακτηριστικά εκλεπτυσμένος ύμνος για το dancefloor, κυκλοφορεί από την εταιρεία Young του Jamie xx και φέρει την υπογραφή του σταθερού και μακροχρόνιου συνεργάτη της, Klas Åhlund.
Όπως και οι μεγαλύτερες επιτυχίες της, το «Dopamine» πάλλεται σε έναν υπνωτικό ρυθμό, δημιουργώντας μία αίσθηση ευφορίας που είναι ταυτόχρονα σωματική και εγκεφαλική. Αυτή η δυαδικότητα αποτυπώνεται και στο εντυπωσιακό video clip, σκηνοθετημένο από τη φωτογράφο Marili Andre που εδρεύει στο Λονδίνο, όπου η Robyn χορεύει με την ίδια ένταση μέσα στην ευτυχία και μέσα στη βροχή.
Όμως, πίσω από τον αστραφτερό ήχο κρύβεται μία βαθιά φιλοσοφική διάσταση, ένα σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη κουλτούρα επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει και να αποκωδικοποιήσει την ανθρώπινη εμπειρία.
«Όλοι έχουν ένα τηλέφωνο όπου βλέπουν τον καρδιακό τους ρυθμό, και μαθαίνουμε να αποκρυπτογραφούμε τα συναισθήματά μας μέσω των ορμονών και των χημικών ουσιών στο σώμα μας», δηλώνει η ίδια.
«Είναι σχεδόν σαν να μην αποδεχόμαστε πια ότι είμαστε άνθρωποι, σαν να προσπαθούμε να εκτοξευτούμε έξω από αυτό και να εξηγήσουμε τα πάντα – το οποίο θεωρώ σπουδαίο, αλλά αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσμος είναι χάλια, αυτή η ιδέα ότι μπορείς να καταλάβεις και να κερδίσεις τη ζωή ή κάτι τέτοιο», συνεχίζει.
Η Robyn εμβαθύνει στη διττή φύση που εξερευνά το τραγούδι της: «Η δυαδικότητα του “Dopamine” είναι το να έχεις ένα συναίσθημα που είναι σούπερ αληθινό, σούπερ δυνατό, έντονο, απολαυστικό ή επώδυνο, και ταυτόχρονα να γνωρίζεις ότι αυτή είναι απλώς μία βιολογική διαδικασία στο σώμα μου — και μετά να μην επιλέγεις ούτε τη θρησκεία ούτε την επιστήμη. Απλώς να αποδέχεσαι ότι υπάρχουν και τα δύο μαζί και να μπορείς να κινείσαι ανάμεσά τους».
Η κυκλοφορία του «Dopamine» αναζωπυρώνει, όπως είναι φυσικό, τις ελπίδες για ένα νέο, ολοκληρωμένο άλμπουμ, το πρώτο της μετά το «Honey». Ωστόσο, παρόλο που έχει περάσει καιρός από την τελευταία δισκογραφική δουλειά τη, η Robyn δεν ήταν σε καμία περίπτωση απούσα.
Στο διάστημα αυτό, η παρουσία της στον κόσμο της dance μουσικής ήταν αισθητή μέσα από μία σειρά συνεργασιών υψηλού προφίλ.
Μεταξύ άλλων, ένωσε δυνάμεις με τους SG Lewis και Channel Tres στο «Impact» του 2020, με τον Jónsi, τους Smile, τους The Lonely Island και τον Beck. Δάνεισε τη φωνή της στο «Life» από το άλμπουμ «In Waves» του Jamie XX για το 2024, συμμετείχε ως guest στο «Solar Power» της Lorde και εμφανίστηκε με ένα εκρηκτικό κουπλέ στο remix του «360» της Charli XCX, δίπλα στον Yung Lean, από το άλμπουμ της «Brat and it’s completely different but also still brat». Το 2022, διασκεύασε το κλασικό «Buffalo Stance» της Neneh Cherry μαζί με την Mapei.
Παράλληλα, φρόντισε να υπενθυμίσει στο κοινό την κληρονομιά της. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, επανακυκλοφόρησε το παρθενικό άλμπουμ της «Robyn» του 2005 μέσω των UMR/Island Records, το οποίο περιείχε τα εμβληματικά singles «With Every Heartbeat» και «Handle Me».
Τον Φεβρουάριο, εμφανίστηκε στο πλευρό του David Byrne στη συναυλία «SNL50: The Homecoming» για τα 50 χρόνια του «Saturday Night Live», όπου ερμήνευσε τον διαχρονικό ύμνο της «Dancing On My Own».
Μόλις έναν μήνα αργότερα, το Billboard ανακήρυξε το «Dancing On My Own» ως το 17ο καλύτερο dance τραγούδι όλων των εποχών, επισφραγίζοντας την ανεξίτηλη επιρροή της.
Με το «Dopamine», η Robyn δεν επιστρέφει απλώς στις ρίζες της, αλλά εξελίσσει τον διάλογο που πάντα άνοιγε με τη μουσική της. Σε μία εποχή που κυριαρχεί η τεχνητή νοημοσύνη και η αλγοριθμική ανάλυση της ανθρώπινης ψυχής, εκείνη υμνεί το χάος, την αντίφαση και την ομορφιά του να είσαι απλώς άνθρωπος.
Η επιστροφή της είναι μία υπενθύμιση ότι στην πίστα του χορού, όπως και στη ζωή, οι πιο δυνατές στιγμές είναι αυτές που δεν μπορούν να μετρηθούν, παρά μόνο να βιωθούν. Και κανείς δεν ξέρει πώς να μετατρέπει αυτή τη βιωματική αλήθεια σε τέχνη καλύτερα από εκείνη.
