Από τις viral χορευτικές φιγούρες με τη Natalie Portman και την Charli XCX μέχρι το κινηματογραφικό ντεμπούτο σε σκηνοθεσία της Lena Dunham, ο Role Model αποδεικνύει πως η μελαγχολία μπορεί να έχει ρυθμό και η επιτυχία πολλά διαφορετικά πρόσωπα.
Δεν υπάρχει μόνο μία στιγμή που να ξεχωρίζει όταν ο Role Model κοιτάζει πίσω, αναλογιζόμενος την αναρρίχησή του στην κορυφή της pop σκηνής τα τελευταία χρόνια.
Για τον Tucker Pillsbury, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, η διαδρομή προς την αναγνώριση ήταν ένα παζλ από ορόσημα που συνέθεσαν την εικόνα του «Triple Threat of the Year», τίτλο που του απένειμε το Variety στο πλαίσιο των βραβείων Hitmakers. Από το να ανοίγει τις συναυλίες της Gracie Abrams στην περιοδεία «The Secret of Us» μέχρι τις εμφανίσεις μπροστά σε τεράστια πλήθη στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης και το Greek Theatre του Λος Άντζελες, η χρονιά που πέρασε ήταν καταιγιστική.
Αυτό όμως που ίσως σφράγισε τη θέση του στην pop κουλτούρα ήταν εκείνες οι viral στιγμές κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του τραγουδιού «Sally, When the Wine Runs Out».
Σε διάφορες στάσεις της περιοδείας του, ο καλλιτέχνης καθιέρωσε μία σκηνική παράδοση, προσκαλώντας κάθε φορά και μία διαφορετική «Sally» για να χορέψει μαζί του. Ονόματα όπως η Charli xcx, η Natalie Portman και ο Niall Horan βρέθηκαν στη σκηνή, δημιουργώντας στιγμιότυπα που κατέκλυσαν τα κοινωνικά δίκτυα και έδωσαν μία νέα διάσταση στην έννοια της αλληλεπίδρασης με το κοινό.
Για τον 28χρονο μουσικό από το Maine, η μεγαλύτερη νίκη ωστόσο ήταν η απόδειξη των ικανοτήτων του ως live performer. Έχοντας μάθει να παίζει κιθάρα παρακολουθώντας βίντεο στο YouTube, κατάφερε να ζωντανέψει τα τραγούδια από τα δύο του άλμπουμ στην περιοδεία «No Place Like Tour», προσδίδοντάς τους μία αυθεντική μουσική υπόσταση.
«Κρατάω μία κιθάρα στα χέρια μου για το 80% του σόου πλέον. Και για μένα, αυτός ήταν ο στόχος, γιατί απλώς το κάνει πολύ πιο διασκεδαστικό», δηλώνει.
Όπως εξηγεί ο ίδιος, αυτή η επιλογή βοήθησε τον κόσμο να τον δει ως μουσικό και να αποκτήσει μία καλύτερη εικόνα για το πόσο εμπλέκεται στη δημιουργική διαδικασία στο στούντιο. Ήταν ο τρόπος του να εδραιωθεί ως ένας «κανονικός μουσικός» και όχι απλώς ως ένα internet personality.
Η μουσική του εξέλιξη άλλωστε μαρτυρά αυτή την ωρίμανση. Ο Role Model, που κάποτε ήταν ένας ανερχόμενος ράπερ με το όνομα Dillis, μεταπήδησε στην ελαφριά electro-pop ως Role Model με το άλμπουμ «Rx» του 2022 – έναν δίσκο που αποθέωνε τον έρωτα και τη σχέση του με την Emma Chamberlain.
Η διάλυση αυτού του ρομάντζου, όμως, τον οδήγησε στη δημιουργία του «Kansas Anymore», του δεύτερου άλμπουμ του που κυκλοφόρησε το 2024, με την deluxe έκδοση να φτάνει ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.
Ο δίσκος αυτός αποτέλεσε μία στροφή, συνδυάζοντας συχνά ανεβαστικούς ρυθμούς με επιρροές από την Americana και στίχους βαθιάς μελαγχολίας. Όπως αναφέρει ο ίδιος, όλα ξεκίνησαν όταν βρήκε επιτέλους έναν ήχο που λειτουργούσε και ένιωθε αυθεντικός, κατασταλάζοντας στο είδος της μουσικής που πραγματικά ήθελε να δημιουργεί.
Η δημοφιλία του εκτοξεύτηκε παράλληλα και στα social media, όπου υιοθέτησε μία πιο χαλαρή στάση απέναντι στα viral memes και συνεργάστηκε σε βίντεο με καλλιτέχνες όπως η Renee Rapp και η Laufey.
Αυτή η έντονη παρουσία και η «φασαρία» γύρω από το όνομά του τράβηξαν την προσοχή της Lena Dunham. Η δημιουργός του «Girls» τον επέλεξε για τη νέα της ρομαντική κομεντί στο Netflix με τίτλο «Good Sex», δίπλα σε βαριά ονόματα όπως η Natalie Portman και ο Mark Ruffalo, φέρνοντάς τον στη Νέα Υόρκη το περασμένο καλοκαίρι για το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.
Ο Role Model μιλά με θαυμασμό για τη Lena Dunham, χαρακτηρίζοντάς την «μοναδική στο είδος της». Μάλιστα, εκείνη του έδωσε μία λίστα με ρομαντικές κομεντί ως «εργασία για το σπίτι», αν και ο ίδιος παραδέχεται ότι είδε μόνο μία: την ταινία «When Harry Met Sally». Η εμπειρία των γυρισμάτων, όπως περιγράφει, έμοιαζε με καλοκαιρινή κατασκήνωση, γεγονός που τον βοήθησε να ξεπεράσει το όποιο άγχος και να νιώσει μέλος μιας οικογένειας.
Μέσα σε αυτόν τον δημιουργικό οργασμό, ο Role Model βρήκε τον χρόνο να ξεκινήσει τις εργασίες για το τρίτο του άλμπουμ, συνεργαζόμενος με τους παραγωγούς και τραγουδοποιούς Mason Stoops και Taylor Mackall.
Με ένα visual mood board στο κινητό του και μία playlist με μουσικές από τη δεκαετία του 1970 ως πηγή έμπνευσης, ο καλλιτέχνης νιώθει πιο απελευθερωμένος από ποτέ. Η πρόοδος στο στούντιο ήταν ραγδαία, καθώς μέσα στις πρώτες δύο εβδομάδες κατάφεραν περισσότερα από όσα είχε πετύχει σε ενάμιση χρόνο για το προηγούμενο άλμπουμ.
«Είμαι πολύ χαρούμενος. Έφυγε ένα βάρος από τους ώμους μου. Δεν υπάρχει πίεση. Και είναι ήδη καλύτερο από το προηγούμενο άλμπουμ», εξομολογείται, κλείνοντας τη χρονιά με την αίσθηση ότι το καλύτερο κεφάλαιο της καριέρας του μόλις έχει αρχίσει να γράφεται.
