Μετά από είκοσι πέντε χρόνια πορείας, οι πρωτοπόροι της drone metal SUNN O))) επιστρέφουν στις ρίζες τους με έναν δίσκο που επαναπροσδιορίζει τη σωματικότητα του ήχου.
Οι SUNN O))) δεν δημιουργούν απλή μουσική, αλλά κατασκευάζουν ηχητικά οικοσυστήματα που απαιτούν την πλήρη υποταγή των αισθήσεων. Με δέκα άλμπουμ στις αποσκευές τους και περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα στην πρώτη γραμμή του πειραματισμού, το αμερικανικό δίδυμο επιστρέφει με έναν ομώνυμο δίσκο στην εμβληματική Sub Pop.
Αυτή η κυκλοφορία λειτουργεί ως ένας ηχητικός επαναπατρισμός στα βασικά στοιχεία και στο σημείο μηδέν από όπου η drone metal άρχισε να αναδύεται, επηρεασμένη από τους Earth και την ατμόσφαιρα του Βορειοδυτικού Ειρηνικού.
Σε αυτή τη νέα κατάθεση, οι συνεργασίες που συχνά χαρακτήριζαν το παρελθόν τους απουσιάζουν εμφατικά. Το δίδυμο επιλέγει να απογυμνώσει τη διαδικασία, αν και η λέξη «απογύμνωση» στο σύμπαν των SUNN O))) αποκτά μία τελείως διαφορετική διάσταση. Δεν αναφέρεται σε κάτι συγκρατημένο ή χαμηλότονο.
Αντιθέτως, πρόκειται για μία μεγαλειώδη, χαώδη μουσική εμπειρία, χτισμένη πάνω σε αλλεπάλληλα στρώματα ηλεκτρικής κιθάρας. Η κλίμακα της παραγωγής αγγίζει τα όρια της εμμονής, καθώς οι πληροφορίες αναφέρουν τη χρήση σχεδόν 200 μικροφώνων για τη σύλληψη αυτού του όγκου. Οι ίδιες οι νότες παραμένουν αραιές, σχεδόν διαφεύγουσες, όμως αυτό δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο για το συγκρότημα.
Η ουσία αυτής της δουλειάς εντοπίζεται στην υφή, στον χώρο και στην καθαρή σωματικότητα του ίδιου του ήχου. Αν η μουσική είναι ο χώρος ανάμεσα στις νότες, όπως είχε πει ο Debussy, τότε οι SUNN O))) είναι οι απόλυτοι εξερευνητές αυτού του κενού. Προσκαλούν τον ακροατή να κοιτάξει βαθύτερα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέσα στο σκοτάδι που δημιουργούν.
Το εναρκτήριο τραγούδι «XXANN» δείχνει αρχικά να κινείται σε γνώριμα εδάφη, πριν αρχίσει να παραμορφώνει διακριτικά την πραγματικότητα. Το δίδυμο πλέκει ηχογραφήσεις πεδίου και αρνητικό χώρο μέσα στον σεισμικό αναβρασμό των οργάνων του, δημιουργώντας μία αίσθηση διαρκούς μετατόπισης.
Η πραγματική αποκάλυψη, ωστόσο, έρχεται με το «Glory Black». Το βυθισμένο πιάνο που ακούγεται στο βάθος προσδίδει μία επίσημη, σχεδόν ιεροτελεστική χροιά στο σύνολο. Στο παρελθόν, οι SUNN O))) βασίζονταν συχνά σε εξωτερικούς παράγοντες, όπως τα ντραμς των Boris ή τη φωνή του Scott Walker, για να δημιουργήσουν ένα αντίβαρο στις κιθάρες τους.
Εδώ, το απλό μελαγχολικό ρεφρέν ενός πιάνου φαντάζει σχεδόν επαναστατικό. Είναι ένα εντυπωσιακά συναισθηματικό φινάλε που αποδεικνύει ότι η ένταση δεν απαιτεί πάντα εκκωφαντική παραμόρφωση για να λειτουργήσει καταλυτικά στην ψυχολογία του ακροατή.
Με διάρκεια που ξεπερνά τη μία ώρα, ο δίσκος δεν προσφέρεται για μία επιφανειακή ακρόαση. Οι SUNN O))) ανέκαθεν επιδίωκαν να δοκιμάζουν τα όρια, να πιέζουν τις αντοχές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να εξοντώνουν τα ηχεία των θαυμαστών τους. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το άλμπουμ πετυχαίνει τον σκοπό του και εξηγεί γιατί το συγκρότημα παραμένει στην κορυφή των προτιμήσεων του underground.
Η νέα αυτή κυκλοφορία αποτελεί μία επιβεβαίωση της μεθοδολογίας τους και της δύναμης που εκπέμπουν. Είναι ένας δίσκος που απευθύνεται σε εκείνους που βρίσκουν ομορφιά στη στατικότητα, σε όσους εκτιμούν το έργο της Anna Von Hausswolff ή των Earth.
Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, οι SUNN O))) μας υπενθυμίζουν την αξία του να στέκεσαι ακίνητος. Είναι η μουσική υπόκρουση για κάποιον που θα μπορούσε να περάσει ώρες απλώς κοιτάζοντας το γυμνό τσιμέντο, ανακαλύπτοντας μέσα στην τραχύτητά του ολόκληρους γαλαξίες πληροφοριών.
Η προσέγγισή τους είναι ταυτόχρονα ειρωνική και απόλυτα σοβαρή: οι Anderson και O’Malley εμφανίζονται μπροστά από πανύψηλες στοίβες vintage ενισχυτών μέσα σε πυκνά σύννεφα ξηρού πάγου, φορώντας ράσα μοναχών με κουκούλες, κι όμως ισχυρίζονται επίσης ότι υπάρχουν «εκατοντάδες» overdubs κιθάρας σε αυτό το άλμπουμ.
Και οι δύο μουσικοί ξεκίνησαν από hardcore μπάντες στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σχημάτισαν τους SUNN O))) το 1998, αλλά έχουν παίξει με δεκάδες άλλα σχήματα σε πολλαπλά «βαριά» είδη, που κυμαίνονται από την doom και την death metal μέχρι την παραδοσιακή hard rock.
Αν και αυτό το άλμπουμ είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερά τους, είναι δύσκολο να πει κανείς γιατί η «στιγμή» των SUNN O))) φαίνεται να συμβαίνει τώρα, μετά από όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως φταίει απλώς η κατάσταση του κόσμου — υπάρχει τόσος άσχημος θόρυβος που ο μόνος τρόπος για να τον απομονώσεις είναι με έναν δυνατότερο, όμορφο θόρυβο.
Ο ομώνυμος δίσκος τους είναι μία επιστροφή που δεν βασίζεται στη νοσταλγία, αλλά στην αυτοπεποίθηση ενός συγκροτήματος που γνωρίζει ακριβώς πώς να χειριστεί τη σιωπή και τον θόρυβο. Το αποτέλεσμα είναι ένας από τους πιο στιβαρούς σταθμούς της πορείας τους, κερδίζοντας επάξια μία υψηλή θέση στην κλίμακα της καλλιτεχνικής προσφοράς τους.
Το «SUNN O)))» είναι μία υπενθύμιση ότι η αληθινή πρωτοπορία δεν χρειάζεται φτηνά τεχνάσματα. Χρειάζεται μόνο την υπομονή να σκάψεις αρκετά βαθιά, μέχρι να βρεις τον ήχο που δονεί τα κόκκαλα και την ψυχή με την ίδια ακριβώς ένταση.
