Η Taylor Swift εξηγεί πώς αποχαιρετά κάθε άλμπουμ το βράδυ πριν ξεκινήσει το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας της – και γιατί το «The Tortured Poets Department» ήταν το πιο σκοτεινό της αντίο.
Η Taylor Swift έχει μία παράδοση που συνοδεύει κάθε νέα αρχή στη μουσική της πορεία — ένα τελετουργικό αποχαιρετισμού που σηματοδοτεί το τέλος κάθε εποχής.
Όπως αποκάλυψε σε εμφάνισή της στην εκπομπή «The Tonight Show» του Jimmy Fallon στις 6 Οκτωβρίου, η 35χρονη τραγουδίστρια έχει καθιερώσει να ακούει ολόκληρο το προηγούμενο άλμπουμ της τη νύχτα πριν κυκλοφορήσει το νέο. Ένα προσωπικό, σχεδόν ποιητικό κλείσιμο κύκλου.
«Έχω αυτήν την παράδοση, το βράδυ πριν κυκλοφορήσει ένα νέο άλμπουμ που σηματοδοτεί μία νέα μουσική εποχή, να ακούω ολόκληρο το τελευταίο άλμπουμ που έφτιαξα», εξήγησε η Swift. «Έτσι, άκουσα το “The Tortured Poets Department” για να το αποχαιρετήσω. Το κάνω κάθε φορά».
Ο Jimmy Fallon, εμφανώς έκπληκτος, της είπε ότι δεν γνώριζε αυτήν τη συνήθεια. Η Taylor Swift επιβεβαίωσε με ηρεμία: «Το κάνω κάθε βράδυ πριν βγει ένα νέο άλμπουμ».
Το «The Tortured Poets Department» κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2024, την ώρα που η Taylor Swift βρισκόταν στη μέση της θρυλικής πλέον περιοδείας της «The Eras Tour», η οποία κατέρριψε κάθε ρεκόρ εισπράξεων, ξεπερνώντας σε έσοδα τα δύο δισεκατομμύρια δολάρια.
Ωστόσο, η διαδικασία δημιουργίας του συγκεκριμένου άλμπουμ δεν ήταν εύκολη. Σε συνέντευξή της στο «Scott Mills Breakfast Show» του BBC Radio 2, η Swift παραδέχτηκε ότι η περίοδος της συγγραφής του υπήρξε σκοτεινή και φορτισμένη: «Ήμουν δυστυχισμένη γράφοντάς το», είπε με χαρακτηριστική ειλικρίνεια.
Η Taylor Swift πρόσθεσε, αναφερόμενη στο νέο της άλμπουμ «The Life Of A Showgirl»: «Το ωραίο με αυτόν τον δίσκο είναι ότι βρίσκομαι σε παρόμοιο σημείο στη ζωή μου, τόσο όταν τον έγραφα όσο και τώρα που τον κυκλοφορώ. Είναι ωραίο όταν αυτά τα δύο δεν είναι ασύμβατα».
Και τόνισε, σε αντιπαραβολή με το προηγούμενο άλμπουμ της: «Με τον τελευταίο δίσκο ήμουν σε τόσο διαφορετική φάση της ζωής μου όταν τον έγραφα».
Όταν ο Mills τη ρώτησε αν εννοούσε το «The Tortured Poets Department», εκείνη απάντησε καταφατικά: «Απλώς δυστυχισμένη. Και μετά, όταν τον κυκλοφόρησα, ήμουν τόσο χαρούμενη».
Η Taylor Swift χαμογέλασε με εκείνη τη γνωστή της αίσθηση ειρωνείας και είπε: «Ήταν σαν να λέω: “Α, λατρεύω αυτή την τέχνη. Αυτή την όμορφη τέχνη για τη δυστυχία”. Όμως εγώ δεν είμαι πια δυστυχισμένη, οπότε είναι παράξενο να μιλάω γι’ αυτό το άλμπουμ. Μπορείς να είσαι περήφανος για τη δουλειά σου και ταυτόχρονα να μην ταυτίζεσαι με τον άνθρωπο που ήσουν τότε».
Η μετάβαση από το «The Tortured Poets Department» στο «The Life Of A Showgirl» είναι εμφανής όχι μόνο στη διάθεση και στα θέματα, αλλά και στην αισθητική. Από τη μονοχρωμία και τη μελαγχολική απλότητα, η αστέρας της pop περνά σε μία εκρηκτική παλέτα γεμάτη στρας, φτερά και θεατρικότητα. Είναι ένα άλμπουμ που αποπνέει φως, αυτοπεποίθηση και δημιουργική απελευθέρωση.
Στο Instagram, την ημέρα της κυκλοφορίας του «The Life Of A Showgirl» στις 3 Οκτωβρίου, η 35χρονη τραγουδίστρια έγραψε: «Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο περήφανη νιώθω που το μοιράζομαι μαζί σας. Είναι ένα άλμπουμ που απλώς αισθάνεται τόσο σωστό. Ένα αιώνιο ευχαριστώ στους μέντορές μου και φίλους Max [Martin] και Shellback, που με βοήθησαν να ζωγραφίσω αυτό το αυτοπορτρέτο».
Και συνέχισε με μία χαρακτηριστική ατάκα: «Αν νομίζατε ότι η μεγάλη παράσταση ήταν τρελή, ίσως θα έπρεπε να ρίξετε μία ματιά πίσω από την κουρτίνα…».
Η Swift, περισσότερο από κάθε άλλον καλλιτέχνη της γενιάς της, γνωρίζει πώς να μετατρέπει την προσωπική της ιστορία σε τελετουργία. Το να αποχαιρετά κάθε άλμπουμ με αυτόν τον τρόπο —ακούγοντας προσεκτικά το έργο που αφήνει πίσω της— δεν είναι απλώς μία πράξη νοσταλγίας, αλλά ένας τρόπος να αναγνωρίσει το παρελθόν της, να το τιμήσει και να το απελευθερώσει πριν ανοίξει την επόμενη σελίδα.
Κάθε εποχή της Taylor Swift είναι μία καταγραφή συναισθημάτων, μία αυτοβιογραφία σε μουσική φόρμα. Το «The Tortured Poets Department» ήταν η επιστολή της προς τη θλίψη. Το «The Life Of A Showgirl» μοιάζει να είναι η απάντησή της στη χαρά. Και αν κάτι μας έχει διδάξει η καριέρα της, είναι ότι η Swift δεν απλώς γράφει τραγούδια — γράφει τον δικό της μύθο, έναν μύθο που εξελίσσεται με κάθε αποχαιρετισμό.
