Ο The Weeknd στο κάθισμα του συνοδηγού με τον Εφιάλτη στο τιμόνι.
Το music video του The Weeknd για το «Drive» ανοίγει ένα ακόμη παράθυρο στον σκοτεινό, κινηματογραφικό κόσμο της επερχόμενης ταινίας του «Hurry Up Tomorrow», κρατώντας τους θαυμαστές καθηλωμένους στις οθόνες του.
Το βίντεο, σε σκηνοθεσία του Trey Edward Shults, ο οποίος υπογράφει και την ομώνυμη μεγάλου μήκους ταινία, ξεκινά με νότες ευφορίας, φωτισμένα λούνα παρκ και την Jenna Ortega στο πλάι του The Weeknd, για να βουτήξει γρήγορα σε ένα βουβό, σχεδόν κλειστοφοβικό σκοτάδι όταν ο τραγουδιστή επιστρέφει μόνος στο σπίτι του.
Με έναν φακό που ακροβατεί ανάμεσα στη θριαμβευτική λάμψη της pop και τον ψυχολογικό τρόμο, το «Drive» δημιουργεί εικόνες ικανές να προκαλέσουν ρίγη, μία οπτική εμπειρία που, κατά παραδοχή των θαυμαστών, θυμίζει περισσότερο πρελούδιο θρίλερ παρά συμβατικό music video.
Ο ίδιος ο The Weeknd ανοίγει το «Drive» τραγουδώντας: «Και κατεβάζω το παράθυρο, μην πιστέψεις ποτέ ότι θα είμαι τόσο ευτυχισμένος / Ξέρεις ότι αγαπώ την αυτονομία / Γιατί η φήμη είναι μία ασθένεια».
Η τριπλή αυτή εξομολόγηση αποκρυσταλλώνει το διαχρονικό θέμα του: το τίμημα της δόξας και την αέναη πάλη ανάμεσα στην απόλαυση της στιγμής και στην αναπόφευκτη απομόνωση.
Το κάδρο αλλάζει – τα λαμπιόνια του λούνα παρκ σβήνουν, το χαμόγελο της Jenna Ortega σβήνει μαζί τους και ο Abel Tesfaye, το πραγματικό όνομα του The Weeknd, μένει αντιμέτωπος με την επώδυνη σιγή ενός κολασμένου καθιστικού.
Το «Drive» λειτουργεί ως καλειδοσκόπιο συναισθημάτων αλλά ταυτόχρονα ως γεφυροποιός προς τη σκοτεινή αφήγηση του «Hurry Up Tomorrow».
Η Lionsgate έχει πραγματοποιήσει την κυκλοφορία της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 16 Μαΐου.
Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη του «Hurry Up Tomorrow», ο The Weeknd, «βασανισμένος από αϋπνία», μπλέκει σε μία «οδύσσεια με έναν άγνωστο που αρχίζει να ξετυλίγει τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής του».
Πρόκειται για μία μετα-βιογραφική ιστορία όπου ο ίδιος υποδύεται μία φανταστική εκδοχή του εαυτού του, έχοντας δίπλα του την Jenna Ortega και τον Barry Keoghan.
Το σενάριο συνυπογράφουν ο Trey Edward Shults και ο The Weeknd, ο οποίος έχει συνθέσει και τη μουσική επένδυση της ταινίας μαζί με τον Daniel Lopatin – γνωστός περισσότερος ως Oneohtrix Point Never.
Ο OPN είναι, άλλωστε, ο μόνιμος μουσικός συνοδοιπόρος του Καναδού καλλιτέχνη και συμπυκνώνει σε κάθε ambient παλμό τη θολή γραμμή ανάμεσα στο όνειρο και στον εφιάλτη.
Η ταινία βασίζεται ολοκληρωτικά στο ομώνυμο άλμπουμ «Hurry Up Tomorrow» του The Weeknd που κυκλοφόρησε στις 31 Ιανουαρίου ολοκληρώνοντας την τριλογία που ξεκίνησε με το «After Hours» το 2020 και συνεχίστηκε με το «Dawn FM» το 2022.
Το «Hurry Up Tomorrow» έκανε ντεμπούτο στο No. 1 του Billboard 200 με πωλήσεις ισοδύναμες των 490.500 άλμπουμ την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξασφαλίζοντας τη Νο. 1 θέση στο Billboard 200.
Η εμπορική επιτυχία, ωστόσο, δεν αναιρεί τη σκοτεινή υπόγεια ροή του «Hurry Up Tomorrow», που στοχεύει περισσότερο σε μία υπαρξιακή κάθαρση παρά σε μία ευθεία pop κατάκτηση των charts.
Η εμφάνιση της Jenna Ortega στο «Drive» έρχεται να συνδέσει το εφηβικό σφρίγος της Wednesday με την παραπαίουσα περσόνα ενός καλλιτέχνη ο οποίος δεν σταματά να εφευρίσκει νέες μορφές αγωνίας.
Ο Trey Edward Shults, γνωστός για το βαθιά ανθρωποκεντρικό «It Comes at Night», κρατά την κάμερα κολλημένη στα πρόσωπα, αυξάνοντας την ένταση μέσα από κοντινά πλάνα που σπάνια επιτρέπουν στον θεατή να αναπνεύσει.
Κάθε φως που ανακλάται στο παρμπρίζ, κάθε σκιά που τρεμοπαίζει στον διάδρομο του άδειου σπιτιού, μοιάζει να προμηνύει τη στιγμή που η ονειρική εκδρομή θα καταλήξει σε εφιάλτη.
Η μουσική συνοδεία —με εκείνες τις γνώριμες μελωδίες των συνθεσάιζερ, τις διαστρεβλωμένες φωνές στο βάθος, τις αιφνίδιες παύσεις— εντείνει τον ψυχολογικό αποπροσανατολισμό.
Στον πυρήνα του «Drive» επαναλαμβάνεται το διπλό μοτίβο που χαρακτηρίζει ολόκληρη την καριέρα του The Weeknd: η έλξη προς τη λάμψη, η αποστροφή προς τις παρενέργειές της.
Ο στίχος «ξέρεις ότι αγαπώ την αυτονομία / γιατί η φήμη είναι μία ασθένεια» λειτουργεί σαν ένα μανιφέστο σε μία εποχή όπου οι καλλιτέχνες αδυνατούν να κρυφτούν από τους φανταστικούς προβολείς των social media.
Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Abel Tesfaye υποδύεται μία «εξωραϊσμένη» σκιά του εαυτού του δημιουργεί την αίσθηση ότι το «Hurry Up Tomorrow», ως δισκογραφικό και κινηματογραφικό συμβάν, είναι ταυτόχρονα δούρειος ίππος και εξομολόγηση.
Κανένα πλάνο δεν αφήνεται στην τύχη: τα πυροτεχνήματα πάνω από το καρουζέλ καταλήγουν σε μετέωρους καπνούς, ενώ τα χρώματα από τα νέο φώτα πνίγονται σε πλάνα που κυριεύονται από μία απροσδιόριστη, σταθερά παρούσα απειλή.
Ο θεατής, όσο κι αν προσπαθεί να κρατηθεί από τις αναλαμπές ρομαντισμού, δεν μπορεί να αγνοήσει το αίσθημα ότι κάτι θεμελιώδες καταρρέει. Όπως ακριβώς προοικονομεί η σύνοψη της ταινίας, η οδύσσεια που παρακολουθούμε «αρχίζει να ξετυλίγει τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής του».
Το «Drive» επιβεβαιώνει, λοιπόν, ότι ο The Weeknd δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει το μονοπάτι του σκοτεινού pop καλλιτέχνη. Αντίθετα, το βαθαίνει, φλερτάροντας με τα όρια της κινηματογραφικής αφήγησης και της τέχνης των μουσικών βίντεο.
Με αφετηρία τη μελαγχολική εξομολόγησή του, προσκαλεί το κοινό να επιβιβαστεί σε ένα αυτοκίνητο χωρίς χειρολαβές ασφαλείας.
Ο δρόμος οδηγεί σίγουρα κάπου: ίσως σε μία αίθουσα κινηματογράφου τον Μάιο, ίσως στο εσωτερικό του δικού μας σκοτεινού θαλάμου. Ό, τι από τα δύο κι αν ισχύει, ένα είναι βέβαιο: στο σύμπαν του The Weeknd, η ευφορία και η δυσφορία μοιράζονται πάντα το ίδιο κάθισμα συνοδηγού.
