Σε μια αποκαλυπτική συζήτηση με τον Harry Styles, ο Thom Yorke εξηγεί γιατί απεχθάνεται το κλασικό τραγούδι των Radiohead από το 1995, θυμάται την εξάντληση του «OK Computer» και αναλύει το ψυχολογικό τίμημα της πρόσφατης περιοδείας τους.
Για εκατομμύρια ακροατές σε όλο τον κόσμο, το «High And Dry» αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των Radiohead και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες στιγμές του βρετανικού rock των μέσων της δεκαετίας του 1990. Για τον Thom Yorke όμως, το κομμάτι που έφτασε στο No. 17 του βρετανικού chart των singles το 1995 παραμένει μια επιλογή για την οποία έχει μετανιώσει.
Η αποκάλυψη ήρθε κατά τη διάρκεια μιας εκτενούς συζήτησης με τον Harry Styles για το περιοδικό «Rolling Stone». Ο Styles θύμισε στον Yorke μια παλαιότερη συνέντευξή του σε podcast, όπου ο τραγουδιστής είχε αναλύσει τη μέθοδό του, εξηγώντας ότι αντιμετωπίζει πλέον τη φωνή του ως ένα ακόμα όργανο μέσα στην παραγωγή και όχι ως το κέντρο μιας τυπικής δομής. Με βάση αυτό, ο Styles τον ρώτησε πότε ακριβώς συντελέστηκε αυτή η μεταστροφή, φέρνοντας ως παράδειγμα το «High And Dry» από το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, «The Bends», ως ένα κατεξοχήν παραδοσιακό τραγούδι.
«Ναι, ένας τύπος με μια ακουστική κιθάρα να τραγουδά το κομμάτι του», απάντησε ο Yorke με μια χαρακτηριστική γκριμάτσα. «Για εκείνο το συγκεκριμένο τραγούδι εύχομαι να μην το είχα γράψει ποτέ, αν και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό».
Ο ίδιος εξήγησε ότι οι προσωπικές του ακουστικές συνήθειες απέχουν πλέον παρασάγγας από αυτό το στυλ. «Δεν ακούω πολλούς κλασικούς τραγουδοποιούς», ανέφερε ο καλλιτέχνης. «Ακούω πολλή παλιά, περίεργη folk, μουσική για ταινίες ή ηλεκτρονική μουσική, και το διαρκές γρατζούνισμα της κιθάρας σπάνια μου λέει κάτι σήμερα».
Όπως εξήγησε, αυτή η αποστροφή οφείλεται στο γεγονός ότι οι Radiohead ενηλικιώθηκαν καλλιτεχνικά μέσα σε μια περίοδο έντονης αναβίωσης του κιθαριστικού ήχου, με το «The Bends» να αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκείνης της εποχής. Η διαρκής ανάγκη του να ξεφεύγει από τις έτοιμες φόρμες και να αναζητά νέες κατευθύνσεις αποδείχθηκε ακόμα πιο βασανιστική στην περίπτωση του μνημειώδους «OK Computer» του 1997.
Παρότι ο δίσκος έγινε πέντε φορές πλατινένιος στη Βρετανία και πούλησε πάνω από 4,5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ο Yorke τον είχε ήδη σιχαθεί από τη στιγμή της κυκλοφορίας του. «Όταν τελειώσαμε εκείνο τον δίσκο, είχαμε ήδη παίξει αυτά τα τραγούδια υπερβολικά πολλές φορές», δήλωσε στον Styles. «Κυριολεκτικά ικέτευα τους μάνατζερ λέγοντας ότι δεν αντέχω άλλο και ότι έπρεπε να προχωρήσω».
Η πραγματικότητα των συναυλιών όμως ήταν εντελώς διαφορετική. «Δύο χρόνια αργότερα, συνεχίζαμε να παίζουμε αυτά τα τραγούδια στον δρόμο», συμπλήρωσε ο τραγουδιστής. «Αυτό ήταν εντελώς διαλυτικό, γιατί το να προχωράς παρακάτω δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απόλυτη ανάγκη».
Το «OK Computer» απέσπασε βαθμολογία 10/10 στην αρχική κριτική του περιοδικού «NME», το οποίο το χαρακτήρισε άλμπουμ – ορόσημο της δεκαετίας, περιλαμβάνοντας μάλιστα τις δύο μεγαλύτερες επιτυχίες τους στα charts, τα τραγούδια «Paranoid Android» και «No Surprises». Ωστόσο, η εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στις απαιτήσεις της βιομηχανίας και την ανάγκη για εξέλιξη παρέμεινε μόνιμη πηγή άγχους για τον τραγουδιστή του συγκροτήματος.
Αυτή η ένταση αναζωπυρώθηκε και στην πρόσφατη επιστροφή των Radiohead στη σκηνή. Αφού ανακοίνωσαν την επανένωσή τους τον περασμένο Σεπτέμβριο, έπειτα από επτά χρόνια απουσίας, έδωσαν είκοσι συναυλίες σε αρένες της Ευρώπης τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, ταξιδεύοντας σε πόλεις όπως η Μαδρίτη, η Μπολόνια, το Λονδίνο, η Κοπεγχάγη και το Βερολίνο.
Η εμπειρία εκείνης της περιοδείας δεν ήταν ανώδυνη. Ο Yorke αποκάλυψε στη συνέντευξη ότι οι εμφανίσεις του 2025 προκάλεσαν μια τεράστια κατάρρευση στην αυτοπεποίθησή του, από την οποία χρειάστηκε αρκετούς μήνες για να ανακάμψει πλήρως.
Η σχέση αμοιβαίου θαυμασμού ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες είχε επισφραγιστεί νωρίτερα μέσα στη χρονιά, όταν ο Styles απένειμε στον Yorke την τιμητική διάκριση Ivor Novello Fellowship. Στην εκδήλωση εκείνη, ο Styles αποκάλεσε τους Radiohead ως το αγαπημένο του συγκρότημα, κάνοντας μάλιστα τη χαρακτηριστική αποκάλυψη ότι έχασε την παρθενιά του ακούγοντας το τραγούδι «Talk Show Host».
Στην ίδια τελετή, ο Yorke παρουσίασε για πρώτη φορά ένα νέο κομμάτι με τίτλο «Space Walk». Παράλληλα, εκφώνησε μια παθιασμένη ομιλία για την ανάγκη ουσιαστικής προστασίας των καλλιτεχνών απέναντι στις πρακτικές της μουσικής βιομηχανίας.
Ανατρέχοντας στα τραγούδια που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά, ο Thom Yorke αρνείται να παγιδευτεί στη νοσταλγία για το παρελθόν των Radiohead. Για εκείνον, η καλλιτεχνική επιβίωση απαιτεί τη διαρκή άρνηση της ευκολίας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να απορρίπτει τις πιο λατρεμένες στιγμές της δισκογραφίας του.
