Ο Trent Reznor δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με το πρώτο άλμπουμ των Nine Inch Nails.
Ο Trent Reznor αισθάνεται περισσότερο τεχνίτης της μουσικής παρά τραγουδοποιός στις ημέρες μας.
Είτε πρόκειται για τη δουλειά του στους Nine Inch Nails είτε για τη δημιουργία των χαρακτηριστικών του κινηματογραφικών soundtracks με τον Atticus Ross, ο Trent Reznor συνήθως έχει έναν τρόπο να ζωγραφίζει με μία αρκετά πλατιά πινελιά, δημιουργώντας τραγούδια που αναλύουν τα πιο δραματικά προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος και στην πραγματικότητα τα κάνει να έχει νόημα.
Ωστόσο, κάθε καλλιτέχνης πρέπει να ξεκινήσει από κάπου και ο Trent Reznor δεν ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με το πρώτο άλμπουμ των Nine Inch Nails, το «Pretty Hate Machine», λίγο μετά την κυκλοφορία του το 1989.
Όταν ο μετρ της industrial μουσικής δημιουργούσε τα πρώτα τραγούδια του, οι Nine Inch Nails δεν ήταν ακόμα τεχνικά ένα συγκρότημα.
Είχαν ένα όνομα και υπήρχαν άνθρωποι που έπαιζαν όργανα στις συναυλίες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ δημιουργήθηκε όταν ο Trent Reznor εργαζόταν σε ένα στούντιο στις ελεύθερες ώρες του, προσπαθώντας να δημιουργήσει τα καλύτερα τραγούδια που μπορούσε.
Ενώ ο Reznor μπορεί να έγραφε τραγούδια απλά για να καταλάβει τους ήχους στο κεφάλι του, ο κόσμος της industrial rock ανταποκρινόταν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι περίμενε.
Αφού έδειξε τα demos του σε διάφορες δισκογραφικές εταιρείες, σχεδόν όλες του πρόσφεραν συμβόλαιο για τα τραγούδια του, πιστεύοντας ότι είχαν βρει την εμπορική απάντηση σε συγκροτήματα όπως οι Ministry.
Μπορεί να το «Pretty Hate Machine» να διέθετε μερικά εξαιρετικά singles, αλλά ο Trent Reznor είχε ήδη ξεγράψει το άλμπουμ μόλις ξεκίνησε η περιοδεία για την προώθησή του.
«Πολλά από αυτά μου ακούγονται ανώριμα τώρα. Στην αρχή, ήταν εντελώς χάλια. Αποσύρθηκα εντελώς. Δεν μπορούσα να λειτουργήσω πολύ καλά στην κοινωνία», είπε στο Select.
«Και ο δίσκος έγινε ένα προϊόν αυτού. Είναι αρκετά μικρής κλίμακας, εσωστρεφής, κλειστοφοβικός – αυτό είναι το συναίσθημα που επιδίωξα», εξήγησε.
Αν και πολλά από τα τραγούδια του «Pretty Hate Machine» ακούγονται όπως τα ηλεκτρονικά metal τραγουδιών που μπορεί να αρέσουν σε όλους, κάποια από αυτά δεν άντεξαν στη δοκιμασία του χρόνου.
Το «Head Like A Hole» θεωρείται πάντα από τον ίδιο τον Trent Reznor ως μία ασήμαντη δημιουργία και το rap σε ένα τραγούδι όπως το «Down In It» είναι είτε ιδιοφυές είτε απαίσιο, ανάλογα με το πόσο καλά μπορείτε να ανεχτείτε το metal rap σε έναν κόσμο μετά τον Vanilla Ice.
Παρά τα παράπονα του Reznor, υπάρχει ένα φανταστικό τραγούδι κρυμμένο στο «Pretty Hate Machine», το «Something I Can Never Have».
Βάζοντας όλη του τη θλίψη σε λίγες νότες πιάνου και την ερμηνεία του, αυτό το τραγούδι είναι η πληγωμένη ομορφιά που ο Trent Reznor ήθελε πάντα να συλλάβει, αναρωτώμενος αν κυνηγάει έναν έρωτα που δεν θα αποκτήσει ποτέ.
Αυτή η ευαλωτότητα είναι ουσιαστικά η αποστολή του για το μέλλον.
Αφού ξεκίνησε την περιοδεία και διαπίστωσε ότι όλα τα προβλήματά του ήταν πολύ χειρότερα από όσο φανταζόταν, το περίφημο δεύτερο άλμπουμ τους «The Downward Spiral» (1994) μοιάζει σαν το όραμα του «Something I Can Never Have» να υλοποιείται πλήρως.
Ο Trent Reznor ασχολείται με την αυτοκαταστροφή στον δίσκο, αλλά η μουσική του φαίνεται να του δείχνει τον δρόμο προς τα εμπρός, είτε προς το σκοτάδι είτε προς ένα πιο ήρεμο μέρος.
Από τότε κυκλοφόρησε, όμως, το «Pretty Hate Machine» εξακολουθεί να μοιάζει σαν προϊόν της εποχής του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Οι ήχοι του συνθεσάιζερ μπορεί να σας προϊδεάζουν για την απόλυτη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’80, αλλά όταν κοιτάξετε πού πήγε η industrial μουσική στη συνέχεια, ο Reznor έγραφε το σχέδιο για το πώς αυτό το μουσικό είδος θα μπορούσε να γίνει mainstream.
Ίσως πολλοί industrial rockers να ήθελαν να βρίσκονται στις παρυφές της κοινωνίας, αλλά αν δεν είχαν ανοίξει τον δρόμο οι Nine Inch Nails, η industrial μουσική μπορεί να μην είχε καταλήξει ποτέ στα charts.
