Ο σκηνοθέτης Mark Eshleman αποκαλύπτει τα παρασκήνια πίσω από το «More Than We Ever Imagined», την πρώτη επίσημη συναυλιακή ταινία των Twenty One Pilots που κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες IMAX.
Οι Twenty One Pilots γνώριζαν καλά πως για την πρώτη τους επίσημη κινηματογραφική ταινία όφειλαν να στοχεύσουν στο μεγαλείο. Η απόφαση να καταγράψουν τη μεγαλύτερη συναυλία τους μέχρι σήμερα, έχοντας πίσω από την κάμερα τον άνθρωπο που τους ακολουθεί σχεδόν σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής, έμοιαζε με τη μόνη φυσική εξέλιξη μιας πορείας που ξεκίνησε από το απόλυτο μηδέν.
Η ταινία «More Than We Ever Imagined» ετοιμάζεται να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου για περιορισμένες προβολές, ενώ οι αποκλειστικές IMAX προεπισκοπήσεις θα ξεκινήσουν ήδη από την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είναι η ζωή μου», εξομολογείται ο Mark Eshleman, ο σκηνοθέτης της ταινίας και διαχρονικός συνεργάτης του συγκροτήματος.
Η σχέση του με το δίδυμο από το Κολόμπους του Οχάιο μετρά πλέον δεκαέξι χρόνια, από την εποχή που ο τραγουδιστής Tyler Joseph και ο ντράμερ Josh Dun έπαιζαν μπροστά σε μόλις εκατό άτομα στο υπόγειο μπαρ ενός κλαμπ στη γενέτειρά τους. Εκείνες τις πρώτες ημέρες, ο Tyler Joseph εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον τρόπο που οι φωτογραφίες του Eshleman αιχμαλώτιζαν το συναίσθημα των εμφανίσεών τους, που τον προσκάλεσε να μετακομίσει από το γειτονικό Ντέιτον στο διαμέρισμά του στο Κολόμπους.
Σήμερα, εκείνες οι σκοτεινές, υπόγειες εμφανίσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα κατάμεστο στάδιο με περισσότερους από 65.000 οπαδούς του Skeleton Clique, οι οποίοι κατέκλυσαν το Estadio GNP Seguros στην Πόλη του Μεξικού κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας περιοδείας τους για το 2024-2025. Ήταν η συναυλία με τη μεγαλύτερη προσέλευση στην ιστορία των Twenty One Pilots ως επικεφαλής.
Μετά από μία επίσκεψη στα κεντρικά γραφεία της IMAX μαζί με τον μάνατζερ του συγκροτήματος για να εξερευνήσουν τις δυνατότητες του format, ο Eshleman πείστηκε ότι αυτή ήταν η σωστή επιλογή για το διευρυμένο όραμα που είχαν στο μυαλό τους.
Το φιλόδοξο σχέδιο περιλάμβανε περισσότερες από 20 κάμερες τοποθετημένες σε κάθε γωνιά του σταδίου, με σκοπό να μεγιστοποιηθεί η εστίαση τόσο στο συγκρότημα όσο και στους αφοσιωμένους θαυμαστές τους.
Ο Eshleman φρόντισε να κάνει κοντινά πλάνα σε εκείνους τους εκστασιασμένους οπαδούς που γελούσαν, έκλαιγαν, πηδούσαν και αγκαλιάζονταν, προσπαθώντας να αγγίξουν έστω και για μία στιγμή τον Josh Dun και τον Tyler Joseph καθώς εκείνοι εισχωρούσαν στο πλήθος κατά τη διάρκεια της συναυλίας. Οι αντιδράσεις του Clique στα αγαπημένα τους τραγούδια διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη δομή και το συναίσθημα της δίωρης ταινίας.
Παρόλο που οι ζωντανές, γεμάτες πυροτεχνήματα λήψεις του Estadio GNP από ψηλά αλλά και από το επίπεδο της αρένας κόβουν την ανάσα, ο Eshleman επιθυμούσε η ταινία να προσφέρει και μία πιο προσωπική ματιά στην ιδιαίτερη φιλία που μοιράζονται ο Josh Dun και ο Tyler Joseph. Αυτές οι στιγμές αποτυπώνονται σε ασπρόμαυρα εξομολογητικά ιντερλούδια, όπου οι δυο τους κάθονται στο άδειο, τεράστιο στάδιο και συζητούν για το πόσο απίστευτο τους φαίνεται το γεγονός ότι έφτασαν σε αυτό το σημείο.
Παράλληλα, μοιράζονται μερικές από τις ρουτίνες προετοιμασίας τους πριν ανέβουν στη σκηνή —ο Josh Dun, για παράδειγμα, κάνει προπόνηση στο μποξ— και μιλούν για το άγχος που νιώθουν την ημέρα της συναυλίας.
Ο σκηνοθέτης εξηγεί ότι οι λήψεις των θαυμαστών είναι το αγαπημένο μέρος του Tyler Joseph και του Josh Dun σε συναυλιακές ταινίες άλλων συγκροτημάτων.
«Κάθε φορά που κάποιος αφιερώνει χρόνο για να εξερευνήσει το συγκρότημα, το συμπέρασμά του είναι πάντα το πόσο συναισθηματικά δεμένοι είναι οι θαυμαστές τους», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αυτός είναι ο λόγος που, αφού παρακολούθησε το συγκρότημα να παρουσιάζει το πρόγραμμά του περισσότερες από 30 φορές πριν από την ιστορική βραδιά στην Πόλη του Μεξικού, η ομάδα του Eshleman τοποθέτησε σχεδόν δύο δωδεκάδες κάμερες γύρω από τον χώρο για να καταγράψει κάθε δράση, στη σκηνή και στο κοινό.
Αν και είχαν μία καλή εικόνα για το πού θα βρίσκονταν ο Tyler Joseph και ο Josh Dun κατά τη διάρκεια της συναυλίας, βασισμένοι στον σχολαστικό σχεδιασμό των κινήσεών τους, υπήρξαν και απρόοπτα. Σε ένα σημείο της ταινίας, ο Tyler Joseph βρίσκεται στη σκηνή κατά τη διάρκεια της απογευματινής πρόβας και εντοπίζει ένα σημείο στην κορυφή του τεράστιου ποδοσφαιρικού σταδίου. Αποφασίζει στιγμιαία ότι θα προτιμούσε να βρίσκεται εκεί πάνω αντί για την πλατφόρμα που είχε ήδη κατασκευαστεί για εκείνον.
«Είχαμε κάνει τόσες πρόβες στο στήσιμο που δεν χρειαζόταν καν να το σκεφτούμε», λέει ο Eshleman. «Και μετά ο Tyler κοίταξε προς τα πάνω, είδε εκείνα τα κτίσματα και, φυσικά, θέλησε να αναρριχηθεί εκεί, κάτι που ήταν λίγο διαφορετικό από τα συμφωνημένα».
Ο Tyler Joseph και ο Josh Dun δεν παραχωρούν συχνά εις βάθος συνεντεύξεις και κρατούν την προσωπική τους ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι, οι στιγμές που κατέγραψε ο Eshleman στο αυτοκίνητο ή στα παρασκήνια αποκαλύπτουν μία πτυχή τους που θα ενθουσιάσει το κοινό.
Ο σκηνοθέτης περιγράφει τη δομή της τανιίας τονίζοντας πως ο θεατής λαμβάνει την τεράστια, έγχρωμη κλίμακα του γεγονότος και στη συνέχεια η εικόνα αλλάζει σε διαφορετική αναλογία πλαισίου για τα πιο προσωπικά πλάνα.
Ο ίδιος υποστηρίζει πως η συναυλία παρουσιάζεται από την οπτική γωνία του θαυμαστή, ενώ το ντοκιμαντερίστικο υλικό από την οπτική γωνία των μελών της μπάντας. Σε αυτές τις πιο ήσυχες στιγμές, γίνεται ορατή η ανησυχία και το άγχος που διαπερνά τα στιχουργικά θέματα του Tyler Joseph, αλλά και το κρυστάλλινο όραμά του για το πώς θέλει να εξελιχθεί η παράσταση.
Παρά το γεγονός ότι αυτή ήταν η πρώτη του προσπάθεια στη σκηνοθεσία μιας ταινίας μεγάλου μήκους, ο Eshleman ένιωθε σιγουριά επειδή μπορούσε να βασιστεί στους παλιούς του φίλους. Ήξερε ότι θα έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους μπροστά σε 60.000 άτομα, με την ίδια ένταση που το έκαναν για 60 άτομα στις απαρχές τους.
«Πίσω στο 2011, ακόμα και όταν έπαιζαν σε μικρούς χώρους ως support όνομα, το αντιμετώπιζαν σαν να ήταν κάτι τεράστιο», θυμάται.
«Σαν να ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στον κόσμο. Το υλικό του ντοκιμαντέρ στην ταινία εκφράζει περισσότερο το “δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε αυτό”, παρά το “δείτε πόσο υπέροχοι είμαστε”. Είναι μία στάση που λέει: “Κοιτάξτε πόσο σπουδαία είναι αυτή η ευκαιρία, πόσο τυχεροί είμαστε”. Είναι οι άνθρωποι που ήδη γνωρίζετε, αλλά μιλούν με έναν τρόπο που δεν έχετε συνηθίσει», προσθέτει.
Όταν ολοκληρώθηκε και η τελευταία λήψη κατά τη διάρκεια του παραδοσιακού κλεισίματος με το τραγούδι «Trees», ο επί χρόνια μάνατζερ των Twenty One Pilots, Chris Woltman, πλησίασε τον Eshleman και του έδωσε μία μεγάλη αγκαλιά.
«Είχα πολύ άγχος για το αν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω σε αυτό το επίπεδο, αλλά το συγκρότημα μου έμαθε ότι είχα όλα όσα χρειαζόμουν για να τα καταφέρω», καταλήγει ο σκηνοθέτης, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που υπόσχεται να μείνει χαραγμένο στη μνήμη των θαυμαστών.
