Από την κυκλοφορία του «Chromakopia» μέχρι το καθηλωτικό κινηματογραφικό ντεμπούτο του στο «Marty Supreme» του Josh Safdie, το 2025 αποδεικνύεται η χρονιά που ο Tyler Okonma κατέκτησε κάθε κορυφή που τόλμησε να ατενίσει.
Η ειρωνεία είναι συχνά το όπλο των ευφυών, αλλά στην περίπτωση του Tyler, the Creator, μοιάζει περισσότερο με προφητεία.
Πέρυσι, όταν ο καλλιτέχνης εμφανίστηκε στα σχόλια μιας ανάρτησης του Steve Lacy στο Instagram, ο οποίος εξέφραζε την απογοήτευσή του για τους θαυμαστές που απαιτούσαν συνεχώς νέα μουσική, η απάντηση του Tyler φάνταζε ως ένα ακόμη δείγμα του ιδιόρρυθμου χιούμορ του.
«Σε νιώθω. Είναι ενοχλητικό, ειδικά όταν δεν έχω πει ποτέ ότι έρχεται άλμπουμ», έγραψε, προσθέτοντας τη φράση – κλειδί: «Θέλω να γίνω ηθοποιός lmfao». Τότε, διαβάστηκε ως ένα αστείο της στιγμής. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω στα πεπραγμένα του 2025, εκείνη η φράση διαβάζεται ως μανιφέστο.
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ο Tyler κατάφερε να υλοποιήσει και τις δύο πτυχές αυτής της δήλωσης με εντυπωσιακή επιτυχία. Κυκλοφόρησε το διθυραμβικά υποδεχόμενο άλμπουμ «Chromakopia» λίγες μόλις ημέρες μετά το σχόλιό του, ενώ ακολούθησε η καλοκαιρινή έκπληξη του «Don’t Tap The Glass».
Τώρα, επισφραγίζει την κυριαρχία του με μία ερμηνεία που κλέβει την παράσταση στην ταινία «Marty Supreme» του Josh Safdie. Εκεί, στέκεται ισάξια δίπλα σε ένα καστ αστέρων που περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Timothée Chalamet και η Gwyneth Paltrow, αποδεικνύοντας ότι το ταλέντο του δεν γνωρίζει στεγανά.
Στην ταινία, ο Tyler, the Creator —ο οποίος αναγράφεται στους τίτλους με το πλήρες ονοματεπώνυμό του, Tyler Okonma— υποδύεται τον Wally, έναν οξυδερκή οδηγό ταξί που, όπως και ο χαρακτήρας του Marty Mauser (Chalamet), διακατέχεται από μία εμμονή για το πινγκ πονγκ.
Το δίδυμο επιδίδεται σε ένα ιδιότυπο «hustle», εξαπατώντας άλλους παίκτες με ένα πονηρό τέχνασμα που βασίζεται στις φυλετικές και εθνοτικές διαιρέσεις της εποχής.
Ο Wally κινείται με μία σχεδόν αναχρονιστική άνεση μέσα σε ένα κλαμπ αποκλειστικά για λευκούς, καταφέρνοντας να κερδίσει τη συμπάθεια των αντιπάλων του με μία κατασκευασμένη ιστορία για έναν πελάτη που αρνήθηκε να πληρώσει το κόμιστρο και του επιτέθηκε.
Ο ρόλος μοιάζει κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της φυσικής χαρισματικότητας και του συγχρονισμού του Tyler. Ο Wally λειτουργεί ταυτόχρονα ως καθρέφτης και ως αντίβαρο στη φιλοδοξία του Marty. Η υποβόσκουσα αίσθηση του φυλετικού κινδύνου δημιουργεί ένα λεπτό, ανησυχητικό υπόβαθρο που ταιριάζει απόλυτα στην υπογραφή του Safdie και στην ικανότητά του να χτίζει δραματική ένταση.
Τελικά, ο Wally και ο Marty παγιδεύουν μία ομάδα λευκών παικτών, πείθοντάς τους να στοιχηματίσουν σε έναν στημένο αγώνα, πυροδοτώντας άθελά τους ένα από τα κεντρικά σημεία πλοκής της ταινίας.
Ως ο μοναδικός Μαύρος χαρακτήρας της ταινίας, ο Wally ακροβατεί επικίνδυνα κοντά σε γνώριμα χολιγουντιανά στερεότυπα, και συγκεκριμένα στη φιγούρα του «Magical Negro», η πρωταρχική λειτουργία του οποίου είναι να φωτίσει το μονοπάτι για τον λευκό πρωταγωνιστή.
Αν και το σενάριο προσφέρει μία απογοητευτική έλλειψη βάθους όσον αφορά τον εσωτερικό κόσμο του Wally, η ερμηνεία του Tyler ξεπερνά αυτόν τον περιορισμό. Προσφέρει έναν μαγνητισμό που ανταγωνίζεται στα ίσα την καθοριστική για την καριέρα του Chalamet ερμηνεία. Και ας μην ξεχνάμε: αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση του Tyler σε ταινία μεγάλου μήκους.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της ερμηνείας του βασίστηκε στον αυτοσχεδιασμό. «Δεν προσπάθησα να αποστηθίσω ατάκες ή κάτι τέτοιο — δεν πρότεινα καν να βάλω αυτό το βάρος ή την πίεση πάνω μου, γιατί τότε θα καταστρέψω τη σκηνή», δήλωσε πρόσφατα στο Vanity Fair.
Αυτή η προσέγγιση συνάδει απόλυτα με το ήθος του Tyler ως performer, την ικανότητά του να μεταμορφώνεται εν ριπή οφθαλμού.
«Υπάρχουν τόσες πολλές συναυλίες που έχω κάνει και ήταν απίστευτες, μερικές από τις καλύτερες εμφανίσεις μου, και όμως, εννέα λεπτά πριν κοιμόμουν», εξομολογήθηκε.
Η παρουσία του στο «Marty Supreme» επιβεβαιώνει κάτι που ίσχυε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Αν ανατρέξει κανείς στις πρώτες μέρες των Odd Future, όταν τα βίντεο κλιπ του Tyler —τα οποία συχνά σκηνοθετούσε ο ίδιος— τραβούσαν την προσοχή όσο και η μουσική του (ή, στην περίπτωση του «Yonkers», ακόμα περισσότερη), θα διαπιστώσει ότι η στροφή του στην υποκριτική αποτελεί μία φυσική εξέλιξη και όχι μία βεβιασμένη απόφαση.
Αυτή η καλλιτεχνική ρευστότητα επεκτείνεται και επιστρέφει στη μουσική. Ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Tyler κυκλοφόρησε αθόρυβα ένα νέο freestyle κομμάτι με τίτλο «Sag Harbor», χωρίς προωθητική καμπάνια ή εξηγήσεις, όπου ραπάρει με μία αβίαστη αυτοπεποίθηση.
Στο κομμάτι, ο Tyler, the Creator ελίσσεται ανάμεσα σε ατάκες για τις φιλοδοξίες του να γεμίζει στάδια, την πολυτελή ζωή και την πορεία αυτής της σημαδιακής χρονιάς. Το τραγούδι ηχεί σαν ένας γύρος θριάμβου.
Όταν ο Tyler δηλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια στους στίχους: «Fuck who y’all calling the best, I seen their ticket sales, give it rest» (Γ*** όποιον αποκαλείτε «καλύτερο», είδα τις πωλήσεις εισιτηρίων τους, αφήστε το να πάει στην ευχή), ουσιαστικά κλείνει τον κύκλο μιας χρονιάς όπου κατάφερε να κυριαρχήσει χαλαρά σε κάθε πεδίο που άγγιξε.
Από τα charts μέχρι τη μεγάλη οθόνη, το 2025 είναι η χρονιά που ο Tyler, the Creator —ή μάλλον ο Tyler Okonma— έγινε πραγματικά ανέγγιχτος.
