«Δεν νομίζω ότι οι U2 θα ήμασταν τόσο καλοί όσο είμαστε χωρίς αυτούς», είχε παραδεχθεί ο Bono.
Οι U2 δεν δίστασαν να αναγνωρίσουν το αντίπαλό τους συγκρότημα που τους βοήθησε να γίνουν καλύτεροι.
Οι κόντρες στην ιστορία της μουσικής συχνά καταλήγουν σε άσχημες ιστορίες. Οι καλλιτέχνες γράφουν προσβλητικά τραγούδια ο ένας για τον άλλον και αμφισβητούν την ηθική ακεραιότητά τους μέσα σε μία ομίχλη μίσους και ζήλιας.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου μία μικρή κόντρα μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμη. Αυτό συνέβη στην περίπτωση των U2 και ενός συγκεκριμένου συγκροτήματος.
Σε μία ανοιχτή επιστολή, ο Bono ευχαρίστησε το συγκρότημα αυτό γιατί ανέβασε τον πήχη όσων μπορούσαν να επιτευχθούν στη μουσική, βοηθώντας έτσι τους U2 να φτάσουν σε νέα ύψη.
Έχουν υπάρξει πολλές διαφορετικές μουσικές κόντρες. Κάποιες είναι πραγματικά άσχημες ιστορίες, όπως αυτή των Tupac Shakur και του The Notorious BIG που κατέληξε στον θάνατο και των δύο ράπερ, ενώ άλλες απίθανες κόντρες, όπως αυτή ανάμεσα στον Fred Durst και τους Van Halen, κατέληξαν με τους δύο μουσικούς να σημαδεύουν με όπλα ο ένας τον άλλον στο πρόσωπα.
Γενικά, οι συγκρούσεις στις δημιουργικές τέχνες θα πρέπει να αποφεύγονται όσο το δυνατόν περισσότερο.
Παρόλα αυτά, κάποιες κόντρες λειτουργούν προς όφελος ενός καλλιτέχνη. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν γνωρίζει την επιτυχία τους ένα τραγούδι που επιτίθεται σε κάποιον άλλο καλλιτέχνη.
Εναλλακτικά, και πολύ πιο υγιεινά, ο ανταγωνισμός μπορεί να κάνει ένα συγκρότημα να ανεβάσει τα στάνταρ του και να δημιουργήσει μουσική κορυφαίας ποιότητας.
Αυτό συνέβη με τους Beatles και τους Beach Boys. Τα δύο μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου στην ακμή τους και η συνεχής κυκλοφορία μουσικής υψηλής ποιότητας, σήμαινε ότι κανένα από τα δύο συγκροτήματα δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από την τελειότητα.
Το ίδιο συνέβη και με τους U2 όταν οι Echo and the Bunnymen άρχισαν να κερδίζουν έδαφος.
Το 1980, οι Echo and the Bunnymen κυκλοφόρησαν το δεύτερο single τους, το «Rescue».
Ήταν το πρώτο τραγούδι του συγκροτήματος που μπήκε επίσημα στα charts, καθώς η μουσική ικανότητά τους, η γοητεία τους και η μοναδική μελωδία που υπήρχαν σε κάθε σημείο του «Rescue», φαίνεται ότι άγγιξε το κοινό.
Ξαφνικά, υπήρχε ένα νέο συγκρότημα που όσοι βρίσκονταν στο επίκεντρο έπρεπε να λάβουν υπόψη τους και ο Bono αντιμετώπισε τη μουσική τους σαν ένα κάλεσμα για δράση, ένα κάλεσμα που έλεγε στους U2 ότι έπρεπε να ανεβάσουν τα στάνταρ τους.
«Δεν νομίζω ότι οι U2 θα ήμασταν τόσο καλοί όσο είμαστε χωρίς τους Echo and the Bunnymen», δήλωσε ο Bono μιλώντας για την επίδραση του συγκροτήματος. «Ανέβασαν πραγματικά τα στάνταρ όσων μπορούσαν να επιτευχθούν χωρίς να “μεγαλώνεις”», είπε.
Ο Bono έπλεξε το εγκώμιο του συγκροτήματος και για τις επιμέρους πτυχές του, λέγοντας: «Η κιθάρα, το μπάσο και τα ντραμς τόσο μοναδικά, η παραγωγή των τραγουδιών συνήθως τόσο επιδέξια και διακριτική», είπε.
«Η φωνή, ο βαρύτονος, το bel canto και τα χείλη σαν ζάχαρη… σαν ζιζανιοκτόνο όταν έπρεπε να είναι», συνέχισε.
Ωστόσο, ο αμοιβαίος σεβασμός δεν ήταν πάντα κάτι που μοιράζονταν και τα δύο συγκροτήματα. Αργότερα, κατάφεραν να αναλογιστούν το καλό που έκαναν ο ένας στον άλλον και να ξεχωρίσουν τα θετικά στοιχεία στη μουσική τους. Παρ’ όλα αυτά, προηγουμένως, η στάση του ενός απέναντι άλλον αντανακλούσε την άσχημη πλευρά της κόντρας τους παρά τη θετική.
Ο Ian McCulloch των Echo and the Bunnymen είχε κάποτε περιγράψει τη μουσική των U2 ως «μουσική για υδραυλικούς και οικοδόμους».
Τώρα και τα δύο συγκροτήματα μπορούν να δουν την κόντρα τους και τη μουσική που προέκυψε από αυτή με πολύ πιο θετικό τρόπο.
Και τα δύο συγκροτήματα χρειάζεται να υπάρχουν για να απολαύσουμε την καλύτερη δουλειά τους, γιατί χωρίς αυτή τη συνεχή πίεση, πιθανότατα, δεν θα είχαμε απολαύσει τη φανταστική μουσική που μας χάρισαν.
Αυτή είναι η περίπτωση όπου μία κόντρα αποδεικνύεται γόνιμη, αλλά φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει πάντα, καθώς μερικοί διαμάχες ξεφεύγουν τόσο πολύ από τον έλεγχο που προκαλούν ζημιές που ούτε όλοι οι υδραυλικοί και οι οικοδόμοι όλου του κόσμου δεν θα μπορούσαν να επισκευάσουν.
