Οι Weezer κυκλοφορούν τη νέα δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο «The Gold Album» στις 21 Αυγούστου, αφήνοντας στην άκρη την ψηφιακή τελειότητα των Pro Tools για χάρη ενός ωμού, αυθόρμητου και συνεργατικού ήχου που ισορροπεί ανάμεσα στον πρώτο τους δίσκο και το ιστορικό «Pinkerton».
Στα μισά του νέου άλμπουμ των Weezer, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 21 Αυγούστου, ο Rivers Cuomo μάς επιτρέπει να ρίξουμε μία ματιά στις σκέψεις που κάνει όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή.
«Παίζοντας άλλο ένα κομμάτι από τα ’90s», λέει με έναν σχεδόν προφορικό τρόπο στο τραγούδι «C.E.O.», προσθέτοντας: «Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι καινούργιο / Αλλά κανείς δεν θέλει να το ακούσει αυτό / Θέλουν απλώς τα κλασικά / Δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις, πραγματικά / Υπάρχει κάτι ξεχωριστό στα πρώτα σου πράγματα». Οι κιθάρες που ακούγονται από κάτω θυμίζουν έντονα το «Undone (The Sweater Song)», κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί μέρος ενός αστείου, αν δεν ήταν πέρα για πέρα αληθινό.
Όπως εξηγεί ο ίδιος ο Cuomo, το ερώτημα για το πόσο ειρωνικός είναι στους στίχους του τον ακολουθεί χρόνια. «Αυτό το ερώτημα έχει τεθεί και στο παρελθόν – για το πόσο ειρωνικός είμαι στο “Beverly Hills”, για παράδειγμα, ή όταν λέω “What’s with these homies dissing my girl?”. Δεν νομίζω ότι είμαι καθόλου ειρωνικός. Αν μπορούσατε να διαβάσετε το μυαλό μου εκείνη την εποχή, αυτές ακριβώς οι σκέψεις θα περνούσαν από μέσα», αναφέρει ο frontman του συγκροτήματος.
Το ρεφρέν του τραγουδιού λέει πλέον «Here comes the C.E.O.», όμως αρχικά ο στίχος ήταν «I’m the C.E.O.». Και στις δύο περιπτώσεις, ο Cuomo εκφράζει την αμηχανία του για το γεγονός ότι έχει γίνει ο επικεφαλής μιας τεράστιας εμπορικής επιχείρησης που ονομάζεται Weezer.
«Θρηνούσα για το γεγονός ότι βρίσκω τον εαυτό μου σε αυτόν τον ρόλο, ο οποίος δεν ταιριάζει πραγματικά με το να είσαι καλλιτέχνης», εξηγεί ο Cuomo, προσθέτοντας ότι ενώ σε όλους άρεσε το τραγούδι, κανείς δεν συμπαθούσε αυτόν τον συγκεκριμένο στίχο.
Έτσι, αποφάσισαν να τον αλλάξουν, παρουσιάζοντας αυτό το κομμάτι του εαυτού του σαν έναν εξωτερικό παράγοντα που χαλάει το πάρτι. Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων, ο ντράμερ Patrick Wilson πρότεινε αστειευόμενος τον στίχο «I’m C-3PO», μία ιδέα που άρεσε πολύ στον Cuomo.
Συνολικά, το «The Gold Album», το οποίο συνυπογράφουν στην παραγωγή ο Klas Åhlund και ο Kenny Blume (γνωστός στο παρελθόν ως Kenny Beats), δείχνει έναν Cuomo που αφήνει για λίγο τον απόλυτο έλεγχο. Αυτή η υποχώρηση οδήγησε σε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των Weezer σε αυτόν τον αιώνα. Ο δίσκος είναι γεμάτος από συνεισφορές των υπόλοιπων μελών στη δημιουργία των τραγουδιών.
Μάλιστα, για πρώτη φορά στην ιστορία της μπάντας, ο Wilson έγραψε το πρώτο single με τίτλο «Shine Again», ενώ οι συνεργασίες μεταξύ των μελών ήταν περισσότερες από ποτέ. «Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα νέο πνεύμα διαφάνειας και συνεργασίας», τονίζει ο Wilson.
Η ιδέα για αυτή την αλλαγή γεννήθηκε στο μυαλό του Cuomo πέρυσι, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας που παραμένει ακόμα μυστική. «Ήταν ουσιαστικά σαν ένα πρότζεκτ κωμικού αυτοσχεδιασμού», λέει ο Cuomo, συμπληρώνοντας ότι δεν είχε διασκεδάσει ποτέ ξανά τόσο πολύ με τα υπόλοιπα μέλη. Αυτή η εμπειρία τον έκανε να θέλει να μεταφέρει την ίδια ενέργεια και αυθορμητισμό στο στούντιο, αφήνοντας στην άκρη τις αυστηρές δομές.
Ο Cuomo εμπιστεύτηκε τυφλά τον Wilson για την αισθητική κατεύθυνση του δίσκου. «Έχω συνηθίσει σε μία πιο αυστηρή δομή, καθώς μεγάλωσα με δίσκους των Metallica όπου τα πάντα είναι ακριβή και μηχανικά. Ένιωσα όμως ότι αν κάναμε τον δίσκο που θα άκουγε ο Patrick, αυτό θα ήταν το ιδανικό για τους Weezer», εξηγεί ο Cuomo.
Ήταν ιδέα του Wilson να περάσουν εβδομάδες σε ένα σαλόνι (στο σπίτι του Dan Pawlovich, ντράμερ των Panic! At The Disco) για να δουλέψουν τα τραγούδια όλοι μαζί, αντί να βασιστούν στα έτοιμα demos του Cuomo. «Ας μπούμε απλώς σε ένα δωμάτιο μαζί να παίξουμε και να δούμε τι θα συμβεί. Λιγότερα λόγια, περισσότερη rock», ήταν το σύνθημα.
Ο κιθαρίστας Brian Bell, ο οποίος συνέγραψε το εξαιρετικό τραγούδι «The L.A. Sound» που περιγράφει τις πρώτες μέρες των περιοδειών τους, τονίζει τη σημασία αυτής της ομαδικότητας. «Οτιδήποτε έχουμε κάνει ήταν πάντα μία ομαδική προσπάθεια», αναφέρει ο Bell, εξηγώντας ότι οι Weezer ακούγονται έτσι ακριβώς λόγω των ανθρώπων που τους αποτελούν. «Αυτό που είναι υπέροχο με αυτό το άλμπουμ είναι ότι δεν είναι τέλειο. Δεν είναι ευθυγραμμισμένο με τα Pro Tools. Είναι οργανικό», προσθέτει.
Ο Wilson επέμεινε να ηχογραφήσει τα ντραμς χωρίς τη χρήση click track (μετρονόμου), μία επιλογή εξαιρετικά σπάνια για τα σημερινά δεδομένα. «Τόση πολλή μουσική πλέον είναι προγραμματισμένη και συμπιεσμένη, με αποτέλεσμα να χάνω αμέσως το ενδιαφέρον μου όταν την ακούω», εξηγεί ο ντράμερ, τονίζοντας ότι η απουσία του μετρονόμου δίνει μία άλλη αίσθηση συνοχής που αναπνέει και κινείται φυσικά.
Ο ίδιος πιστεύει ότι το «The Gold Album» βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στους δύο πρώτους δίσκους τους, συνδυάζοντας την εστίαση του «Blue Album» με την εκρηκτικότητα του «Pinkerton».
Ο μπασίστας Scott Shriner υποδέχτηκε με ενθουσιασμό αυτές τις αλλαγές, ειδικά μετά από πρόσφατες δουλειές τους όπου η διαδικασία ήταν εντελώς απρόσωπη και απομονωμένη.
«Υπήρξαν δίσκοι στο παρελθόν όπου δεν έβλεπα κανέναν από την μπάντα», αποκαλύπτει ο Shriner, περιγράφοντας πώς ο καθένας πήγαινε στο στούντιο ξεχωριστά χωρίς καν να έχει ακούσει τη μουσική εκ των προτέρων. Η απόφαση να μην χρησιμοποιήσουν μετρονόμο έδωσε ξανά ζωή στη μουσική τους. «Όταν αυτοί οι δύο τα πάνε καλά και δουλεύουν μαζί, η μπάντα απλώς απογειώνεται», λέει ο Shriner αναφερόμενος στη σχέση του Cuomo με τον Wilson.
Για την παραγωγή, ο Cuomo στράφηκε αρχικά στον Σουηδό Klas Åhlund, εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του με τους Ghost. Εκείνος πρότεινε να συνεργαστεί με τον Kenny Blume, συνδυάζοντας τη δική του μελωδική προσέγγιση με την ωμή ενέργεια του Blume. «Ο Kenny έφερε μία πολύ δυναμική παρουσία στο στούντιο», λέει ο Shriner, προσθέτοντας ότι ο Blume είναι φανατικός οπαδός των Weezer και ήθελε να φτιάξει τον πιο «βίαιο» δίσκο της καριέρας τους.
Ο Blume οδήγησε τον ήχο της κιθάρας σε πιο λασπώδη, desert rock μονοπάτια, χρησιμοποιώντας έναν μικροσκοπικό ενισχυτή Gibson από τη δεκαετία του 1940. «Αν τον δυναμώσεις τέρμα, ακούγεται βάναυσος. Μοιάζει πολύ με τον ήχο που είχαν οι κιθάρες μας πριν κάνουμε το “Blue Album”. Ένιωσα σαν να επιστρέφω στο σπίτι μου», παραδέχεται ο Cuomo.
Η απρόσμενη, πρόσφατη επιτυχία του τραγουδιού «Go Away» (της συνεργασίας τους από το 2014 με την Bethany Cosentino των Best Coast) στο διαδίκτυο, ώθησε τον Cuomo να μετατρέψει το «We Might As Well Be Strangers» σε ντουέτο με την Karly Hartzman του συγκροτήματος Wednesday. Αν και ο Shriner αρχικά είχε αντιρρήσεις επειδή ήθελε να διατηρήσει την οικογενειακή ατμόσφαιρα του κομματιού, τελικά πείστηκε από το αποτέλεσμα, χαρακτηρίζοντάς το πανέμορφο.
Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, «Say Yes», με τον χαρακτηριστικό στίχο «Έχω μόνο μία περίεργη ζωή να ζήσω», πέρασε επίσης από διάφορα στάδια. «Αρχικά ονομαζόταν “School Sucks” και το έγραφα για τον γιο μου που πάει στο γυμνάσιο», εξηγεί ο Cuomo, προσθέτοντας όμως ότι κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει να τραγουδάει για το πόσο χάλια είναι το σχολείο. Παρόλα αυτά, το τραγούδι εξακολουθεί να απευθύνεται στον γιο του και στην πίεση που ασκεί η κοινωνία στα παιδιά.
Η μπάντα ξεκινά την περιοδεία «Weezer: The Gathering» τον Σεπτέμβριο, τον ίδιο μήνα που συμπληρώνονται 30 χρόνια από την κυκλοφορία του «Pinkerton», αν και δεν σχεδιάζουν κάποια ιδιαίτερη γιορτή για αυτό. Ο Cuomo δηλώνει ότι εξακολουθεί να αγαπά τον συγκεκριμένο δίσκο, παρά τις μεταβαλλόμενες απόψεις που έχει εκφράσει κατά καιρούς. Από την πλευρά του, ο Bell προτιμά την ιδέα να γιορτάσουν τα 30 χρόνια του «Green Album» όταν έρθει η ώρα.
Η προετοιμασία για την περιοδεία έχει ήδη ξεκινήσει, με το συγκρότημα να σχεδιάζει να συμπεριλαμβάνει τέσσερα με πέντε νέα τραγούδια σε κάθε εμφάνιση.
«Μπορείτε να φανταστείτε τους τέσσερις μας να δουλεύουμε μαζί και να είμαστε ενθουσιασμένοι που θα βγούμε σε περιοδεία;», αναρωτιέται ο Shriner, τονίζοντας ότι αυτή είναι ίσως η πιο αυθεντική και θετική στιγμή στην κοινή τους πορεία. Ο Wilson συμφωνεί, επισημαίνοντας ότι ελάχιστες μπάντες της γενιάς τους καταφέρνουν να βρίσκονται σε τέτοια δημιουργική φόρμα σήμερα.
Ο Cuomo το θέτει ακόμα πιο απλά: «Μου αρέσει πολύ να περνάω χρόνο με αυτούς τους τύπους και να κάνουμε πλάκα. Ίσως όταν είσαι νεότερος να το θεωρείς δεδομένο. Τώρα πια τους εκτιμώ πραγματικά».
Κλείνοντας, ο Bell μοιράστηκε μερικές γραπτές σκέψεις του για τη φιλοσοφία πίσω από τον τίτλο του άλμπουμ. «Το χρυσό δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα αυτό που θα νόμιζε κανείς, όπως μία επιτυχία ή τα χρήματα», λέει διαβάζοντας τις σημειώσεις του. «Είναι πιο κοντά στην έκφραση “Stay gold” από το βιβλίο “The Outsiders”, που σημαίνει να διατηρείς την αίσθηση του θαυμασμού. Αυτό το άλμπουμ έχει να κάνει με την επιστροφή της μπάντας σε αυτή την αίσθηση του θαυμασμού».
Το «The Gold Album» δεν είναι απλώς μία επιστροφή στον ήχο που καθιέρωσε τους Weezer στη συνείδηση του κοινού τη δεκαετία του 1990. Είναι η απόδειξη ότι μία μπάντα με τριάντα χρόνια πορείας μπορεί να βρει ξανά τη χαμένη της εφηβεία, όχι ανακυκλώνοντας τη νοσταλγία, αλλά εμπιστευόμενη τη δυναμική της παρέας. Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία απαιτεί αποστειρωμένη τελειότητα και ψηφιακή ακρίβεια, οι Weezer επιλέγουν να ακουστούν ανθρώπινοι, ατελείς και, πάνω από όλα, ζωντανοί.
