Η Μαρίζα Ρίζου βρίσκει στην «Παύση» μία λέξη – κλειδί για μία ζωή με νόημα.
Στον ασταμάτητο κόσμο της μουσικής, όπου η συνεχής δημιουργία και η αδιάκοπη παρουσία μοιάζουν συχνά αυτοσκοπός, έρχεται η Μαρίζα Ρίζου, μία φωνή γνώριμη και αγαπημένη, να μας ψιθυρίσει μία ερώτηση σχεδόν επαναστατική: «Μήπως Να Κάνουμε Μια Παύση;».
Η Μαρίζα Ρίζου, με τον επερχόμενο δίσκο της που φέρει αυτόν τον χαρακτηριστικό τίτλο, δεν θέτει απλώς ένα ρητορικό ερώτημα. Μοιράζεται μαζί μας μία βαθιά προσωπική διαδρομή, καρπός της οποίας είναι και το νέο τραγούδι της, «Η Σκάλα».
Το τρίτο κατά σειρά δείγμα από αυτό το «παιδί της Παύσης», όπως το αποκαλεί η ίδια, είναι ένα απόσταγμα βιωμάτων, μία ηχητική αποτύπωση της στιγμής που το σώμα και η ψυχή επιβάλλουν το δικό τους «φρένο», μία στιγμή που η καλλιτέχνιδα, όπως εξομολογείται, δεν θα επέλεγε συνειδητά, αλλά στην οποία παραδόθηκε «ευτυχώς», γιατί δεν σήκωνε άλλη κουβέντα.
Η Μαρίζα Ρίζου περιγράφει τη δημιουργία αυτού του δίσκου ως μία διαδικασία «οργανική».
Επικαλείται τον Λάο Τσε και την έννοια του «Βουβέι» (Wu Wei) – την τέχνη της μη-δράσης, της αβίαστης ροής, της δημιουργίας που πηγάζει από την απουσία πρόθεσης.
Όμως, με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια που τη χαρακτηρίζει, σπεύδει να προσθέσει και τη δική της, πιο γήινη ονομασία: «Ταλαιπωρία». Και αμέσως μετά, σαν να θέλει να αγκαλιάσει την πολυπλοκότητα της εμπειρίας, προσθέτει: «Επίσης τον ονομάζω Ευλογία και Ομορφιά. Ταυτόχρονα.»
Αυτή η λέξη, «Ταυτόχρονα», μοιάζει να είναι το κλειδί για να ξεκλειδώσουμε την καρδιά της «Σκάλας» και, ίσως, ολόκληρου του δίσκου. Είναι η αποδοχή των αντιφάσεων, η συνύπαρξη φαινομενικά αντίθετων δυνάμεων μέσα μας και γύρω μας. Η δημιουργία που πονάει αλλά και λυτρώνει. Η παύση που τρομάζει αλλά και θεραπεύει.
Το τραγούδι «Η Σκάλα» γεννήθηκε κυριολεκτικά μέσα στην ησυχία, κατά τη διάρκεια ενός διαλογισμού.
Η εικόνα μιας σκάλας που ανεβαίνει αέναα, χωρίς ορατό τέλος, έγινε η σπίθα. Οι πρώτες συλλαβές, οι πρώτες νότες, ήρθαν σαν να υπήρχαν ήδη κάπου εκεί έξω, περιμένοντας απλώς να «μεταφερθούν» – μία εμπειρία γνώριμη σε όσους δημιουργούν «Βουβέι», αφήνοντας την έμπνευση να τους οδηγήσει.
Το τραγούδι ολοκληρώθηκε εκεί, στην «Παύση» της Μαρίζας Ρίζου, στο νησί, μέσα στην αγκαλιά της φύσης, της ησυχίας, αλλά και της εσωτερικής αναταραχής.
Και τι δεν κουβαλάει μέσα της αυτή η «Σκάλα»! Η Μαρίζα Ρίζου απαριθμεί: «Στην απελπισία, στην ματαίωση, στο κενό, στην ησυχία, στη φύση, στην ομορφιά, στη δύναμη, στην ουσία.»
Είναι ένα τραγούδι που φέρει «την αμαζονική φόρα και την παρθενική ευαλωτότητα. Ταυτόχρονα.» Ξανά αυτή η λέξη – αποκάλυψη, που της έφερε ανακούφιση, η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε μονολιθικοί. Δεν είμαστε ή το ένα ή το άλλο. Είμαστε όλα μαζί, ένα μωσαϊκό από φως και σκιά, δύναμη και αδυναμία, ορμή και τρυφερότητα.
Γράφοντας το «Σκάλα», η Μαρίζα Ρίζου βίωσε, όπως λέει, «το μεγαλείο της φύσης που ξέρει καλύτερα».
Αυτή η παράδοση στη σοφία της ζωής, η αποδοχή ότι δεν έχουμε πάντα τον έλεγχο, είναι μία δύσκολη άσκηση, αλλά και σπουδαία. Απαιτεί μία στάση που η ίδια ονομάζει εύστοχα «δυναμική χαλαρότητα».
Μια προσέγγιση απέναντι στη ζωή, στις σχέσεις, σε όλα. Να ανεβαίνουμε τη δική μας, προσωπική «Σκάλα», με στωικότητα, χωρίς να βιαζόμαστε, χωρίς να συγκρινόμαστε. «Στον χρόνο του και με τον τρόπο του.»
Είναι μία πρόσκληση για σεβασμό – πρώτα στον εαυτό μας, στις ανάγκες μας, στα όριά μας, στην παύση που ίσως χρειαζόμαστε, και κατ’ επέκταση, στους άλλους, στις δικές τους σκάλες, στους δικούς τους ρυθμούς. Είναι η δύναμη που δεν προέρχεται από την ένταση, αλλά από την ευθυγράμμιση με τον εσωτερικό μας πυρήνα, η χαλαρότητα που δεν είναι απάθεια, αλλά εμπιστοσύνη στη ροή.
Με πολλή αγάπη, η Μαρίζα Ρίζου μάς παραδίδει τη «Σκάλα», το πρώτο σκαλοπάτι προς την πλήρη αποκάλυψη του «παιδιού της Παύσης της».
Ένα παιδί που, όπως κάθε παιδί που ενηλικιώνεται, παύει πια να είναι «δικό της». Γίνεται μία αυτόνομη οντότητα, έτοιμη να ξεκινήσει τη δική της πορεία «σε αυτήν την όμορφη και -ευτυχώς- απρόβλεπτη ζωή».
Και μας καλεί, με τη μοναδική, ζεστή φωνή της Μαρίζας Ρίζου, να αναρωτηθούμε κι εμείς: Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε μία παύση; Μήπως ήρθε η ώρα να ακούσουμε τι έχει να μας πει η σιωπή; Μήπως ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε τη δική μας «δυναμική χαλαρότητα» και να ανεβούμε, με σεβασμό και στωικότητα, τη δική μας «Σκάλα»;
Η απάντηση, ίσως, βρίσκεται κρυμμένη κάπου ανάμεσα στις νότες και τους στίχους αυτού του τόσο ειλικρινούς και βαθιά προσωπικού τραγουδιού.
