Ο Nick Rhodes των Duran Duran μιλά χωρίς φίλτρα για τη σημερινή μουσική βιομηχανία, τη νοσταλγία της δεκαετίας του ’80 και γιατί θέλει να κάνει εμετό όταν του ζητούν τα νούμερα στα social media.
Αν κάποιο συγκρότημα κατάφερε να ενσαρκώσει απόλυτα την αισθητική και την υπερβολή της δεκαετίας του ‘1980, αυτό ήταν αναμφισβήτητα οι Duran Duran.
Με τις βάτες στα σακάκια, το έντονο μακιγιάζ και τους γοητευτικούς νεαρούς άνδρες που έπαιζαν pop ποτισμένη από μαύρες μουσικές επιρροές, οι Duran Duran πούλησαν εκατό εκατομμύρια δίσκους, κρατώντας όμως πάντα την ψυχή μιας μπάντας από σχολή καλών τεχνών. Εκείνος ο τραγουδιστής με το αψεγάδιαστο πρόσωπο και ο ορθολογιστής keyboardist που αρνιόταν πεισματικά να φορέσει μπλε τζιν, συμβόλιζαν την απόλυτη πολυτέλεια. Σήμερα, κόντρα σε κάθε προγνωστικό, παραμένουν ζωντανά σύμβολα μιας εποχής που αρνείται πεισματικά να χαθεί από το παγκόσμιο μουσικό τοπίο.
Όσο ο κόσμος συνεχίζει να τους ανακαλύπτει ξανά και ξανά, οι Duran Duran ετοιμάζονται να ανέβουν στη σκηνή του Movistar Arena στη Μαδρίτη, έχοντας μετατραπεί απροσδόκητα σε ένα φαινόμενο. Η αντοχή τους στο χρόνο προκαλεί εντύπωση, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις γνωστές προβλέψεις που ακούγονταν ακόμη και στο απόγειο της επιτυχίας τους, ότι δηλαδή σε είκοσι χρόνια κανείς δεν θα θυμόταν ποιοι είναι.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘1990, ο θόρυβος που κάνουν οι θαυμαστές των Duran Duran άλλαξε συχνότητα, όπως είχε παρατηρήσει χαρακτηριστικά ο ντράμερ Roger Taylor, πέφτοντας κατά δύο οκτάβες χαμηλότερα. Με άλλα λόγια, τα κορίτσια που ούρλιαζαν τότε μεγάλωσαν και έγιναν γυναίκες, ενώ παράλληλα οι άνδρες σταμάτησαν να μισούν το συγκρότημα. Τις εποχές που οι Duran Duran κυβερνούσαν τον κόσμο, πολλοί άνδρες δυσκολεύονταν να βρουν τρόπους διασκέδασης που να μην απειλούν τον ανδρισμό τους.
«Ανυπομονώ να περάσω όμορφα με εκείνους τους πίνακες του Γκόγια στο Μουσείο του Πράντο», λέει ο Nick Rhodes, ο 64χρονος keyboardist και ιδρυτικό μέλος των Duran Duran, στην El Pais με αφορμή την επιστροφή του συγκροτήματος στη Μαδρίτη, μια πόλη που επισκέπτονται μόνο σποραδικά κατά τη διάρκεια μιας καριέρας που διανύει ήδη την τρίτη ή ίσως την τέταρτη ζωή της. Από τα χέρια τους έχουν προκύψει σπουδαία τραγούδια όπως τα «Rio», «Hungry Like the Wolf», «Skin Trade», «Save a Prayer», «Come Undone», «A View to a Kill» και «Planet Earth».
«Θα παίξουμε όλα αυτά τα κομμάτια, επειδή δεν ανήκουν πλέον σε εμάς, ανήκουν στις αναμνήσεις πολλών ανθρώπων και είναι σχεδόν περισσότερο δικά τους παρά δικά μας», εξηγεί ο μουσικός. «Αλλά θα παίξουμε και πιο πρόσφατο υλικό, επειδή δεν είμαστε μια μπάντα που παίζει διασκευές των Duran Duran, είμαστε μαζί, είμαστε ζωντανοί και αυτό είναι απλώς απίστευτο», συμπληρώνει ο ίδιος.
Η πρώτη φορά που οι Duran Duran βρέθηκαν κοντά στην εξαφάνιση ήταν το 1984, στα γυρίσματα του video clip για το τραγούδι «Wild Boys». Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αυστραλού σκηνοθέτη Russell Mulcahy, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα απέκτησε παγκόσμια φήμη με την ταινία «Highlander», το βίντεο αντλούσε έμπνευση από το σύμπαν του Mad Max και τον William S. Burroughs, διαθέτοντας έναν ιλιγγιώδη προϋπολογισμό ενός εκατομμυρίου λιρών. Ένα ποσό που βοήθησε να έρθουν οι ένδοξες μέρες του MTV.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο τραγουδιστής Simon Le Bon βρέθηκε δεμένος σε έναν ανεμόμυλο που κρεμόταν πάνω από μια δεξαμενή νερού. Σε κάποιο σημείο, ο μηχανισμός κόλλησε, αφήνοντάς τον βυθισμένο κάτω από την επιφάνεια του νερού, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η σωτήρια επέμβαση δυτών έκτακτης ανάγκης, οι υπηρεσίες των οποίων είχαν ευτυχώς συμπεριληφθεί στον τεράστιο προϋπολογισμό της παραγωγής.
Έναν χρόνο αργότερα, όταν οι Duran Duran είχαν μετατραπεί στο μεγαλύτερο όνομα παγκοσμίως, μια αυτοκρατορική pop δύναμη που ταξίδευε με γιοτ, άναβε τα τσιγάρα κορυφαίων μοντέλων και σκόρπιζε αναφορές στους Monty Python σε κάθε δημόσια εμφάνιση, δύο από τα μέλη του, ο μπασίστας John Taylor και ο κιθαρίστας Andy Taylor, αποχώρησαν για να δημιουργήσουν ένα rock συγκρότημα μαζί με τον Robert Palmer. Είχαν κουραστεί να αποτελούν το πρόσωπο της πιο υπερβολικής και δυσλειτουργικής πλευράς της δεκαετίας του ‘1980, θυμίζοντας τους πρωταγωνιστές σε μυθιστόρημα του Bret Easton Ellis.
Την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα, περιορισμένο πλέον σε τρίο, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Notorious», το οποίο σχεδόν όλοι, συμπεριλαμβανομένης της δισκογραφικής τους εταιρείας, θεωρούσαν ως το κύκνειο άσμα τους. Αντί γι’ αυτό, εξελίχθηκε σε τεράστια επιτυχία χάρη στο ομότιτλο τραγούδι. Κατά ειρωνικό τρόπο, η μπάντα το είχε κυκλοφορήσει ως single πιστεύοντας ότι το πραγματικό σουξέ θα ήταν το «Skin Trade», το οποίο τελικά αγνοήθηκε σχεδόν από όλους.
Πολλά λέγονται για το πόσο γρήγορα κινούνται τα πράγματα σήμερα, αλλά μεταξύ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ‘1980 και του πρώτου μισού της δεκαετίας του ‘1990, η μουσική βιομηχανία πέρασε από έναν παθιασμένο έρωτα με τη funk σε μια εμμονή με το hard rock, για να το εγκαταλείψει αμέσως χάρη στο grunge, το οποίο πέταξε στην άκρη για χάρη της Britpop, μετατρέποντας παράλληλα το hip-hop σε μια ασταμάτητη μηχανή παραγωγής χρημάτων και ειδώλων.
Εγκλωβισμένοι σε αυτή την αναταραχή, οι Duran Duran βρέθηκαν ξανά προ τετελεσμένων. Ο funk ήχος του «Notorious» τούς χάρισε μόλις έναν χρόνο παράτασης ζωής. Το 1993, έστησαν άλλη μια επιστροφή με έναν ομώνυμο δίσκο που περιλάμβανε το «Ordinary World», το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα το πιο δημοφιλές τραγούδι τους στις υπηρεσίες streaming. Ντράμερ σε εκείνο το άλμπουμ ήταν ο Sterling Campbell, ο οποίος, λόγω της σχέσης του με την Ισπανίδα τραγουδίστρια Marta Sánchez, άνοιξε απροσδόκητα τις πόρτες του ισπανικού lifestyle τύπου για λογαριασμό του συγκροτήματος.
«Ιδανικά, θα θέλαμε να καταφέρνουμε να ανασταινόμαστε κάθε Πάσχα», παραδέχεται ο Nick Rhodes. «Αλλά, βέβαια, υπάρχουν πάντα εκείνοι που πιστεύουν ότι έχεις πεθάνει ως μουσικός και άλλοι που σε θεωρούν πιο ζωντανό από ποτέ, ενώ εμείς σταθήκαμε τυχεροί που συνεχίζουμε να δουλεύουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες, που αποτελούν μια τεράστια αγορά».
«Αυτό που έχει γίνει πιο δύσκολο για εμάς εδώ και πολλά χρόνια είναι η είσοδος στα chart, τα οποία πιστεύω ότι απευθύνονται πλέον σε νεότερους καλλιτέχνες, αφού η δική μας επιτυχία και το κοινό μας βρίσκονται αλλού», προσθέτει.
Οι θαυμαστές των Duran Duran παρέμειναν πιστοί σε μεγάλο βαθμό επειδή, από τότε που επανενώθηκαν με πενταμελή σύνθεση το 2004 και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Astronaut», μια εξαιρετικά συγκροτημένη και σύγχρονη δουλειά που τους επανέφερε στο προσκήνιο, οι Duran Duran διατήρησαν μια ποιότητα που ελάχιστοι καλλιτέχνες της γενιάς τους κατάφεραν να αγγίξουν.
Η διαχρονικότητά τους παγιώθηκε επίσης από το γεγονός ότι ο κόσμος πέρασε τα τελευταία 15 χρόνια εγκλωβισμένος σε μια ατελείωτη αναβίωση της δεκαετίας του 1980.
«Η δεκαετία του ‘1980 εξακολουθεί να λειτουργεί επειδή ήταν η εποχή του ατομικισμού», αναφέρει ο Nick Rhodes. «Όλοι φιλοδοξούσαν να έχουν τη δική τους ταυτότητα και στη μουσική όλοι ήθελαν να ακούγονται διαφορετικά».
«Οι Depeche Mode, οι The Cure, οι The Smiths, ο Prince, οι INXS, η Madonna: ο καθένας διεκδικούσε τη δική του ταυτότητα και το να ακούγεσαι διαφορετικά συνιστούσε κατόρθωμα, ενώ τώρα κοιτάζω τα chart και μου θυμίζουν τη δεκαετία του ‘1990, όταν όλοι ήθελαν να είναι ίδιοι, να φορούν το ίδιο λευκό T-shirt, το ίδιο μπλε τζιν και τα ίδια αθλητικά παπούτσια», συνεχίζει ο ίδιος.
«Φαίνεται πως κάτι θεωρείται καλό επειδή απλώς θυμίζει στους ανθρώπους άλλα πράγματα, ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο», υπογραμμίζει. «Κοιτάξτε, εγώ αισθάνομαι άνετα μόνο με μουσική που με κάνει να νιώθω άβολα, έστω και λίγο».
Παρ’ όλο που αγαπά την ανανέωση, τις νέες ιδέες και την ιδέα της pop ως μιας ζωντανής τέχνης που οφείλει να κοιτάζει μπροστά, ο Nick Rhodes δεν κρύβει τον σκεπτικισμό του για τη σημερινή μουσική βιομηχανία.
«Η μουσική βιομηχανία είναι διαβολική», δηλώνει χωρίς περιστροφές. «Νιώθω ότι χειροτερεύει συνεχώς, καθώς ήταν κακή όταν ξεκινήσαμε, αλλά τώρα είναι σχεδόν αδύνατον να είσαι αυθεντικός σε αυτόν τον κόσμο, αφού οι δισκογραφικές εταιρείες συμπεριφέρονται σαν να πουλούν κονσέρβες σούπας ή μπισκότα και δεν καταλαβαίνουν απολύτως τίποτα από το πώς αναπτύσσεται ένας καλλιτέχνης».
«Τα πάντα είναι πλέον ένα προϊόν και ο στόχος είναι το γρήγορο κέρδος», προσθέτει. «Όταν κάποιος στη δισκογραφική ρωτάει πόσα είναι τα νούμερα στα social media για αυτό το πράγμα, θέλω απλώς να κάνω εμετό».
«Δεν με νοιάζουν τα νούμερα κανενός καλλιτέχνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε καν τα δικά μας, οπότε δείξτε μου ένα καλό τραγούδι αντί να μου λέτε ότι έχετε τόσα εκατομμύρια προβολές στη Νότια Αμερική, διότι με θλίβει το γεγονός ότι τόσα πολλά γύρω από τη μουσική περιστρέφονται σήμερα γύρω από αυτόν τον θόρυβο και γύρω από τον εκάστοτε παραγωγό της μόδας», καταλήγει.
Παρά το γεγονός ότι οι Duran Duran υπήρξαν από τις πρώτες μεγάλες μπάντες που κυκλοφόρησαν ένα video clip που δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη για το single «Invisible» το 2021, ακόμη και αυτή η τεχνολογική εξέλιξη δεν πείθει πλέον απόλυτα τον ίδιο, ο οποίος έχει φτάσει σε εκείνο το στάδιο της απογοήτευσης που συχνά προηγείται της νοσταλγίας.
«Δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω την τεχνητή νοημοσύνη για να συνθέσω μουσική, γιατί απλούστατα δεν τη χρειάζομαι», σημειώνει. «Αν διαθέτεις ταλέντο, δεν οφείλεις να φοβάσαι την τεχνητή νοημοσύνη, σκεπτόμενος ότι το μεγαλύτερο μέρος όσων κυκλοφορούν είναι απλώς σκουπίδια».
«Μια μηχανή μπορεί πράγματι να κάνει διάφορα πράγματα, ναι, αλλά στο τέλος της ημέρας χρειάζεται πάντα ένας άνθρωπος για να της υποδείξει τι ακριβώς πρέπει να κάνει», καταλήγει ο Nick Rhodes, αποδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή παραμένει το μόνο αναλώσιμο υλικό που δεν μπαίνει σε καλούπια αλγορίθμων.
