Σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους, οι Duran Duran επιστρέφουν με νέο single, θυμούνται τις απαρχές τους και εξηγούν γιατί η χημεία τους παραμένει αλώβητη μέσα στον χρόνο.
Οι Duran Duran κινούνται με την άνεση ενός συγκροτήματος που έχει ήδη γράψει τη δική του ιστορία, χωρίς να δείχνουν καμία διάθεση να αποσυρθούν σε αυτήν. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους τραγουδιού «Free To Love», σε συνεργασία με τον Nile Rodgers, ο John Taylor και ο Nick Rhodes ανοίγουν μία συζήτηση που μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση για τη διαδρομή σχεδόν 50 ετών, τη μεταξύ τους σχέση και τη λεπτή ισορροπία που κρατά ζωντανό ένα από τα πιο εμβληματικά συγκροτήματα της New Romantic σκηνής.
Η αφετηρία είναι απλή, σχεδόν απρόσμενα γήινη. Ο John Taylor, σε ηλικία 65 ετών, βρίσκει ακόμη χαρά στις μικρές σκηνές. «Λατρεύω όταν ο production manager μου λέει: “Έχουμε αυτό το live το Σαββατοκύριακο, η σκηνή είναι πολύ μικρή”. Και εγώ απαντάω: “Τέλεια”», λέει.
«Γιατί τότε είσαι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλον και θυμάσαι πώς ήταν να είσαι σε μία teenage μπάντα και πόσο διασκεδαστικό ήταν», προσθέτει, επαναφέροντας μία εικόνα που μοιάζει να λειτουργεί σαν εσωτερική πυξίδα για το συγκρότημα.
Από εκείνες τις ημέρες έχουν περάσει σχεδόν πέντε δεκαετίες. Οι Duran Duran ιδρύθηκαν το 1978 από τον Taylor και τον Rhodes, δύο φίλους που μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά και παραμένουν μέχρι σήμερα «σαν αδέρφια», όπως λέει ο πρώτος.
Το πρώτο άλμπουμ τους, «Duran Duran», κυκλοφόρησε το 1981, με τον Simon Le Bon και τον Roger Taylor να συμπληρώνουν τη σύνθεση που παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα. Από τότε μέχρι τώρα, η διαδρομή τους έχει περάσει από ακραίες κορυφές και απότομες μεταπτώσεις, χωρίς ποτέ να χαθεί η βασική σπίθα.
«Ο κόσμος συχνά με ρωτάει πλέον: “Γιατί συνεχίζετε ακόμα;”», λέει ο Nick Rhodes, σε ηλικία 63 ετών. «Και χαμογελάω και απαντάω: “Γιατί να μη θέλω να το κάνω;”».
«Όλοι αγαπάμε το να είμαστε στους Duran Duran», συμπληρώνει, με μία απλότητα που δύσκολα αμφισβητείται.
Το νέο τραγούδι «Free To Love» έρχεται μετά το άλμπουμ «Danse Macabre» του 2023, ένα δίσκο με αισθητική επηρεασμένη έντονη από το Halloween. Αυτή τη φορά, η μπάντα επέλεξε να κινηθεί χωρίς βιασύνη, αφήνοντας τον χρόνο να δουλέψει υπέρ της δημιουργίας.
Η συνεργασία με τον Nile Rodgers αποδείχθηκε καθοριστική. «Θέλαμε ένα ή δύο νέα τραγούδια και ο Nile ήρθε στο Λονδίνο. Κάναμε κάποια πρόχειρα drafts και μερικά από αυτά τα τραγούδια προχώρησαν», θυμάται ο Taylor.
«Υπήρχε όμως μία ιδέα που δεν είχαμε αξιοποιήσει… Ήταν απλώς κάπου σε έναν σκληρό δίσκο και ο Nick είπε: “Νομίζω πρέπει να το βγάλουμε και να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι με αυτό”», συνεχίζει.
Ο Rhodes είχε ήδη ξεχωρίσει αυτό το υλικό. «Δεν άφησα ποτέ εκείνη την ιδέα που τελικά έγινε το “Free To Love”», εξηγεί.
«Είπα στους υπόλοιπους: “Υπάρχει κάτι εκεί που αγαπώ πολύ. Μπορώ να πάω στο στούντιο και να σας παρουσιάσω κάτι;”. Και όταν τους το έπαιξα, είπαν: “Ω, ναι, είχαμε ξεχάσει πόσο καλό ήταν”. Από τη στιγμή που συμφωνήσαμε όλοι, τελείωσε», προσθέτει.
Το τραγούδι κουβαλά έντονες αναφορές στη disco, με μία διάθεση που ακουμπά την έννοια της ενότητας και της αγάπης. Για τον Rhodes, ήταν κάτι που «του τράβηξε πραγματικά την προσοχή».
Ο Taylor το περιγράφει με λιγότερες λέξεις: «Θέλεις να ακούς τη μουσική σου και να λες: “Γαμώτο ναι”. Αυτό είναι ένα τέτοιο τραγούδι».
Η δημιουργική διαδικασία των Duran Duran παραμένει, ακόμα και σήμερα, βαθιά συλλογική. Λειτουργούν σαν μία μικρή δημοκρατία, όπου κάθε ιδέα περνά από δοκιμή, σύγκρουση και τελικά συμφωνία.
«Στήνουμε τον εξοπλισμό σε ένα δωμάτιο και ξεκινάμε να πετάμε ιδέες – τονικότητες, ρυθμούς, τα πάντα. Παίζουμε μέχρι να συμφωνήσουμε όλοι», εξηγεί ο Taylor.
Η παρουσία του Nile Rodgers έδωσε επιπλέον συγκέντρωση. «Καταφέραμε να διατηρήσουμε μία εστίαση, ίσως επειδή είχαμε τον Nile. Είναι εξαιρετικός», σημειώνει.
Η ανοιχτότητα, όπως λέει, αποτελεί βασικό συστατικό επιβίωσης. «Πρέπει να είσαι ανοιχτός. Όλοι νιώθουν ότι ακούγονται, όλοι έχουν χώρο να εκφραστούν. Αυτό είναι που μας κρατά μαζί τόσα χρόνια».
Στο κέντρο όλων βρίσκεται μία έννοια που δύσκολα εξηγείται τεχνικά: η χημεία. «Η χημεία είναι να βρίσκεις αρμονία μέσα από τη σύγκρουση διαφορετικών στιλ», λέει ο Taylor.
«Είμαι στην καλύτερή μου εκδοχή μέσα σε αυτό το συγκρότημα. Σχεδόν τους χρειάζομαι για να ολοκληρωθώ», συνεχίζει.
Και προσθέτει με μία δόση αυτοσαρκασμού: «Βάλε με σε ένα δωμάτιο με τον Bono και τον The Edge και θα ακούγομαι σαν ηλίθιος».
Ο Rhodes μεταφέρει τη συζήτηση σε πιο συναισθηματικό επίπεδο. «Είναι σαν μία μεγάλη οικογένεια», λέει.
«Αγαπιόμαστε πραγματικά. Κάποιες φορές λίγο λιγότερο, όπως σε κάθε οικογένεια, αλλά τις περισσότερες φορές ξέρουμε ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλον. Αυτό είναι η δύναμη των Duran Duran», εξηγεί.
Όσο για νέο υλικό στο άμεσο μέλλον, η στάση τους είναι προσγειωμένη. «Κάνουμε αυτό εδώ και 40 χρόνια. Αυτά είναι τέσσερα νέα λεπτά μουσικής και προς το παρόν αυτό αρκεί», λέει ο Taylor.
Η σκηνή, ωστόσο, παραμένει το φυσικό τους περιβάλλον. Οι εμφανίσεις τους συνεχίζονται με έντονο ρυθμό, ξεκινώντας από το BeachLife Festival στην παραλία Redondo της Καλιφόρνιας την 1η Μαΐου. Ακολουθεί μία σειρά τεσσάρων εμφανίσεων στο Fontainebleau στο Λας Βέγκας έως τις 9 Μαΐου, πριν περάσουν στην ευρωπαϊκή περιοδεία του καλοκαιριού.
Κοιτάζοντας πίσω, ο Taylor συνοψίζει τη διαδρομή με μία φράση που ισορροπεί ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και την έκπληξη. «Σε αυτό το σημείο, όλα είναι γαμώ το κέικ. Είχαμε μία απίστευτη καριέρα και νιώθω απίστευτα τυχερός που ήμουν γύρω από τόση σπουδαία μουσική», λέει.
«Το γεγονός ότι εξακολουθεί να βγαίνει κάτι καινούργιο από εμάς μου φαίνεται πραγματικά εντυπωσιακό», καταλήγει.
Οι Duran Duran δεν κυνηγούν την επικαιρότητα. Την αφήνουν να περνά από δίπλα τους, ενώ εκείνοι συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να παίζουν μαζί, σαν μία μπάντα που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε.
