Ο Mark Hoppus εξηγεί πώς οι blink-182 Ανέβασαν τον πήχη με τους Green Day.
Ο Mark Hoppus μίλησε για την έντονη –αν και μουσικά ευγενική– αντιπαλότητα των blink-182 και των Green Day κατά τη διάρκεια του «Pop Disaster Tour» το 2002, μιας από τις πιο εμβληματικές περιοδείες στην ιστορία της punk-rock μουσικής.
Σε μία νέα συνέντευξή του στο NME, με αφορμή την κυκλοφορία της αυτοβιογραφίας του με τίτλο «Fahrenheit-182» από τις εκδόσεις Dey Street Books, ο Mark Hoppus ανατρέχει σε μία περίοδο που, όπως παραδέχεται, ήταν γεμάτη ένταση, ανταγωνισμό και αμοιβαίο σεβασμό.
Στο βιβλίο του, ο 53χρονος μουσικός εξετάζει την επιρροή του στην ποπ κουλτούρα, τις προσωπικές του μάχες, συμπεριλαμβανομένης της μάχης του με τον καρκίνο, αλλά και τις σχέσεις του με άλλους καλλιτέχνες της εποχής.
Το «Pop Disaster Tour» έφερε μαζί δύο γενιές της punk-rock: τους ήδη καταξιωμένους Green Day και τους ανερχόμενους blink-182.
Παρότι η περιοδεία παρουσιάστηκε ως μία συνεργασία ισότιμων συγκροτημάτων, η πραγματικότητα, όπως την περιγράφει ο Hoppus, ήταν πιο περίπλοκη.
«Ήταν πολύ περίεργο γιατί μεγάλωσα ακούγοντας Green Day. Κυριολεκτικά περίμενα την ημέρα που κυκλοφόρησε το “Dookie” [1994], και ήμουν στην ουρά για να το αγοράσω», δήλωσε.
Ο Mark Hoppus εξήγησε πως, ενώ ήταν μεγάλος θαυμαστής των Green Day, η δυναμική της περιοδείας του δημιούργησε ένα αίσθημα αμηχανίας.
«Ήμουν τεράστιος θαυμαστές, και ξαφνικά περιοδεύαμε μαζί τους, αλλά ήταν μία περίεργη κατάσταση, γιατί οι Green Day εκείνη την περίοδο είχαν μία κάμψη, ενώ οι blink ήταν σε άνοδο», είπε.
«Είχαμε παρουσιαστεί ως συν-επικεφαλής, αλλά οι blink έκλειναν κάθε βραδιά, και αυτό ήταν ένα περίεργο συναίσθημα για εμάς. Το να είσαι επικεφαλής πάνω από τα είδωλά σου είναι λίγο περίεργο», σημείωσε.
Την εποχή εκείνη, οι blink-182 είχαν ήδη κυκλοφορήσει το τρίτο άλμπουμ τους, «Enema Of The State» (1999), το οποίο εκτόξευσε την καριέρα τους και το εξίσου επιτυχημένο «Take Off Your Pants And Jacket» (2001), το οποίο είχε φτάσει στο Νο. 1 των charts.
Αντίθετα, οι Green Day βρίσκονταν σε μία μεταβατική φάση, μετά την κυκλοφορία του «Warning» (2000), που θεωρήθηκε εμπορικά απογοητευτικό, και πριν την εκρηκτική επιστροφή τους με το «American Idiot» το 2004.
«Εμφανιστήκαμε νομίζοντας ότι είμαστε πολύ κουλ, είχαμε ένα Νο. 1 άλμπουμ, ήμασταν το πρώτο punk συγκρότημα που είχε ένα Νο. 1 άλμπουμ, και οι Green Day ήταν σε πτώση για λίγο», ανέφερε ο Mark Hoppus.
«Μπήκαμε με την αίσθηση ότι είμαστε “hot shit” και οι Green Day μπήκαν έτοιμοι να παλέψουν – μουσικά φυσικά, ήταν εξαιρετικά ευγενικοί μαζί μας όλη την ώρα», συνέχισε.
Παρά τον ανταγωνισμό, οι σχέσεις μεταξύ των μελών των δύο συγκροτημάτων ήταν φιλικές.
«Η σύζυγός μου και η σύζυγος του Billie [Joe Armstrong] ήταν πολύ καλές φίλες. Ο Billie ήταν εξαιρετικά ευγενικός μαζί μας. Όμως, όταν ερχόταν η ώρα να ανέβουμε στη σκηνή… Ήμασταν σαν αθλητές: μπορεί να είμαστε σε διαφορετικές ομάδες, αλλά όταν βγαίνουμε στο γήπεδο, θα προσπαθήσουμε να σας “σκοτώσουμε”», θυμήθηκε.
Ο Mark Hoppus παραδέχεται ότι ενώ οι blink-182 δεν είχαν έρθει με ανταγωνιστική διάθεση, οι Green Day τους ανάγκασαν να ανεβάσουν τον πήχη.
«Δεν ήρθαμε με αυτή τη νοοτροπία, αλλά εκείνοι ήρθαν. Μας “έσβησαν” από τη σκηνή τις πρώτες νύχτες και είπαμε: “Ωχ, πρέπει να ανεβάσουμε το επίπεδο”. Μετά έγινε μία μάχη μπρος – πίσω για το ποιος θα κάνει την καλύτερη εμφάνιση και ποιος θα κερδίσει το κοινό», εξήγησε.
Ο Hoppus δεν διστάζει να αναγνωρίσει επίσης ότι αυτή η ανταγωνιστική ενέργεια λειτούργησε θετικά για τους Blink-182.
«Σίγουρα μας έκανε καλύτερο συγκρότημα. Νομίζω ότι τους ενέπνευσα τόσο πολύ που είπαν: “Πρέπει να καταστρέψουμε τους Blink-182 με ένα φοβερό άλμπουμ που θα λέγεται ‘American Idiot’”», σχολίασε.
Η περιοδεία του 2002 μπορεί να έχει περάσει στην ιστορία, αλλά οι επιπτώσεις της φαίνεται πως ήταν καθοριστικές και για τα δύο συγκροτήματα. Οι blink-182 συνέχισαν να εξελίσσονται, ενώ οι Green Day επανήλθαν θριαμβευτικά με ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ της δεκαετίας.
Σήμερα, περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά, ο Mark Hoppus κοιτάζει πίσω με ειλικρίνεια και αυτογνωσία, αναγνωρίζοντας ότι ο ανταγωνισμός, όταν είναι υγιής, μπορεί να γίνει κινητήριος δύναμη για δημιουργία και εξέλιξη.
Και όπως αποδεικνύεται, ακόμα και οι πιο έντονες μουσικές «μάχες» μπορούν να γεννήσουν μερικές από τις πιο αξέχαστες στιγμές στην ιστορία της rock.
