Η αναγέννηση της Marina στο «Princess Of Power».
Η Marina Diamandis, η Ουαλή τραγουδίστρια ελληνικής καταγωγής που κάποτε γνωρίσαμε ως Marina and the Diamonds και πλέον απλώς Marina, επιστρέφει με έναν τρόπο που κανείς δεν περίμενε, αλλά όλοι χρειαζόμασταν.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την εκρηκτική της είσοδο στη μουσική σκηνή, η Marina δεν επαναπαύτηκε ποτέ.
Από τις περιοδείες με την Katy Perry και τους Coldplay, μέχρι την έντονη παρουσία της στο Tumblr και την πολυσυζητημένη διαμάχη της με την Charli XCX στο Twitter το 2016 — μία αντιπαράθεση που, ευτυχώς, ανήκει πια στο παρελθόν — η Marina υπήρξε πάντα μία καλλιτέχνιδα που δεν φοβόταν να εκτεθεί.
Κι όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν μας προετοίμαζε για το «Princess Of Power». Το νέο άλμπουμ της είναι μία αναγέννηση. Ένα άλμπουμ που φωνάζει ελευθερία, θάρρος και μία σχεδόν παιδική χαρά για τη ζωή και την τέχνη.
Από τον πρώτο κιόλας στίχο του ομώνυμου τραγουδιού —«Έζησα τη ζωή μου κλειδωμένη σ’ έναν πύργο / Αλλά τώρα ανθίζω σαν λουλούδι»— γίνεται ξεκάθαρο πως η Marina δεν είναι πια η ίδια. Δεν είναι πια το κορίτσι που προσπαθεί να χωρέσει σε καλούπια. Είναι η γυναίκα που τα σπάει.
Το άλμπουμ είναι ένας ηλεκτρονικός θρίαμβος, γεμάτος ρυθμούς που σε παρασύρουν και στίχους που σε κάνουν να γελάς, να σκέφτεσαι, να νιώθεις.
Το «Cuntissimo» είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: ένα τραγούδι που παίζει με την πρόκληση και την ειρωνεία, με μία ερμηνεία που εναλλάσσεται από θεατρική υπερβολή σε ουράνια σοπράνο. Η Marina εδώ δεν φοβάται να είναι τολμηρή, να είναι αστεία, να είναι υπερβολική.
Και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό. Η αίσθηση που αφήνει θυμίζει τη δουλειά της Sabrina Carpenter —όχι στον ήχο, αλλά στην τόλμη. Είναι το είδος της μουσικής που γεννήθηκε για να ακουστεί σε gay ντίσκο, με φώτα να αναβοσβήνουν και καρδιές να χτυπούν δυνατά.
Αλλά το «Princess Of Power» δεν είναι μόνο χορός. Είναι και νοσταλγία. Είναι και τέχνη. Οι επιρροές από τη βρετανική pop των ’80s είναι παντού, ενώ η φωνή της Marina φέρνει στο νου στιγμές από τους Queen, τις πλούσιες ενορχηστρώσεις των ABBA και τη θεατρικότητα της Madonna και της Lady Gaga.
Είναι ένα άλμπουμ που δεν φοβάται να κοιτάξει πίσω για να πάει μπροστά. Και το κάνει με στιλ, με χιούμορ, με μία αίσθηση πολυτελούς ανίας που διαπερνά κάθε στίχο.
Στο «Cuntissimo», η Marina τραγουδά: «Είμαι γλυκιά και παγερή και παράξενη/ Αναποφάσιστη, εμμονική, λαχταρώ ένα ποτήρι παγωμένη σαμπάνια / Πάμε στη Λίμνη Κόμο και καταλαμβάνουμε ένα κάστρο / Λένε ακόμα οι άνθρωποι “YOLO”;». Είναι αστείο, είναι ειρωνικό, είναι απολαυστικό. Και είναι βαθιά αληθινό.
Όπως και το «Hello Kitty», μία μπαλάντα που καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα παιχνιδιάρικη και συγκινητική, καταλήγοντας στο ρεφρέν της σε ένα εκρηκτικό «Mrroww, mrroww» που δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου.
Η Marina δεν προσπαθεί πια να αποδείξει τίποτα. Δεν προσπαθεί να χωρέσει σε καμία κατηγορία. Αντίθετα, δημιουργεί τον δικό της κόσμο —έναν κόσμο γεμάτο χρώμα, ειρωνεία, συναίσθημα και δύναμη. Το «Princess Of Power» είναι μία δήλωση. Είναι μία γιορτή. Είναι μία απελευθέρωση.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την έναρξη της καριέρας τους, οι περισσότεροι καλλιτέχνες βλέπουν την πορεία τους να σταθεροποιείται ή, στη χειρότερη περίπτωση, να φθίνει.
Το «Princess Of Power» υποδηλώνει ότι η καριέρα της Marina μόλις τώρα ξεκινά αληθινά. Με τόλμη, με φαντασία και με μία φωνή που δεν φοβάται να πει τα πάντα, η Marina δεν επιστρέφει απλώς — αναγεννιέται. Και αυτή τη φορά, είναι πιο δυνατή από ποτέ.
