Ο Δημήτρης Σχοινάς τραγουδά το «Να Μπορούσα» σαν να μην πέρασε μια μέρα — κι όμως, όλα έχουν αλλάξει.
Υπάρχουν τραγούδια που δεν ανήκουν απλώς σε δίσκους, ανήκουν σε ζωές. Φράσεις που ειπώθηκαν κάποτε διστακτικά, σε στούντιο γεμάτα όνειρα και πάθος, επανέρχονται χρόνια μετά, ντυμένες με νέα φωνή, νέο βλέμμα, μα την ίδια ψυχή. Αυτό συμβαίνει στο «Να Μπορούσα» — ένα τραγούδι άλλοτε του πατέρα, σήμερα του γιου. Ο Δημήτρης Σχοινάς επιλέγει να μην ακολουθήσει απλώς τα χνάρια του Διονύση, αλλά να τα μετατρέψει σε δικά του.
Σε μία εποχή όπου το αυθεντικό συχνά παραμερίζεται από το εύκολο, ο Δημήτρης Σχοινάς επιστρέφει με ένα τραγούδι – σχέση. Όχι μία σχέση φευγαλέα, μα βαθιά και ουσιαστική, από αυτές που ματώνεις να τις κρατήσεις.
Το «Να Μπορούσα», με στίχους και μουσική του Βασίλη Δήμα, κουβαλά την ισορροπία ανάμεσα στη μελωδική νοσταλγία και την ανάγκη έκφρασης του σήμερα. Η φωνή του Δημήτρη Σχοινά φτάνει στα αυτιά σαν ψίθυρος που έγινε κραυγή — ευγενικά, μα ακαταμάχητα.
Η επιλογή αυτού του τραγουδιού δεν είναι απλώς καλλιτεχνική. Είναι μία δήλωση αγάπης.
Είναι το απαλό άγγιγμα ενός γιου προς την πορεία του πατέρα, ένα «σ’ αγαπώ» που χωρά ανάμεσα στις νότες και τις σιωπές. Μέσα από τον δικό του προσωπικό ήχο, ο Δημήτρης Σχοινάς δεν αναμετράται με το παρελθόν — το αγκαλιάζει, το κοιτάζει στα μάτια και το μεταμορφώνει σε παρόν.
Στο music video του «Να Μπορούσα», σε σκηνοθεσία του Alex Κωνσταντινίδη, η εικόνα ακολουθεί τον ρυθμό της καρδιάς — τρυφερή, ανάλαφρη, και ταυτόχρονα βαθιά φορτισμένη. Δεν χάνει ποτέ τη ρομαντική της ατμόσφαιρα αλλά αφήνει χώρο για στιγμές στοχαστικές, σαν να κρατά κανείς λίγο παραπάνω το βλέμμα σε ένα πρόσωπο που κάποτε τον μάγεψε.
Ο Δημήτρης Σχοινάς μέχρι σήμερα έχει χαράξει προσωπική πορεία με τραγούδια όπως τα «Χωρίς Κανένα Φίλτρο», «Απόψε Ζω Για Μένα», «Βάλε Τρέλα» και «Όλα Μαζί», όπου έγραψε σε όλα ο ίδιος τη μουσική.
Με το «Να Μπορούσα», όμως, κάνει κάτι πιο γενναίο: γίνεται ο διάδρομος ανάμεσα σε δύο γενιές, δημιουργώντας έναν ήχο που χτίζει γέφυρες αντί για τοίχους.
Πίσω από κάθε στίχο —«Να μπορούσα να’μουν χάδι στου κορμιού σου το σκοτάδι»— κρύβεται ένας κόσμος που ακόμα πιστεύει στο μεγαλείο της ευγένειας, στο λυρισμό της σιωπής και στο άγγιγμα χωρίς προϋποθέσεις. Είναι αυτή η ποιότητα που κάνει το τραγούδι να μην είναι απλώς ωραίο — αλλά αληθινό.
Σε μία εποχή που όλα τρέχουν πιο γρήγορα απ’ όσο η καρδιά μπορεί να παρακολουθήσει, η φωνή του Δημήτρη Σχοινά έρχεται να μας συστήσει στον εαυτό μας. Ένα τραγούδι που, τελικά, δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις – απλώς να το νιώσεις.
Ίσως όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα «Να Μπορούσα». Μια φράση που φοβόμαστε να ολοκληρώσουμε. Ο Δημήτρης Σχοινάς τόλμησε. Κι αυτό κάνει τη διαφορά.
