Η Ανδριάνα Μπάμπαλη τραγουδά τον Ιούλιο με τα λόγια του Τάσου Λειβαδίτη.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, υπάρχουν λέξεις, ήχοι και στιγμές που παραμένουν σταθερά εκεί — σαν μικρά νησιά μνήμης, όπου μπορούμε πάντα να επιστρέφουμε. Το νέο τραγούδι της Ανδριάνας Μπάμπαλη, με τίτλο «Κάθε Ιούλη», είναι ακριβώς αυτό: ένα μουσικό καταφύγιο, ένας ήρεμος κόλπος γεμάτος καλοκαίρια, ποίηση και συναισθήματα που δεν ξεθώριασαν ποτέ.
Η ερμηνεύτρια, με τη χαρακτηριστική ευαισθησία της και την αέρινη φωνή της, σμίγει τις δικές της καλοκαιρινές μνήμες με τις λέξεις του Τάσου Λειβαδίτη και τη μουσική του Λευτέρη Σαμψών, δημιουργώντας ένα τραγούδι που μοιάζει να έχει γεννηθεί από το ίδιο το φως του Ιουλίου.
Ο Τάσος Λειβαδίτης, μέσα από ένα απόσπασμα του ποιήματος «Ερωτικό», απαγγελμένο από τον ίδιο, γίνεται – σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά τον θάνατό του – η φωνή της μυστικής νοσταλγίας.
Μιας προσμονής που δεν έχει χρόνο, μιας αγάπης που προϋπήρξε των πάντων. Η φράση του «Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου, είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου» γίνεται ο σιωπηλός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλο το τραγούδι.
Η μουσική και οι στίχοι του Λευτέρη Σαμψών ξεδιπλώνονται σαν ένα ημερολόγιο γραμμένο με αλάτι και ήλιο.
«Σ’ ένα βότσαλο είχα γράψει “κάθε Ιούλη να γυρνώ”» — μία φράση-ευχή, ένα τάμα στο καλοκαίρι, που δεν είναι απλώς εποχή, αλλά κατάσταση ψυχής.
Οι εικόνες του τραγουδιού —η αντανάκλαση στο νερό, το φεγγάρι που καίγεται στον ήλιο, τα αστέρια στα μαλλιά— μοιάζουν με σκηνές από ένα όνειρο που κάποτε ζήσαμε και τώρα το τραγουδάμε για να μην το ξεχάσουμε.
Η Ανδριάνα Μπάμπαλη δεν τραγουδά απλώς. Ψιθυρίζει, αφηγείται, θυμάται. Η φωνή της γίνεται το νήμα που μας ενώνει με όσα αγαπήσαμε. Με τα μεγάλα μεσημέρια που σώπαιναν τα σώματα, με τις βραδιές που κοιτούσαμε τα αστέρια και περιμέναμε κάτι —ή κάποιον— να έρθει. Και πάντα ερχόταν. Έστω και μέσα από ένα τραγούδι.
Το «Κάθε Ιούλη» είναι μία επιστροφή. Στους εαυτούς μας, στους ανθρώπους μας, στις στιγμές που μας έπλασαν. Είναι μία υπενθύμιση —όχι με τη λέξη, αλλά με το συναίσθημα— ότι το καλοκαίρι δεν είναι ποτέ μακριά, όταν το κουβαλάς μέσα σου.
Και κάθε φορά που θα το ακούμε, θα είναι σαν να ανοίγουμε ένα παράθυρο στον ήλιο. Σαν να κρατάμε μία ευχή στο χέρι και να την αφήνουμε να γίνει κύμα. Ή ποίημα. Ή τραγούδι.
Γιατί κάποια καλοκαίρια δεν τελειώνουν ποτέ. Απλώς περιμένουν τον Ιούλη για να ξαναρχίσουν.
