Από το σαμποτάζ στον Freddie Mercury μέχρι το σιωπηλό κοινό του Πεκίνου, η απίστευτη ιστορία της πρώτης συναυλίας δυτικού συγκροτήματος στην κομμουνιστική Κίνα από τους Wham!.
Ήταν μία κίνηση τόσο τολμηρή όσο και πρωτοφανής για την εποχή. Το 1985, σε μία περίοδο που η Κίνα παρέμενε επιφυλακτική απέναντι στη δυτική επιρροή, το βρετανικό pop ντουέτο των Wham! κατάφερε το ακατόρθωτο: να γίνει το πρώτο δυτικό μουσικό σχήμα που πραγματοποίησε συναυλία στην κομμουνιστική χώρα.
Αυτό το ιστορικό γεγονός, ωστόσο, σημαδεύτηκε από μία εμπειρία που ο ίδιος ο George Michael θα χαρακτήριζε αργότερα ως «την πιο δύσκολη συναυλία που έδωσα ποτέ στη ζωή μου».
Η πραγματοποίηση αυτών των δύο συναυλιών, σε Πεκίνο και Καντόνα, δεν ήταν καθόλου απλή υπόθεση. Αποτέλεσε την κορύφωση ενός διπλωματικού μαραθωνίου 18 μηνών, γεμάτου δείπνα και ατελείωτες συζητήσεις με Κινέζους αξιωματούχους, αλλά και μιας έξυπνης κίνησης που έμοιαζε με σαμποτάζ.
Ο τότε μάνατζερ των Wham!, Simon Napier-Bell, αποκάλυψε χρόνια αργότερα τη στρατηγική του. «Ήταν δύο χρόνια γεμάτα γεύματα – τάισα ολόκληρη την κυβέρνηση, 143 άτομα, τρεις φορές τον καθένα», θυμήθηκε σε μία συζήτησή του με το BBC, η οποία έρχεται ξανά στην επιφάνεια μέσα από το ειδικό τεύχος «Celebrating the ‘80s: 1985 Edition» του People.
Την ίδια περίοδο και οι Queen εποφθαλμιούσαν τον τίτλο του πρώτου δυτικού συγκροτήματος που θα εμφανιζόταν στην Κίνα. Ο Napier-Bell, για να γείρει την πλάστιγγα υπέρ των Wham!, κατέφυγε σε ένα ευρηματικό τέχνασμα. Ετοίμασε δύο διαφορετικά φυλλάδια.
Το ένα παρουσίαζε τον George Michael και τον Andrew Ridgeley ως δύο υγιή και καθαρά αγόρια. Το άλλο έδειχνε τον frontman των Queen, Freddie Mercury, σε εκκεντρικές και θεατρικές πόζες. Το σχέδιο πέτυχε. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι επέλεξαν τους Wham!, με τον όρο όμως ότι το συγκρότημα δεν θα λάμβανε καμία οικονομική αμοιβή για τις εμφανίσεις του.
Στις 7 Απριλίου 1985, οι Wham! εμφανίστηκαν στο Πεκίνου μπροστά σε 12.000 θεατές. Για πολλούς, το εισιτήριο των 1,75 δολαρίων αντιστοιχούσε στο μεροκάματο τριών ημερών, ενώ άλλοι είχαν λάβει δωρεάν προσκλήσεις μέσω κυβερνητικών υπουργείων.
Μετά από έναν breakdancer που άνοιξε τη συναυλία, μία ανακοίνωση από τα μεγάφωνα ενημέρωσε το κοινό ότι ο χορός δεν επιτρεπόταν. Λίγο αργότερα, οι Wham! εμφανίστηκαν, προσπαθώντας να μεταδώσουν την ενέργειά τους με έναν πιο συγκρατημένο τρόπο.
Ο George Michael, ο οποίος έφυγε από τη ζωή ανήμερα των Χριστουγέννων του 2016, προσπάθησε να παρασύρει το κοινό να χειροκροτήσει ρυθμικά, αλλά η ανταπόκριση ήταν ένα «ευγενικό χειροκρότημα».
Εκείνη την εποχή, η pop μουσική ήταν σχεδόν ανύπαρκτη στην Κίνα.
«Υπάρχουν στιγμές που ξέρεις ότι το να κουνάς συγκεκριμένα μέρη του σώματός σου με συγκεκριμένους τρόπους, θα εκληφθεί ως προσβολή και όχι ως ψυχαγωγία. Μετριάσαμε αρκετά την εμφάνισή μας», δήλωσε ο Geroge Michael στο CBS News την επόμενη ημέρα.
Μιλώντας στην εφημερίδα Chicago Tribune το 1985, ανέφερε: «Ήταν η πιο δύσκολη παράσταση που έδωσα ποτέ στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο ήσυχο ήταν το κοινό στην αρχή…»
«Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι δεν χειροκροτούσαν επειδή νόμιζαν ότι “ζητιανεύαμε” για χειροκρότημα. Και δεν είχα καταλάβει ότι δεν ήταν καλοί στο να χειροκροτούν στον ρυθμό της δυτικής μουσικής, επειδή η αίσθηση του ρυθμού τους είναι τόσο διαφορετική από τη δική μας», εξήγησε.
Η ατμόσφαιρα γινόταν ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς η περιοδεία καταγραφόταν για το ντοκιμαντέρ «Wham! in China: Foreign Skies». Οι κάμερες και τα έντονα φώτα προκαλούσαν αμηχανία και καχυποψία σε πολλούς θεατές που βρίσκονταν κοντά στη σκηνή.
«Υπήρχαν 7.500 άνθρωποι κάτω, τρομοκρατημένοι από τα φώτα και την αστυνομία που στεκόταν τριγύρω, και στον επάνω όροφο είχες 7.500 ανθρώπους που γίνονταν όλο και πιο άγριοι και τρελοί. Ήταν μία πολύ παράξενη ατμόσφαιρα», θυμήθηκε ο Napier-Bell.
Η δεύτερη συναυλία στην Καντόνα, μπροστά σε 5.000 άτομα, κύλησε κάπως πιο ομαλά, αλλά η εμπειρία του Πεκίνου είχε ήδη χαραχτεί στη μνήμη του συγκροτήματος.
Πέρα από μία απλή συναυλία, η επίσκεψη των Wham! στην Κίνα αποτέλεσε ένα πολιτιστικό ορόσημο. Ήταν μία μικρή, αλλά σημαντική ρωγμή στο τείχος της απομόνωσης, που πρόσφερε σε χιλιάδες ανθρώπους μία πρώτη, δειλή ματιά σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Για τον George Michael και τον Andrew Ridgeley, ήταν μία εμφάνιση που τους εξασφάλισε μία ξεχωριστή θέση στην παγκόσμια μουσική ιστορία, πολύ πέρα από τα charts και τις χρυσές και πλατινένιες πωλήσεις.
