Σαράντα χρόνια μετά το Live Aid, ο Bob Geldof παρεμβαίνει με ένα σκληρό άρθρο για την «αποτρόπαια» πείνα των παιδιών στη Γάζα.
Ο Bob Geldof εξαπολύει μία δριμεία επίθεση κατά της «αποτρόπαιας» πείνας που μαστίζει τα παιδιά στη Γάζα, απευθύνοντας μία δραματική έκκληση προς το Ισραήλ.
Τα σχόλιά του έρχονται σαράντα χρόνια αφότου ο τραγουδιστής των Boomtown Rats έστρεψε την προσοχή του πλανήτη στον λιμό της Αιθιοπίας με το Live Aid. Τώρα, ο Ιρλανδός τραγουδιστής στρέφει το βλέμμα του στις σκηνές που εκτυλίσσονται στη Γάζα.
Σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Daily Express, ο Bob Geldof σχολίασε τη σοκαριστική φωτογραφία ενός αποστεωμένου από την πείνα παιδιού ενός έτους, του Muhammad Zakariya Ayyoub al-Matouq, η οποία έχει συγκλονίσει τη διεθνή κοινότητα έγινε.
«Τι έχει συμβεί στον ισραηλινό λαό; Όποια κι αν είναι η γιγαντιαία απεραντοσύνη της δικής σας περασμένης και σημερινής οδύνης, τι σας έχει συμβεί ώστε να επιτρέπετε έναν τέτοιο πόνο, που αποτυπώνεται σε αυτή την ανατριχιαστική εικόνα, έστω και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου; Που δημιουργείτε και διαιωνίζετε τον πόνο αυτής της μικροσκοπικής κουκκίδας ανθρωπιάς», έγραψε.
Ο Bob Geldof, ο οποίος έχει εβραϊκή καταγωγή και είναι Ιδρυτικός Προστάτης του βρετανικού Aegis Trust for Genocide Studies για τα Μουσεία του Ολοκαυτώματος, πρόσθεσε: «Έχετε συνηθίσει τόσο πολύ τις παρόμοιες εικόνες της δικής σας ιστορικής φρίκης που δεν μπορείτε πλέον να νιώσετε ή να δείτε τίποτα; Έχει ο “άλλος” απο-ανθρωποποιηθεί τόσο πολύ, όπως κάποτε συνέβη και σε εσάς με σκληρότητα, που μία παρόμοια τρέλα σας κυριεύει τώρα και επιτρέπει μία τέτοια βαρβαρότητα που προκαλεί αναγούλα, μία τέτοια υποβάθμιση ενός σπουδαίου λαού από έναν σπουδαίο λαό;».
Ο μουσικός ζήτησε στη συνέχεια από το Ισραήλ «απλά… να σταματήσει, για το καλό όλων μας» και πρόσθεσε «Η κυβέρνηση και ο στρατός σας φαίνονται εκτός ελέγχου. Γιατί εσείς, ο λαός του Ισραήλ, το ανέχεστε και το επιτρέπετε αυτό;».
Συνεχίζοντας το άρθρο του, ο Bob Geldof ανέφερε: «Απλά δεν είναι πλέον δυνατόν να αποδίδουμε την τρέχουσα ρητορική και τις ενέργειες του Πρωθυπουργού σας, τις πολιτικές της κυβέρνησής σας ή τις πράξεις του στρατού σας στα αηδιαστικά, βάρβαρα και δολοφονικά γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου. Έχετε ξεπεράσει κατά πολύ αυτό το σημείο τώρα».
Ο Geldof προχώρησε επίσης σε μία έκκληση: «Ταΐστε τα παιδιά της Γάζας και τις βασανισμένες, τρομοκρατημένες, διαλυμένες και πανικόβλητες μητέρες τους. Κάντε το απόψε, πριν καθίσετε στα δείπνα σας χωρίς απειλές και στη νέα σαπουνόπερα του Netflix και στις βαριά λογοκριμένες ειδήσεις και τις διαδικτυακές σας ροές».
«Πώς φτάσατε εδώ, παιδιά; Πώς κατάντησε ποτέ τόσο χυδαίο; Ντροπή σας», κατέληξε.
Πρόσφατα, ο Bob Geldof μίλησε στο NME για την επέτειο του Live Aid και την κυκλοφορία του άλμπουμ «Just For One Day – The Live Aid Musical» στο πλαίσιο μέρος ενός ευρύτερου εορτασμού για τα 40 χρόνια του Live Aid, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης μία ειδική παράσταση και μία βραδιά αφιερωμένη από το BBC.
Στη συνέντευξή του στο NME, συζητήθηκε το αν θα μπορούσε οτιδήποτε να σοκάρει τους ανθρώπους και να τους ωθήσει σε δράση στην ψηφιακή εποχή.
Ο Geldof απάντησε ότι η δημοσιογραφία και ο γραπτός λόγος είχαν τη δύναμη να το κάνουν, αλλά προειδοποίησε: «Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το Band Aid έχει κατευθύνει περίπου 50 δισεκατομμύρια λίρες προς τους φτωχότερους ανθρώπους του κόσμου. Αυτό δεν είναι εφικτό τώρα.»
«Κυρίως επειδή οι άνθρωποι είναι τόσο φοβισμένοι και εξαντλημένοι που δεν υπάρχει το συναισθηματικό εύρος για να διαχειριστούν τον τρόμο της Ουκρανίας, τη φρίκη της Γάζας. Πώς μπορείς να τραβήξεις την προσοχή τους σε αυτό που συμβαίνει στο Σουδάν κυριολεκτικά αυτή τη στιγμή;», αναρωτήθηκε.
Οι δηλώσεις αυτές συμβαδίζουν με τα προηγούμενα σχόλιά του σχετικά με τη διοργάνωση ενός Live Aid για την Παλαιστίνη, για την οποία εξήγησε: «Η pop μουσική τότε ήταν η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, καθόριζε τι ήμασταν και πού μπορούσαμε να πάμε. Αυτό συμπληρώνεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σήμερα, οπότε μία συναυλία δεν θα λειτουργούσε.»
Σαράντα χρόνια μετά την ιστορική συναυλία που ένωσε τον κόσμο, η φωνή του Bob Geldof ακούγεται ξανά, όχι με την αισιοδοξία μιας παγκόσμιας σκηνής, αλλά με την ωμή απογοήτευση ενός παρατηρητή.
Η παρέμβασή του δεν είναι απλώς μία πολιτική δήλωση, αλλά ένας καθρέφτης της εποχής: μιας εποχής όπου η υπερπληροφόρηση οδηγεί σε συναισθηματική παράλυση και η φρίκη, ακόμα και όταν προβάλλεται σε κάθε οθόνη, παλεύει να διαπεράσει την κόπωση ενός κόσμου που μοιάζει να έχει χάσει την ικανότητά του για συλλογική δράση.
