Ο Παντελής Θαλασσινός ρίχνει άγκυρα στις καρδιές μας με το φωτεινό single «Μικρή Γιορτή».
Ο Παντελής Θαλασσινός βαφτίζει τη «Μικρή Γιορτή» με φως καλαματιανού, άρωμα αρμύρας και μία φωνή που αγκυροβολεί στις καρδιές.
Ένα αεράκι από τις Κυκλάδες σπρώχνει απαλά το νέο τραγούδι «Μικρή Γιορτή», καρπό της ανανεωμένης συνάντησης του στιχουργού Σπύρου Μπαλτογιάννη και του συνθέτη Χρήστου Νευρίδη.
Οι δύο δημιουργοί, που έχουν ξαναμοιραστεί στο παρελθόν το ίδιο τραπέζι έμπνευσης, ανακάλεσαν μνήμες, άνοιξαν παράθυρα στο γαλάζιο κι έπλεξαν έναν φωτεινό καλαματιανό, ταιριαστό για χορό ξυπόλυτο στην άμμο.
Πριν ακόμη το τραγούδι βρει βήμα, ο Κώστας Φασουλάς στάθηκε πρώτος ακροατής του. «Ρίξτε το στη θάλασσα» τους παρότρυνε «κι αφήστε μία καλή φωνή να το μεταφράσει σε κοινή γιορτή». Έτσι έγινε. Το τραγούδι κύλησε ως το γιαλό, παφλάζοντας ρυθμό και αλμύρα, ώσπου συνάντησε τον Παντελή Θαλασσινό – έναν ερμηνευτή ταγμένο να δίνει βαθυκύανα χρώματα σε κάθε μελωδία που αγγίζει.
Με το πρώτο άκουσμα, το «Μικρή Γιορτή» σε ταξιδεύει: άλλοτε φτάνεις στην Άνδρο, άλλοτε στην Τζιά, άλλοτε στη μυροβόλα Αργολίδα.
Οι στίχοι, σαν κοχύλια που κρατούν μυστικά του νερού, μιλούν για την προσμονή, τη μεταμόρφωση, εκείνη τη διττή φύση που μας αναγκάζει να αιωρούμαστε ανάμεσα στη γη και το πέλαγο.
«Πότε γυρίζεις στο νερό, πότε πατάς στο χώμα» τραγουδά ο Παντελής Θαλασσινός, και η φωνή του –πότε γλάρος πάνω απ’ τον αφρό, πότε χάδι καλοκαιρινό– φωτίζει τη μουσική παλέτα.
Η ενορχήστρωση, λεβεντιά του καλαματιανού, σηκώνει παντιέρα χαράς: λαούτο που σκιρτά, βιολί που ζωγραφίζει ηλιοβασιλέματα, κρουστά που θυμίζουν κύματα να σπάνε σε βράχους.
Κι όμως, μέσα στη ζωηρή του κίνηση, το κομμάτι κλείνει το μάτι σε μία γλυκιά νοσταλγία· γιατί, όπως ψιθυρίζει ο στίχος, «πάντα αλλού είν’ η ψυχή κι αλλού είναι το σώμα».
Τίποτα εδώ δεν είναι τυχαίο. Οι στίχοι, μ’ ένα φτερό για πένα, γράφουν στην άμμο ονόματα και καημούς, αφήνοντας τη θάλασσα να τα σβήσει και να τα ξαναφέρει. Η μουσική βάζει να φυσήξει μελτέμι πάνω από πεντάγραμμα, δένοντας νησιά και καρδιές.
Ο Παντελής Θαλασσινός, τέλος, ρίχνει άγκυρα βαθιά στην ψυχή του ακροατή, μεταφράζοντας τη «Μικρή Γιορτή» σε μεγάλη αγκαλιά.
Στην εποχή που λαχταρά στίγματα φωτός, το «Μικρή Γιορτή» σπέρνει σπόρους χαράς και μας θυμίζει πως αρκεί ένα χαμογελαστό βήμα για να γεννηθεί πανηγύρι.
Σηκώστε, λοιπόν, ποτήρια στον αέρα, αφήστε το κύμα να παρασύρει κάθε έγνοια. Γιατί κάπου ανάμεσα στις χορδές του λαούτου και στο χρώμα της φωνής του Παντελή Θαλασσινού, η καρδιά του καλοκαιριού χτυπά δυνατά, μαρτυρώντας πως η ζωή –αν τη γευτείς σωστά– είναι πάντα μία μικρή, πολύτιμη γιορτή.
