Ο Peter Hook «φωτογραφίζει» την έλλειψη ενθουσιασμού από την πλευρά των πρώην συνεργατών του ως το βασικό εμπόδιο για την πολυπόθητη αναγνώριση, κάνοντας λόγο για μία σχέση που θα χρειαζόταν «ρινγκ πυγμαχίας» για να γεφυρωθεί.
Η σιωπή γύρω από ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της σύγχρονης μουσικής ιστορίας έσπασε. Γιατί δύο από τα πιο επιδραστικά σχήματα που γέννησε ποτέ η βρετανική σκηνή, οι Joy Division και οι New Order, παραμένουν εκτός των ιερών πυλών του Rock and Roll Hall of Fame;
Ο άνθρωπος που έδωσε σχήμα στον ήχο τους με τις χαρακτηριστικές μπασογραμμές του, ο Peter Hook, μίλησε επιτέλους ανοιχτά, προσφέροντας μία εξήγηση που έχει τις ρίζες της σε μία από τις πιο γνωστές και πικρές διαμάχες της ροκ.
Ο 69χρονος μουσικός, του οποίου το παίξιμο χαρακτήρισε τους Joy Division μέχρι τον τραγικό θάνατο του frontman Ian Curtis το 1980, και στη συνέχεια σμίλεψε τη χορευτική μελαγχολία των New Order, παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στο NME.
Ο Hook, που αποχώρησε από τους New Order το 2007, εγκαινιάζοντας μία πολυετή περίοδο νομικών μαχών και δημόσιων διαξιφισμών, περιοδεύει έκτοτε ανά τον κόσμο με το σχήμα του, Peter Hook and The Light, τιμώντας ζωντανά το υλικό και των δύο συγκροτημάτων.
Η σχέση του με το ίδιο το Hall of Fame, όπως διευκρινίζει, δεν είναι ανύπαρκτη.
«Κατ’ αρχάς, να ξέρετε πως έχω δώσει μία ομιλία στο Rock and Roll Hall of Fame. Ήταν μία πολύ καλή εμπειρία και είναι υπέροχοι άνθρωποι. Ένας πολύ καλός μου φίλος διατηρεί εκεί μία έκθεση με αναμνηστικά των New Order. Στην πραγματικότητα, είμαστε ενεργά “μέσα” στο Hall of Fame, θα λέγαμε», δήλωσε.
Πού εντοπίζεται, λοιπόν, το πρόβλημα; Ο Hook είναι αφοπλιστικά ειλικρινής, δείχνοντας προς την εσωτερική σύγκρουση.
«Η υποψηφιότητα ψηφίζεται από το μουσικόφιλο κοινό που συμμετέχει στη διαδικασία. Το πρόβλημα, ας πούμε, είναι η σχέση ανάμεσα στα δύο μισά», εξηγεί, αναφερόμενος με έναν κομψό τρόπο στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα: το δικό του και αυτό των εναπομεινάντων μελών των New Order.
Συνεχίζοντας, περιέγραψε μία κατάσταση απόλυτου αδιεξόδου: «Βρίσκεσαι σε μία παράξενη κατάσταση εδώ, επειδή τα δύο στρατόπεδα δεν έχουν καμία επικοινωνία και ενεργά αντιπαθούν το ένα το άλλο. Όταν έρχεται η ώρα να δουλέψεις πάνω σε αυτά τα ζητήματα, πρέπει να ενημερώσεις τους οπαδούς σου ότι μπορούν να σε ψηφίσουν για την είσοδό σου. Έτσι γίνεται – δεν σου χαρίζεται. Πρέπει να προταθείς και να σε ψηφίσουν».
Εδώ ακριβώς, ο Peter Hook αφήνει τη μεγαλύτερη αιχμή του, κάνοντας μία σύγκριση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.
«Αν ελέγξετε την καμπάνια μας την προηγούμενη φορά και τη συγκρίνετε με την καμπάνια αυτή τη φορά, μπορείτε να δείτε ότι υπήρξε – θα λέγαμε – μία έλλειψη ενθουσιασμού από τη μία πλευρά για όλη αυτή την υπόθεση», είπε.
Η πικρία και ο σαρκασμός δεν κρύβονται, ειδικά όταν η συζήτηση φτάνει στο υποθετικό σενάριο μίας κοινής εμφάνισης στην τελετή του Rock and Roll Hall Of Fame.
Στην ερώτηση αν θα παρευρισκόταν στην τελετή μαζί με τους New Order, σε περίπτωση που τελικά ενταχθούν στο μέλλον, η απάντηση του Peter Hook ήταν απολαυστικά δηκτική: «Λοιπόν, μας πρότειναν να στήσουν ένα ρινγκ πυγμαχίας για εμάς. Για να είμαι ειλικρινής, το περιμένω με ανυπομονησία».
Για όσους δεν θυμούνται, η ρήξη του 2007 πυροδότησε μία μακρά και άσχημη νομική διαμάχη που αφορούσε δικαιώματα από τα τραγούδια, τη χρήση του ονόματος της μπάντας και τα έσοδα από τις περιοδείες.
Ο Hook ισχυρίστηκε ότι είχε αποκλειστεί από τις αποφάσεις, καθώς τα υπόλοιπα μέλη συνέχισαν να περιοδεύουν και να ηχογραφούν ως New Order χωρίς αυτόν. Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, πριν τελικά οι δύο πλευρές καταλήξουν σε έναν εμπιστευτικό εξωδικαστικό συμβιβασμό το 2017.
Εν κατακλείδι, τα λόγια του Peter Hook φωτίζουν μία τραγική ειρωνεία. Δύο συγκροτήματα που με τη μουσική τους εξερεύνησαν την αποξένωση, την εσωτερική σύγκρουση και τη διάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων, βλέπουν τώρα την επίσημη αναγνώριση της κληρονομιάς τους να εμποδίζεται από την ίδια την αδυναμία των δημιουργών τους να ξεπεράσουν τις προσωπικές τους διαφορές.
Για τους εκατομμύρια θαυμαστές που μεγάλωσαν με τους ήχους τους, η μουσική παραμένει αιώνια. Το πολυπόθητο τρόπαιο, ωστόσο, φαίνεται πως παραμένει όμηρος μίας βαθιάς, αγεφύρωτης πληγής.
