Σε μία αποκαλυπτική συζήτηση με την Pamela Anderson, η διάσημη Miley Cyrus μιλά για τη δύναμη της φύσης, τις συμβουλές της Dolly Parton και το ξαναχτίσιμο της ζωής της μετά την καταστροφή.
Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν την εκρηκτική Miley Cyrus του 2013 να βρίσκει καταφύγιο και γαλήνη στην υπομονετική και σιωπηλή πράξη της κηπουρικής. Κι όμως, η αστέρας της pop, στο ταξίδι της προς τη νηφαλιότητα που ξεκίνησε το 2019, ανακάλυψε στα φυτά και το χώμα έναν πανίσχυρο σύμμαχο. Η ενασχόληση αυτή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποτέλεσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζει τη νέα, πιο προσγειωμένη εκδοχή του εαυτού της.
Σε μία ειλικρινή συνομιλία με την Pamela Anderson για το νέο τεύχος του CR Fashion Book, η 32χρονη τραγουδίστρια αποκάλυψε πώς η φροντίδα του κήπου της μετατράπηκε σε μία «πολύ προσωπική διαδικασία» που τη βοήθησε να παραμείνει σταθερή στον δρόμο της αποχής.
«Κάτι που αγαπώ είναι η κηπουρική», εξομολογήθηκε. «Είναι κάτι που κάνεις για τον εαυτό σου. Όταν έχουμε μοιραστεί τόσο μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας, αυτές οι μικρές πολύτιμες στιγμές με κάτι απλό – όπως το να φυτεύεις έναν σπόρο και να τον φροντίζεις – γίνονται μία άκρως προσωπική εμπειρία».
Για τη Cyrus, αυτή η ενασχόληση ξεπέρασε τα όρια ενός απλού χόμπι, αποκτώντας θεραπευτικές ιδιότητες.
«Αυτό λειτούργησε ως το φάρμακο που με κράτησε προσγειωμένη στη νηφάλια ζωή μου», τόνισε με έμφαση.
«Είναι μέρος μιας πρακτικής, όπως μπορεί να είναι η γιόγκα: το να βγαίνεις στη φύση, να κάνεις κάτι με τα χέρια σου, να βρίσκεις μία δημιουργική διέξοδο που δεν σχετίζεται με τη φήμη ή την επιτυχία. Είναι μία αληθινή νίκη όταν φυτεύεις έναν σπόρο και την άνοιξη βλέπεις να ανθίζουν λουλούδια», συνέχισε.
Η αγάπη της αυτή, ωστόσο, δεν είναι πρόσφατη, αλλά έχει τις ρίζες της στα παιδικά της χρόνια, χάρη στη μητέρα της, Tish Cyrus. Η Miley απέδωσε τα εύσημα στη μητέρα της, η οποία την έφερε σε επαφή με τον κόσμο των φυτών, γεμίζοντας πάντα το σπίτι τους με λουλούδια.
«Ο πατέρας μου έλεγε ότι το σπίτι μας έμοιαζε με γηροκομείο γιατί η μαμά είχε λουλούλούδια σε κάθε δωμάτιο. Ήταν πολύ ’90s, με όλο εκείνο το ποτ-πουρί», θυμήθηκε με νοσταλγία. «Η μητέρα μου λάτρευε τα λουλούδια, τα είχε πάντα στο σπίτι. Ήταν απλή κηπουρική».
Παράλληλα με την εσωτερική αυτή αναδόμηση, η Miley Cyrus τα τελευταία πέντε χρόνια βρίσκεται και σε μία διαδικασία κυριολεκτικής ανακατασκευής. Αποκάλυψε στην Pamela Anderson ότι ξαναχτίζει το σπίτι της στο Μαλιμπού, το οποίο έχασε ολοσχερώς στην καταστροφική πυρκαγιά του Woolsey το 2018. «Φαίνεται πως θα είναι έτοιμο μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες… Είμαι τόσο ενθουσιασμένη», είπε.
Σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές της απώλειας και της θλίψης, η Cyrus βρήκε στήριγμα και έμπνευση σε μία άλλη εμβληματική γυναικεία φιγούρα της ζωής της, τη νονά της, Dolly Parton.
«Κατά τις φωτιές, με όλη την καταστροφή και τη θλίψη, σε εκείνες τις στιγμές σκεφτόμουν πάντα την Dolly. Μέσα από τη μουσική της και το χάρισμά της να κάνει τον κόσμο χαρούμενο, ήταν πάντα για μένα φάρμακο σε τέτοιους καιρούς», ανέφερε.
Αυτή η φιλοσοφία της ανθεκτικότητας είναι ένα μάθημα που της μετέδωσε η ίδια η Parton. Όπως δήλωσε η τραγουδίστρια: «Η Dolly μου λέει πάντα ότι οι στιγμές τραύματος δεν είναι στιγμές για να καταρρεύσουμε ή να τα παρατήσουμε ως καλλιτέχνες. Είναι καθήκον μας — ένας από τους λόγους που επιλέξαμε αυτό το κάλεσμα — να είμαστε πηγή χαράς και έμπνευσης σε στιγμές δοκιμασίας».
Η πορεία της Miley Cyrus από την εκρηκτική pop star στην ευάλωτη, γειωμένη καλλιτέχνιδα φωτίζει πόση δύναμη κρύβεται στα πιο ταπεινά πράγματα: σ’ έναν σπόρο που φυτεύεται, σ’ ένα σπίτι που ξαναχτίζεται, σ’ έναν συμβουλευτικό λόγο που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
Η κηπουρική έγινε το ήσυχο, σταθερό της καταφύγιο στην προσπάθεια για νηφαλιότητα∙ η Dolly Parton, ο άσβεστος φάρος έμπνευσης στις φλόγες της απώλειας∙ κι η ίδια, ο ζωντανός κρίκος που αποδεικνύει πως η δημιουργικότητα και η ανθεκτικότητα μπορούν να ανθίσουν ακόμα και μέσα από στάχτες.
Η ιστορία της υπενθυμίζει ότι, μακριά από την ένταση της δημοσιότητας, η αληθινή νίκη κρύβεται στην καθημερινή, επίμονη καλλιέργεια του εαυτού – μία πράξη τόσο απλή, μα και τόσο ριζοσπαστική όσο το να βάλεις τα χέρια σου στο χώμα και να τολμήσεις να ξαναρχίσεις.
