Ο Slash, ο θρυλικός κιθαρίστας των Guns N’ Roses, αποκαλύπτει γιατί το εμβληματικό riff που ο ίδιος δημιούργησε τον έκανε να νιώθει άβολα και μιλά για την πολύπλοκη σχέση του με τον Axl Rose και την αρμονία που επικρατεί σήμερα στο συγκρότημα.
Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κιθαριστικά riff στην ιστορία της ροκ μουσικής. Οι πρώτες του νότες, μία σχεδόν παιχνιδιάρικη, κυκλική μελωδία, αρκούν για να μεταφέρουν εκατομμύρια ανθρώπους πίσω στο 1988, σε μία εποχή που οι Guns N’ Roses κυριαρχούσαν στον πλανήτη. Το «Sweet Child O’ Mine» δεν είναι απλώς ένα τραγούδι – είναι ένας ύμνος, ένα πολιτισμικό ορόσημο, ένα κομμάτι που καθόρισε τον ήχο μίας ολόκληρης γενιάς.
Κι όμως, σε μία από τις μεγαλύτερες παραδοξότητες της μουσικής ιστορίας, ο άνθρωπος που συνέθεσε αυτή την αθάνατη μελωδία, ο θρυλικός κιθαρίστας Slash, αρχικά απεχθανόταν το ίδιο του το δημιούργημα.
Σε μία πρόσφατη, αποκαλυπτική του συνέντευξη στο περιοδικό Guitar World, ο Slash βουτά στα βαθιά της μνήμης του και εξομολογείται την αρχική του απέχθεια για το τραγούδι που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο καθοριστικά της καριέρας τους.
«Πρέπει να παραδεχτώ ότι είχα ένα θέμα με αυτό», αναφέρει. «Ήταν ένα riff που μου ήρθε, και δεν ήξερα τι να το κάνω. Δεν το σκεφτόμουν πραγματικά εκείνη τη στιγμή, αλλά ενέπνευσε ολόκληρο το τραγούδι».
Η γέννηση του riff ήταν σχεδόν τυχαία, μία απλή άσκηση προθέρμανσης. Αυτό που ακολούθησε, όμως, πήρε μία κατεύθυνση που έκανε τον Slash να αισθάνεται βαθιά άβολα. Το τραγούδι άρχισε να διαμορφώνεται ως μία μπαλάντα, κάτι που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που είχε ο ίδιος για την ταυτότητα του συγκροτήματος.
«Το λέω πάντα αυτό, αλλά για μένα, ήμασταν κάτι σαν μία hard rock μπάντα τύπου Motörhead, οπότε κάθε είδους μπαλάντα ήταν κάπως εκτός κλίματος», είπε.
Αυτή η αίσθηση ασυμβατότητας τον ακολουθούσε και στη σκηνή. Ο 60χρονος, πλέον, κιθαρίστας θυμάται με μία δόση αυτοσαρκασμού μία συγκεκριμένη στιγμή που αυτή η αμηχανία κορυφώθηκε: «Το παίξαμε μία φορά ανοίγοντας για τον Ted Nugent, και όταν ήρθε η ώρα να παίξουμε αυτό το τραγούδι, σκέφτηκα, “ω, γαμώτο…”»
Η πίεση ήταν διπλή. «Και, φυσικά, έπρεπε να θυμάμαι πώς να παίζω το riff με ακρίβεια μόνος μου μπροστά σε όλο τον κόσμο κάθε φορά που το παίζαμε, κάτι που, εκείνη την εποχή ήμουν λίγο μεθυσμένος, και ποτέ δεν ήξερες τι θα συνέβαινε», σημείωσε.
Η ιδιοφυΐα του Slash, ωστόσο, δεν περιορίζεται σε ένα μόνο riff. Γνωστός για τα επικά, συναισθηματικά φορτισμένα σόλο του σε τραγούδια όπως το «November Rain» και το «Welcome to the Jungle», παραδέχεται ότι η δημιουργική του διαδικασία είναι περισσότερο ενστικτώδης παρά μεθοδική.
«Δεν θυμάμαι ποτέ να κάθισα και να τα σχεδιάσω. Ειδικά το “Jungle”. Θυμάμαι να μπαίνω σε αυτό, και ακούγεται πολύ δομημένο μέχρι ενός σημείου, αλλά αυτό οφειλόταν απλώς στις αλλαγές των συγχορδιών», ανέφερε.
«Είναι ενδιαφέρον να το σκέφτεσαι μερικές φορές. Όταν είσαι στη σκηνή, το μυαλό σου περιπλανιέται, και γυρίζω πίσω και σκέφτομαι τέτοια πράγματα», πρόσθεσε.
Η συζήτηση αναπόφευκτα στρέφεται στις ταραχώδεις σχέσεις εντός του συγκροτήματος, που οδήγησαν στην αποχώρησή του το 1996, κυρίως λόγω των εντάσεων με τον frontman, Axl Rose. Ο Slash, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Saul Hudson, αποδίδει μεγάλο μέρος της ευθύνης σε εξωτερικούς παράγοντες.
«Δεν έχω ιδέα. Νομίζω ότι πολλά από τα ζητήματα που υπήρχαν για τους Guns στις πρώτες ημέρες – ειδικά τη δεκαετία του ’90 – είχαν να κάνει με θέματα του management που έστρεφαν εμένα και τον Axl τον έναν εναντίον του άλλου. Και λειτούργησε· σίγουρα λειτούργησε», δήλωσε.
Μετά την επανένωσή τους το 2016, όμως, το κλίμα έχει αλλάξει ριζικά.
«Χωρίς αυτό το στοιχείο, εκείνος κι εγώ τα πάμε υπέροχα. Ο Duff McKagan κι εγώ τα πηγαίναμε πάντα υπέροχα, και λατρεύω να δουλεύω με τον Richard Fortus. Εκείνος κι εγώ αποτελούμε μία πραγματικά καλή κιθαριστική ομάδα, και είναι απλά ένας καλός τύπος», είπε, καταλήγοντας με μία νότα ειλικρινούς ικανοποίησης: «Τα πάμε όλοι πολύ καλά μεταξύ μας, και περνάμε καλά κάνοντας αυτό που κάνουμε».
Παρά την αρχική του αμφιθυμία απέναντι στο «Sweet Child O’ Mine», ο Slash έχει πλέον συμφιλιωθεί με το βάρος – και την ευλογία – του να είναι δημιουργός ενός κομματιού που έχει γράψει τη δική του ιστορία στη συλλογική μουσική μνήμη. Ο τρόπος με τον οποίο μιλά σήμερα για τους Guns N’ Roses δεν αφήνει καμία αμφιβολία: οι πληγές του παρελθόντος έχουν επουλωθεί, και στη θέση τους υπάρχει μία νέα δυναμική, ώριμη και ειλικρινής.
Η εικόνα του Slash δεν είναι πια εκείνη του άγριου, ακατέργαστου κιθαρίστα που πάλευε με την ταυτότητα του συγκροτήματος και τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν ντρέπεται να αναμετρηθεί με τις αδυναμίες του, να γελάσει με τις αναμνήσεις του, και – πάνω απ’ όλα – να μιλήσει ανοιχτά για τη σημασία της ανθρώπινης επαφής μέσα σε ένα μουσικό σύνολο που έχει περάσει από φωτιά και σίδερο.
Για τους θαυμαστές των Guns N’ Roses, αυτή η νέα εποχή δεν είναι μόνο μία ευκαιρία να δουν τους αγαπημένους τους ξανά στη σκηνή. Είναι και μία σπάνια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πιο μύθοι της ροκ είναι, τελικά, άνθρωποι – με τα λάθη τους, τις ευαισθησίες τους και, ναι, τις δικές τους εσωτερικές αντιστάσεις απέναντι στην επιτυχία. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό να τους αγαπάμε περισσότερο.
