Μια γιορτή κουβέντας και ήχου, ένα ψηφιδωτό συναισθημάτων, μία μουσική ανάσα ενάντια στην αμείλικτη ταχύτητα των καιρών – η Μελίνα Κανά ξαναδιδάσκει τον παλμό της αλήθειας μέσα από οκτώ τραγούδια δουλεμένα με φροντίδα.
Σε μία περίοδο που η μουσική παραγωγή συχνά εξαντλείται σε fast-forward, σε λογικές αλγορίθμου και ψευδαισθήσεις διάρκειας, η Μελίνα Κανά χαμηλώνει τον ρυθμό. Επιλέγει τη λήψη ανάσας. Την ακρόαση. Τη συγκίνηση που χτίζεται αργά, σιωπηλά, με εκείνα τα τραγούδια που δεν φτιάχτηκαν για να φωνάξουν, αλλά για να σου ψιθυρίσουν κάτι πολύτιμο — αρκεί να είσαι πρόθυμος να σταθείς και να ακούσεις.
Το νέο άλμπουμ της, με τίτλο «Να Μου Μιλάς Να Τραγουδάς», κυκλοφορεί από την Panik Oxygen και λειτουργεί σαν μία μουσική πράξη ανθρωπιάς, καλλιτεχνικής ωριμότητας αλλά και εσωτερικού δρόμου.
Η καλλιτεχνική επιμέλεια του δίσκου φέρει την υπογραφή της Χάρις Αλεξίου. Και ήδη αυτή η σύμπραξη, αν μη τι άλλο, υποδηλώνει ουσία και βάθος. Είναι η σύμπραξη δύο γυναικών που γνωρίζουν τι σημαίνει να κουβαλάς τη φωνή σου σαν ευθύνη και προσευχή ταυτόχρονα.
«Χάρις, είναι όλα τα τραγούδια αφιερωμένα σ’ εσένα», σημειώνει δημόσια η Μελίνα Κανά, προτού ευχαριστήσει το σύνολο των δημιουργών και όλων όσοι συντέλεσαν στην ολοκλήρωση του άλμπουμ — με την ιδιαίτερη μνεία στον παραγωγό Κώστα Καλημέρη να υπογραμμίζει την τρυφερή φροντίδα πίσω από κάθε λεπτομέρεια.
Ο δίσκος περιλαμβάνει οκτώ τραγούδια, τα οποία λειτουργούν, όμως, λιγότερο σαν αποκομμένες στιγμές και περισσότερο σαν μία ενιαία, μουσική διαδρομή. Πρόκειται για έναν κόσμο όπου η μελωδία υπηρετεί τον λόγο, κι ο λόγος φλέγεται όχι από ένταση αλλά από ειλικρίνεια.
Το τραγούδι «Κορμί Σαν Την Κιθάρα Σου» — ένα τραγούδι σε στίχους της Χάρις Αλεξίου σε μουσική του Σωκράτη Μάλαμα — ανοίγει την πόρτα στο άλμπουμ και επιστρέφει τη Μελίνα Κανά σε έναν δημιουργικό πυρήνα αγάπης, εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν τόσα και τόσο.
Η συνάντησή της ξανά με τον Σωκράτη Μάλαμα λειτουργεί ως οργανικό κομμάτι ενός παρόντος που δομείται πάνω στη μνήμη και την αέναη αναζήτηση του αυθεντικού.
Το τραγούδι «Το Δίκιο Με Το Μέρος Σου», σε μουσική και στίχους του Ορέστη Ντάντου, δίνει τον τόνο μίας ωμής αλλά ζυγισμένης πολιτικής της καρδιάς — εκείνης που επιμένει να λέει την αλήθεια, όχι ως άποψη αλλά ως εμπειρία.
Ο Ορέστης Ντάντος υπογράφει δύο ακόμη κομμάτια: το ηλεκτρισμένο από απόγνωση «Τίποτα Δεν Έχεις» και το στοχαστικότερο «Εδώ Που Φτάσαμε», επιβεβαιώνοντας την ικανότητά του να αφουγκράζεται το σήμερα δίχως στόμφο αλλά και δίχως έκπτωση.
Σε άλλα σημεία, η φωνή της Μελίνας Κανά ταξιδεύει με πιο λυρικές συχνότητες. Το «Τελευταία Πράξη», σε μουσική της Μαρίας Παπαδοπούλου και στίχους της Φωτεινής Λαμπρίδη, κινείται σχεδόν θεατρικά ανάμεσα στον αποχωρισμό και την κάθαρση.
Το «Κίτρινη Μέρα», δημιουργία των Θωμά Πέτρου και Ειρήνης Νικολάου, φέρνει μία θαλπωρή από εκείνες που μυρίζουν θάλασσα, ιώδιο και ανεμπόδιστη ματιά στο φως που έρχεται, ενώ το «Έλα Στη Θέση Μου» του Θανάση Παπακωνσταντίνου φέρει τη σφραγίδα της ευγενικά παράδοξης καθημερινότητας με την οποία ο ίδιος συνομιλεί σταθερά.
Όμως εκεί που ο δίσκος χαμηλώνει σχεδόν την ανάσα για να σκύψεις να ακούσεις, είναι στην ερμηνεία του «Είπα Να Βρω Καμιά Ψυχή». Σωκράτης Μάλαμας στη μουσική, Χάρις Αλεξίου στους στίχους, και η Μελίνα Κανά να σηκώνει το τραγούδι σαν σε λειτουργία — όχι με θεατρικότητα, αλλά με την απλή επίγνωση ότι κάποιοι στίχοι μάς βρίσκουν εκεί που είμαστε πιο ευάλωτοι. Και μας φροντίζουν.
Η Μελίνα Κανά δεν προσπαθεί να φανεί. Φτιάχνει τραγούδια για εκείνους που δεν αντέχουν άλλο τη μουσική που φωνάζει αλλά δεν λέει τίποτα. Δίνει χώρο στους δημιουργούς, στους στίχους, στις αναπνοές ανάμεσα στις νότες. Κι αυτό είναι το πιο πολύτιμο: η εμπιστοσύνη της στον χρόνο και στη σιωπή.
Η ίδια λέει: «Ελπίζω όσοι τα ακούσετε να τα αγαπήσετε και να σας συντροφεύουν στη ζωή σας». Δεν υπάρχει πιο όμορφη πρόθεση για ένα τραγούδι από το να γίνει συνοδοιπόρος. Και στην περίπτωση της Κανά, αυτό δεν είναι ευχή. Είναι αποστολή.
Ίσως λοιπόν το «Να Μου Μιλάς Να Τραγουδάς» να είναι —εκτός από τίτλος— και μία μικρή προτροπή. Να μην ξεχνάμε πως η μουσική δεν είναι μόνο ήχος. Είναι εκείνος ο ψίθυρος στο σκοτάδι που μας συγκρατεί και το τραγούδι που αναδύεται σαν μαξιλάρι στα απότομα της ζωής.
Είναι μία υπενθύμιση πως κάπου, πάντα, θα υπάρχει μία φωνή που μας θυμίζει πού είμαστε και γιατί συνεχίζουμε να υπάρχουμε με αξιοπρέπεια, ακόμη και όταν όλα γύρω μας φαντάζουν άναρθρα.
Αυτός ο δίσκος, λοιπόν, δεν προσθέτει απλώς άλλη μία εγγραφή στη δισκογραφία της Μελίνας Κανά. Προσθέτει ένα αποτύπωμα ανθρώπινης παρουσίας σε μία εποχή που διψά να συγκινηθεί αληθινά.
Βρείτε επίσης το άλμπουμ στο Spotify.
