Μετά τις κατηγορίες ότι «ξεπουλήθηκε», η Kim Petras επιστρέφει οργισμένη αλλά πιο ελεύθερη από ποτέ και μιλά για την ανάγκη να ξαναβρεί τον εαυτό της μακριά από τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας.
Η Kim Petras δεν είναι πια διατεθειμένη να κάνει μουσική για να ευχαριστεί τους άλλους. Με μία αποφασιστικότητα που αγγίζει τα όρια της εξομολόγησης, η 33χρονη τραγουδίστρια δηλώνει πως η νέα της δισκογραφική εποχή δεν θυμίζει τίποτα από όσα έκανε μέχρι τώρα.
Οι πρώτες γεύσεις από το επερχόμενο άλμπουμ της —τα singles «Polo», «Freak It» και «I Like Ur Look»— προαναγγέλλουν ένα έργο που αποστασιοποιείται πλήρως από το «Feed the Beast» του 2023 και επιστρέφει στον ακατέργαστο, προσωπικό πυρήνα της δημιουργίας της.
Η Kim Petras παραδέχεται ευθέως πως κομμάτι της νέας δουλειάς της πηγάζει από οργή: «Είμαι λίγο θυμωμένη, και αυτό το συναίσθημα τρέφει τον δίσκο μου», λέει στο People.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Στο παρελθόν κατηγορήθηκε ότι ξεπουλήθηκε, επειδή συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα — από τη Nicki Minaj στο «Alone» μέχρι τον David Guetta στο «When We Were Young (The Logical Song)». Και όμως, εκείνη επιμένει: «Όλοι θα έκαναν ένα ντουέτο με τη Nicki αν είχαν την ευκαιρία. Γιατί όταν το κάνω εγώ είναι έγκλημα; Επειδή είμαι τρανς καλλιτέχνιδα και πρέπει να εκπροσωπώ μόνο τον αγνό αγώνα;».
Για την ίδια, η αγάπη της για το «tacky pop», τη φαντεζί και αστραφτερή pop που κάποιοι θεωρούν «ανόητη», δεν είναι αμαρτία αλλά δήλωση ταυτότητας.
«Ήθελα να κάνω ένα τραγούδι με τη Nicki, ήθελα ένα κομμάτι για club με τον Guetta, ήθελα να είναι κιτς και γεμάτο ενέργεια. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ γι’ αυτό. Αυτή είναι η μουσική που αγαπώ — και νιώθω την ανάγκη να την υπερασπιστώ», δηλώνει.
Η πίεση και οι επικρίσεις, ωστόσο, δεν την άφησαν αλώβητη. Με χαρακτηριστική ειλικρίνεια, εκμυστηρεύεται: «Ένιωθα ότι ο κόσμος απλώς με απέκλεισε. Ότι με θεωρούσαν τελειωμένη. Ότι είχα “πουληθεί”». Αυτή η αίσθηση αδικίας, το συναισθηματικό «κόμπο στο λαιμό», γίνεται τώρα καύσιμο για το νέο της έργο.
«Αυτός ο δίσκος είναι η στιγμή που τραβάω την κουρτίνα πίσω και λέω: “Ξέρω ότι πιστεύετε πως ξεπούλησα, αλλά το έκανα μόνο για να μπορώ να αποκτήσω πλήρη δημιουργική ελευθερία. Για να γράψω μαζί με φίλους, για να δοκιμάσω πράγματα που ίσως δεν είναι αμέσως εύπεπτα”», εξηγεί.
Και συνεχίζει, σχεδόν συγκινητικά: «Δεν με νοιάζει αν θα με τιμωρήσει η δισκογραφική, αν δεν θα μου δώσει budget. Εγώ θέλω απλώς να δουλέψω σκληρά, να φτιάξω τα visuals μόνη μου, να ξαναθυμηθώ γιατί αγαπώ τη μουσική. Αυτό ήταν πάντα το σχέδιο».
Δεν είναι μικρή υπόθεση, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Kim Petras έγινε η πρώτη τρανς γυναίκα που κέρδισε Grammy —στην κατηγορία της Καλύτερης Pop Ερμηνείας από το Ντουέτο ή Συγκρότημα για το «Unholy» με τον Sam Smith το 2022. Και όμως, η ίδια ομολογεί ότι η πραγματική της λυτρωτική στιγμή δεν ήρθε με τη διάκριση, αλλά με μία εσωτερική μεταμόρφωση.
«Μετά το Grammy, δεν με νοιάζει πια η γνώμη κανενός. Κάνω ό, τι θέλω. Εκεί ανακάλυψα πως η ψυχή μου δεν αντέχει πια να κάνει τέχνη κατ’ εντολήν. Ένιωθα ότι το σώμα μου απλώς αντιστεκόταν στο να είμαι ψεύτικη. Κυριολεκτικά, δεν μπορούσα άλλο», τονίζει.
Με αυτή τη νέα ωμότητα, η Petras μοιάζει να επιστρέφει στις ρίζες της, στα χρόνια που έκανε τη διαφορά με τραγούδια όπως το «I Don’t Want It at All» ή το «Heart to Break». Μόνο που τώρα δεν είναι πια το αθώο pop κορίτσι. Είναι μία γυναίκα που έμαθε πως πίσω από τη λάμψη χρειάζεται αλήθεια — και πως η ελευθερία έχει πάντα τίμημα.
Η Kim Petras δείχνει πως η πραγματική «επανάσταση» δεν βρίσκεται στην πρόκληση ούτε στην πολιτική ορθότητα, αλλά στην αδιαπραγμάτευτη επιθυμία να είσαι ο εαυτός σου. Να γράφεις, να τραγουδάς, να λάμπεις με τα δικά σου χρώματα. Αν η νέα σελίδα της έχει θυμό, αστράφτει. Και μέσα σε αυτή τη λάμψη υπάρχει το πιο τίμιο είδος μουσικής: εκείνο που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα — παρά μόνο να υπάρξει.
