Η Sabrina Carpenter απαντά στις αντιδράσεις για τους σεξουαλικούς στίχους της, μιλά για την κληρονομιά της Disney και δηλώνει: «Αν δεν σας αρέσει, δεν είναι για εσάς».
Από τα αθώα πλατό του Disney Channel στην κορυφή των charts με στίχους που προκαλούν και εικόνες που πυροδοτούν συζητήσεις, η πορεία της Sabrina Carpenter είναι η επιτομή της μεταμόρφωσης μιας παιδικής σταρ σε μία ώριμη, χειραφετημένη καλλιτέχνιδα.
Όμως, αυτή η μετάβαση δεν είναι πάντα ομαλή. Καθώς η 25χρονη, δύο φορές βραβευμένη με Grammy, pop star απολαμβάνει την τεράστια επιτυχία της, έρχεται αντιμέτωπη με μία μερίδα του κοινού που μοιάζει να μην μπορεί να αποδεχτεί ότι το κορίτσι που γνώρισαν ως Maya Hart στο «Girl Meets World» έχει μεγαλώσει. Και η ίδια δεν διστάζει να απαντήσει.
Σε μία νέα, αποκαλυπτική συνέντευξή της στο Variety, η Carpenter αντεπιτίθεται στις αρνητικές αντιδράσεις που δέχτηκε για τους σεξουαλικούς στίχους και τα υπονοούμενα του τελευταίου της άλμπουμ, «Man’s Best Friend».
Το άλμπουμ, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο, είχε ήδη προκαλέσει έντονες συζητήσεις πριν καν βγει στον αέρα, κυρίως λόγω του αμφιλεγόμενου εξωφύλλου του, το οποίο την απεικονίζει στα γόνατα, ενώ ένα απρόσωπο ανδρικό χέρι της τραβά τα μαλλιά.
Η στιχουργική του άλμπουμ, γεμάτη διφορούμενες εκφράσεις, έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά. Στην επιτυχία «Tears», για παράδειγμα, η Carpenter τραγουδά: «I get wet at the thought of you / Being a responsible guy / Treating me like you’re supposed to do / Tears run down my thighs» (Υγραίνομαι στη σκέψη σου / Να είσαι ένα υπεύθυνο αγόρι / Να μου φέρεσαι όπως πρέπει / Δάκρυα κυλούν στους μηρούς μου).
Αντιδρώντας στην κριτική, η ίδια τοποθετεί το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση. «Πιστεύω ότι δεν θα είχε τόση σημασία αν δεν ήμουν μία παιδική φιγούρα για κάποιους ανθρώπους», δήλωσε. «Αλλά, από την άλλη, δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Δεν φταίω εγώ που βρήκα δουλειά στα 12 μου και εσείς δεν με αφήνετε να εξελιχθώ».
Η καριέρα της Sabrina Carpenter ξεκίνησε όντως πολύ νωρίς, πρωταγωνιστώντας για τρεις σεζόν στη κωμική σειρά του Disney Channel. Συμμετείχε, επίσης, σε εφηβικές ταινίες όπως το «The Hate U Give» και το «Tall Girl», χρόνια πριν την εκρηκτική επιτυχία του πέμπτου της άλμπουμ, «Short n’ Sweet» (2024), και του φετινού «Man’s Best Friend».
Αυτή η καλλιτεχνική ωρίμανση, που εκφράζεται μέσα από πιο τολμηρούς στίχους και μία πιο προκλητική εικόνα, φαίνεται πως σόκαρε ένα μέρος των θαυμαστών της.
Αναπολώντας τα παιδικά της χρόνια, η Carpenter μοιράστηκε τις σκέψεις που έκανε τότε για τις αγαπημένες της γυναίκες καλλιτέχνιδες, οι οποίες τραγουδούσαν ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά τους.
«Πάντα σκεφτόμουν: “Όταν μεγαλώσω, τότε θα μπορέσω να αγκαλιάσω τη σεξουαλικότητά μου περισσότερο. Δεν ξέρω καν τι σημαίνει αυτό ακόμα!”. Δεν νομίζω ότι το ξέρουν ούτε εκείνοι. Εύχομαι να είχα πιο ανοιχτές συζητήσεις για όλα αυτά όταν ήμουν νεότερη, αλλά οι άνθρωποι φοβούνται πολύ να μιλήσουν γι’ αυτά».
Σήμερα, η στάση της είναι αμετανόητη και δεν φαίνεται να επηρεάζεται από την πίεση αυτής της μονόπλευρης παρακοινωνιακής σχέσης που αναπτύσσει το κοινό με τους καλλιτέχνες.
«Εγώ απλώς ζω τη ζωή μου και εσείς παρακολουθείτε. Αν δεν σας αρέσει, δεν είναι για εσάς. Αν σας αρέσει, ας παίξουμε», δήλωσε με αποφασιστικότητα.
Ωστόσο, παραδέχεται πως θέτει «όρια» για τον εαυτό της, αλλά θέλει να θυμάται αυτή την περίοδο της καριέρας της ως μία εποχή που «δεν συγκρατήθηκε». «Φόρεσα τις φούστες που ήθελα να φορέσω, μίλησα για πράγματα με τρόπο που δεν θα μετανιώσω, γιατί ήμουν πολύ ανοιχτή. Νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία», συμπλήρωσε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, ήδη από τον Αύγουστο, σε εμφάνισή της στην εκπομπή «CBS Mornings», είχε υπερασπιστεί το εξώφυλλο του άλμπουμ της απέναντι στην παρουσιάστρια Gayle King, επιμένοντας ότι οι γονείς της το «λάτρεψαν».
«Πρέπει να βγαίνετε περισσότερο έξω, νομίζω», είπε χαριτολογώντας. «Στην πραγματικότητα σοκαρίστηκα, γιατί ανάμεσα σε εμένα, τους φίλους, την οικογένειά μου και τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι πάντα πρώτα τη μουσική και την τέχνη μου, δεν τέθηκε καν θέμα συζήτησης. Ήταν απλώς τέλειο για αυτό που είναι το άλμπουμ και για αυτό που αντιπροσωπεύει».
Η ιστορία της Sabrina Carpenter δεν είναι μοναδική, αλλά αποτελεί ένα ισχυρό σύγχρονο παράδειγμα της αιώνιας πάλης των γυναικών καλλιτεχνών να ορίσουν οι ίδιες την ταυτότητά τους, ειδικά όταν το κοινό τις έχει «παγώσει» στον χρόνο, στην εικόνα ενός αθώου παιδιού.
Η άρνησή της να απολογηθεί για την εξέλιξή της ως γυναίκα και δημιουργός δεν είναι απλώς μία επανάσταση, αλλά μία αναγκαία διεκδίκηση του δικαιώματος στην καλλιτεχνική και προσωπική αυτονομία.
Σε μία βιομηχανία που συχνά απαιτεί από τις γυναίκες να παραμένουν σε προκαθορισμένα καλούπια, η Sabrina Carpenter επιλέγει να σπάσει το δικό της και μας καλεί είτε να την ακολουθήσουμε, είτε απλώς να κοιτάξουμε αλλού.
