Η Taylor Momsen μεταμορφώνει μία παιδική ανάμνηση από την ταινία «Ο Κατεργάρης των Χριστουγέννων» σε ένα ολοκαίνουργιο, φλογερό χριστουγεννιάτικο EP.
Κάθε Δεκέμβριο, το ίδιο τελετουργικό: οι θαυμαστές υπενθυμίζουν στην Taylor Momsen ότι κάποτε ήταν η Cindy Lou Who, το ξανθό, ατρόμητο παιδί της ταινίας «How The Grinch Stole Christmas» (Ο Κατεργάρης των Χριστουγέννων), και της ζητούν να επιστρέψει ξανά στο τραγούδι «Where Are You Christmas?» μέσα από τον rock φακό των The Pretty Reckless.
Για δεκαπέντε χρόνια, η απάντηση ήταν αδιαπραγμάτευτα αρνητική. Κι όμως, το 2020, στην ησυχία και την ταραχή του lockdown, εκείνο το τρυφερό κινηματογραφικό θραύσμα βρίσκει απροσδόκητα νέα σάρκα και οστά: γίνεται ο πυρήνας ενός ολόκληρου χριστουγεννιάτικου EP, του «Taylor Momsen’s Pretty Reckless Christmas», που κυκλοφορεί ήδη.
Η ιστορία ξεκινά πολύ νωρίτερα. Σε ηλικία 14 ετών, όταν συγκρότησε τους The Pretty Reckless, η Taylor Momsen είχε ήδη προλάβει να κατακτήσει τη μουσική ως το πρόσωπο του παιδιού που βλέπει την καλοσύνη μέσα στο ψυχρό χειμωνιάτικο τοπίο του Grinch.
Η ταύτιση έμοιαζε για χρόνια ένα χαριτωμένο σχόλιο, ένα εγκάρδιο μειδίαμα για συνεντεύξεις και φωτογραφήσεις. Όμως με κάθε νέο χειμώνα, το κύμα των αιτημάτων γινόταν πιο ισχυρό: «Κάνε μία rock εκδοχή του “Where Are You Christmas?”», την παρότρυναν. Εκείνη, αταλάντευτη: «Σε καμία περίπτωση», έλεγε, με την αποφασιστικότητα μιας καλλιτέχνιδας που υπερασπίζεται την αυθύπαρκτη πορεία της.
«Ήταν ένα από αυτά τα πράγματα που απλώς χαμογελάς και λες “ωραίο, χαριτωμένο”», παραδέχθηκε πρόσφατα στο podcast «Call Her Daddy». «Κάθε χρόνο όμως πλήθαιναν όσοι συνέδεαν τη Cindy Lou Who με την Taylor Momsen, και κάθε χρόνο κάποιος επέμενε: “Κάνε το rock”. Για πάνω από δεκαπέντε χρόνια, απαντούσα: “Με τίποτα. Σε καμία εκδοχή του κόσμου”.»
Η ρωγμή σε αυτήν τη σταθερά άνοιξε αναπάντεχα το 2020. Με τις περιοδείες παγωμένες και τη συλλογική διάθεση βυθισμένη σε ένα άχρωμο παρόν, η Momsen κάλεσε τους συνεργάτες της στο στούντιο πρόβας. «Ας το δοκιμάσουμε, έστω για εμάς», ήταν η υπόσχεση.
Το εγχείρημα δεν ήταν αυτονόητο. Το «Where Are You Christmas?» δεν είναι, αυστηρά, ένα ολοκληρωμένο τραγούδι. Στην ταινία είναι ένα σύντομο, μονολεπτο άκουσμα, περισσότερο μία μελωδική αναλαμπή παρά μία ολοκληρωμένη φόρμα. Χρειάστηκε να χτιστεί από την αρχή ρυθμικό και αρμονικό πλαίσιο, να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στη νοσταλγία και την αιχμηρότητα.
Και ύστερα, συνέβη το απλό, σπουδαίο πράγμα που κυνηγά κάθε μπάντα: η σπίθα. «Μπήκαμε στον χώρο, το τζαμάραμε μία φορά, και στο τέλος του πρώτου περάσματος κοιταχτήκαμε με τεράστια χαμόγελα», θυμάται. «Είπαμε: “Ήταν όντως τόσο καλό; Κάτι μαγικό συνέβη εδώ. Το κάνουμε; Το κάνουμε.”» Μέσα σε λίγα λεπτά, η επιφύλαξη είχε λιώσει, σαν πάγος κάτω από τον χειμωνιάτικο ήλιο.
Ωστόσο, η Taylor Momsen δεν ήθελε να ρίξει στην αγορά ένα μεμονωμένο, ευχάριστο αλλά μετέωρο single. «Χρειαζόταν συμφραζόμενα», όπως λέει.
Η απόφαση ήταν να μετατρέψει ένα στιγμιότυπο παιδικής μνήμης σε σύγχρονη rock αφήγηση: έγραψε πέντε ακόμη κομμάτια, εορταστικά μεν, με το ύφος και την ένταση που χαρακτηρίζει το συγκρότημα δε. Έτσι γεννήθηκε το EP «Taylor Momsen’s Pretty Reckless Christmas», μία δουλειά που αποτυπώνει την εσωτερική διαλεκτική της καλλιτέχνιδας ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, την αθωότητα και την εμπειρία.
Το αποτέλεσμα δεν φιλοδοξεί απλώς να ανακυκλώσει μία ανάμνηση. Το «Where Are You Christmas?» λειτουργεί ως άξονας: ένα κάλεσμα προς την παιδική απορία, τώρα ντυμένο με κιθάρες, βαριά τύμπανα και μία φωνή που έχει περάσει από φωτιές, σκηνές και σιωπές.
Δίπλα του, τα νέα τραγούδια διευρύνουν το σύμπαν: δεν φοβούνται να είναι εορταστικά, αλλά δεν είναι γυαλιστερά με την κοινότοπη έννοια. Είναι σμιλεμένα με την παλέτα των The Pretty Reckless: ορμή, ευθραυστότητα, μία αίσθηση ότι η νύχτα προηγείται της αυγής.
Υπάρχει και κάτι βαθύτερο στη χειρονομία της Taylor Momsen. Η επιστροφή στην Cindy Lou Who δεν είναι ανακύκλωση ρόλου, αλλά επανιδιοποίηση.
Μια γυναίκα 32 ετών κοιτά το κορίτσι που ήταν και μεταγράφει τη φωνή του σε μία νέα γλώσσα, με τα εργαλεία που κατέκτησε στην πορεία. Χωρίς ντροπή για την καταγωγή της και χωρίς ανάγκη να την αποκηρύξει, ενσωματώνει αυτό το κεφάλαιο στο παρόν της. Η ίδια τονίζει ότι δεν πρόκειται για ένα χαριτωμένο πασπάλισμα εποχικότητας, είναι μία συνειδητή καλλιτεχνική πρόταση, ένας μικρός δίσκος που αντέχει πέρα από το ημερολόγιο.
Σε μία μουσική βιομηχανία που συχνά αντιμετωπίζει τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ως πρόχειρες, ετήσιες ασκήσεις, η κίνηση της Taylor Momsen μοιάζει πιο προσωπική και, γι’ αυτό, πιο πειστική. Αναδεικνύει πώς ένα εμβληματικό, κινηματογραφικό μοτίβο μπορεί να αποκτήσει δεύτερη ζωή μέσα από μία διαφορετική αισθητική, χωρίς να προδώσει την αρχική του τρυφερότητα.
Η φωνή της, ώριμη και οριακά τραχειά, κρατά τον συναισθηματικό πυρήνα, ενώ η ενορχήστρωση σπρώχνει το τραγούδι προς μία δραματουργία που ταιριάζει στο DNA του συγκροτήματος. Για τους παλιούς θαυμαστές του τηλεοπτικού «Gossip Girl», υπάρχει εδώ ένα επιπλέον επίπεδο ανάγνωσης: η διαδρομή από την εφηβική εικόνα στο rock παρόν δεν ήταν ποτέ ευθεία.
Με αυτό το EP, η Momsen φαίνεται να κλείνει έναν κύκλο με χάρη, επιτρέποντας στο κοινό να ανακαλύψει ξανά ένα τραγούδι που νόμιζε ότι γνώριζε, μέσα από ένα πλαίσιο που την επανατοποθετεί. Και για τους νεότερους, που ίσως την ξέρουν πρωτίστως ως frontwoman των The Pretty Reckless, είναι μία γοητευτική είσοδος σε ένα διαφορετικό, πιο φωτεινό – και όμως ατόφιο – κομμάτι του καλλιτεχνικού της κόσμου.
Το «Taylor Momsen’s Pretty Reckless Christmas» κυκλοφορεί ήδη, κλείνοντας το μάτι σε μία ξεχωριστή υπόσχεση: ότι η μουσική, ακόμη και στις πιο δύσκολες χρονιές, μπορεί να ενώνει τις εποχές της ζωής μας σε μία ενιαία, ζεστή, ηλεκτρισμένη αφήγηση. Κι αν κάτι μένει από αυτήν την ιστορία, είναι πως μερικές φορές το παρελθόν δεν χρειάζεται να το αφήνεις πίσω, αρκεί να το ξανατραγουδήσεις, όπως το νιώθεις τώρα.
