Μια εξομολόγηση – κατάθεση ψυχής από την Chappell Roan για τη δυσκολότερη χρονιά της ζωής της, τις δημιουργικές ρωγμές που έγιναν φως, και το όραμα μιας κοινότητας που υπάρχει πέρα από την οθόνη.
Σε ένα προσωπικό μήνυμα που έστειλε στους θαυμαστές της μέσω του ενημερωτικού δελτίου της, η Chappell Roan άνοιξε την καρδιά της για μια χρονιά με σκαμπανεβάσματα, αλλά και για το πώς, μέσα από μικρές γέφυρες σύνδεσης και ανανεωτικά δημιουργικά ρίσκα, ξαναβρήκε το κέντρο της.
Στον ορίζοντα του 2026, η ίδια ονειρεύεται μια «συλλογική, ανακουφιστική επανεκκίνηση», που θα τοποθετήσει τη μέριμνα για τον εαυτό και τους άλλους στο επίκεντρο μιας πραγματικής, μη διαδικτυακής κοινότητας.
«Έλεγα σε έναν φίλο πως αυτή ήταν η δυσκολότερη χρονιά της ζωής μου μέχρι τώρα», γράφει, σημειώνοντας πως η ηλικία των 27 μοιάζει να πυροδοτεί τις πιο αντίρροπες αντιδράσεις.
«Οι περισσότεροι έχουν κάτι να πουν όταν ακούνε ότι μόλις έκλεισα τα 27: είτε ένα ελαφρύ μορφασμό είτε έναν ενθουσιώδη χαιρετισμό τύπου “Καλώς ήρθες στην αρχή της επιστροφής σου στον Κρόνο!”. Τα βίωσα και τα δύο».
Στην αστρολογία, η Επιστροφή του Κρόνου είναι ένα σημαντικό αστρολογικό φαινόμενο που συμβαίνει όταν ο πλανήτης Κρόνος επιστρέφει στην ίδια ακριβώς θέση (ζώδιο και μοίρα) που βρισκόταν τη στιγμή της γέννησής σας.
Επειδή ο Κρόνος χρειάζεται περίπου 29,5 χρόνια για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν την επιστροφή του σε τρεις φάσεις της ζωής τους. Η πρώτη Επιστροφή, μεταξύ των 27 και 30 ετών, θεωρείται το πέρασμα στην «πραγματική» ενηλικίωση.
Η αναφορά της στην «Επιστροφή του Κρόνου» λειτουργεί εδώ σχεδόν ως αλληγορία: ένα κύμα κλονισμών που φέρνει μαζί του την ωρίμανση.
Το πρώτο χτύπημα ήρθε τον Ιανουάριο, όταν οι πυρκαγιές που σάρωσαν το Λος Άντζελες την ξερίζωσαν από το σπίτι της. Αναγκάστηκε να μετακινηθεί στη Νέα Υόρκη για αρκετούς μήνες, «πηδώντας από ενοικιαζόμενο σε ενοικιαζόμενο».
Σε αυτήν την κινούμενη άμμο, πήρε τη ριζοσπαστική απόφαση να αποσυνδεθεί από τα κοινωνικά δίκτυα για το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς. Γέμισε τον χρόνο της με ισπανικά που ξεκίνησε να μαθαίνει, με περισσότερες ταινίες και με διάβασμα. Ωστόσο, η δημιουργική βαρύτητα της pop δεν υπάκουε εύκολα.
«Προσπάθησα να γράψω νέα τραγούδια και κόλλησα», παραδέχεται. «Κατά κάποιον τρόπο, αντικατέστησα μια εμπλοκή με τον πολιτισμό με μια άλλη. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο αρρώσταινα τον εαυτό μου. Το doom scrolling έκανε τον εγκέφαλό μου να νιώθει πραγματικά άρρωστος και το σώμα μου βαρύ και νωθρό».
Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, δύο κυκλοφορίες λειτούργησαν σαν άγκυρες: το «The Giver» και το «The Subway».
Για το πρώτο, η Chappell Roan δεν κρύβει την περηφάνια της, μιλώντας για «πολύ μεγάλο ρίσκο», καθώς τόλμησε να τοποθετήσει ένα κομμάτι έξω από τα όρια του είδους της.
«Νομίζω ότι ήταν απαραίτητο για τον χαρακτήρα του project μου», εξηγεί. «Επίσης, για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν χρειάζομαι το μεγαλύτερο τραγούδι στον κόσμο για να νιώθω αυθεντική καλλιτέχνιδα. Ένιωσα την αγάπη όταν το ερμήνευσα ζωντανά, με όλους να χαμογελούν, να ζητωκραυγάζουν και να τραγουδούν μαζί μου».
Το «The Subway» έφτασε μετά από ένα διάλειμμα – οξυγόνο στη Γαλλία, τον Ιούνιο, με φίλους. «Αν δεν ήταν εκείνες οι διακοπές, δεν ξέρω αν θα είχα αντέξει την κυκλοφορία του», γράφει ευθέως.
Το γύρισμα του music video αποδείχθηκε μια πρωτόγνωρη απόλαυση. «Όταν γυρίσαμε το βίντεο, απόλαυσα πραγματικά το πλατό για πρώτη φορά. Έστω κι αν ήμουν σε beta blockers, ήταν επίσης ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα!! Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανη για το βίντεο και το τραγούδι και για το πώς η ζωή του άνθησε μέχρι αυτό που είναι τώρα».
Και για να καταλάβει κανείς τη διαδρομή μέχρι εκεί, η ίδια δεν ωραιοποιεί: «Τα post-choruses ήταν σκέτη κόλαση να γραφτούν και το ότι το κυκλοφορήσαμε ήταν θαύμα».
Στο αισθητικό σύμπαν της, η φετινή εποχή σφραγίστηκε από το θεατρικό ένδυμα. Η Chappell Roan μιλά με ενθουσιασμό για τα κοστούμια του «Visions of Damsels and Other Dangerous Things», τα οποία χαρακτηρίζει «θεατρική μόδα» και σημειώνει ότι την ώθησαν να αγκαλιάσει πλευρές του εαυτού της πέρα από το προβλέψιμο σέξι.
Ειδικότερα, ξεχωρίζει την εμφάνισή της στην Πόλη του Μεξικού: δόντια βαμμένα στο χρώμα του αίματος και μαύροι φακοί επαφής. «Το να είμαι weird είναι για μένα πιο σέξι από το να είμαι παραδοσιακά σέξι», γράφει, για να συμπληρώσει λίγο αργότερα: «Το να παίζω συναυλίες για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο είναι τέτοιο προνόμιο. Βλέπω μέρη που μόνο ονειρευόμουν».
Παρά το momentum, οι ΗΠΑ κόντεψε να μείνει χωρίς την περιοδεία. «Σχεδόν ακύρωσα» το αμερικανικό σκέλος, παραδέχεται, «γιατί δεν ένιωθα ότι ήμουν αρκετά καλά ψυχικά». Τελικά προχώρησε και, όπως γράφει, νιώθει ευγνώμων. «Έχω τόσο ανεξίτηλες εμπειρίες και με έκανε ευτυχισμένη το να εμφανιστώ στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες».
Παράλληλα, η στάση της απέναντι στις ακυρώσεις των εμφανίσεων άλλων καλλιτεχνών είναι κρυστάλλινη: «Όποτε βλέπω έναν καλλιτέχνη να ακυρώνει μια συναυλία ή ολόκληρη περιοδεία, δεν κρατώ τίποτα εναντίον του, για οποιονδήποτε λόγο. Ξέρω πόσο δύσκολη είναι αυτή η απόφαση και χαίρομαι πραγματικά όταν βλέπω ότι φροντίζουν τον εαυτό τους».
Σε αυτή τη δημόσια κατάθεση, η Chappell Roan σκιαγραφεί και τον νέο της ορίζοντα. Για το 2026, προβλέπει ότι θα είναι «η χρονιά του να φροντίζω τον εαυτό μου και τους άλλους και να εμπλέκομαι πραγματικά με μια κοινότητα που είναι αληθινή και όχι online». Το πλάνο της είναι συγκεκριμένο: εθελοντισμός σε τοπικό επίπεδο και δωρεές σε οργανισμούς στους οποίους πιστεύει.
Το κλείσιμο του μηνύματός της είναι ευγενές και ανθρώπινο. «Δεν είμαι σίγουρη πώς να τελειώσω αυτό το γράμμα, πέρα από ένα ευχαριστώ που αντέξατε μαζί μου μια τέτοια χρονιά», σημειώνει.
«Νιώθω πως δεν περάσαμε πολλοί μια ευχάριστη περίοδο και ελπίζω ότι φροντίζετε τον εαυτό σας και όσους είναι γύρω σας. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκοτεινή, ειδικά τώρα. Υποθέτω πως το επόμενο καλύτερο πράγμα είναι να κάνουμε ό,τι μας βοηθά να επουλωθούμε και να είμαστε οι καλύτεροι για αυτόν τον κόσμο», πρόσθεσε.
Η Chappell Ronan, μέσω από την αλήθεια της, αποδεικνύει ότι η σύγχρονη pop μεγάλωσε αρκετά ώστε να μιλά για την ψυχική υγεία χωρίς απολογίες, να ρισκάρει αισθητικά χωρίς να κυνηγά εμμονικά τη «μεγαλύτερη επιτυχία στον κόσμο», και να αναζητά κοινότητα έξω από την οθόνη.
Αν το 2025 ήταν το έτος της επιβίωσης, η Chappell Ronan δείχνει να γράφει ήδη τον πρόλογο του 2026 ως μία συλλογικό «επανεκκίνηση» με ανάσα, φροντίδα και πράξεις ουσίας. Σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει, η πρότασή της μοιάζει απλή και ακριβή μαζί: να κάνουμε χώρο για ό,τι μας θεραπεύει, ώστε να γίνουμε ωφέλιμοι – για εμάς και για τους άλλους.
