Έπειτα από δύο διαδοχικές συναυλίες όπου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη σκηνή στη μέση του προγράμματος, ο Deen Castronovo παραδίδει τις μπαγκέτες του λίγο πριν από την επιστροφή των Journey στη σκηνή, την ώρα που ο Neal Schon και ο Jonathan Cain αναθεωρούν τα σχέδιά τους για οριστικό τέλος.
Δύο εβδομάδες πριν από το μεγάλο φινάλε της περιοδείας «Final Frontier» στο Chase Center του Σαν Φρανσίσκο, στις 28 Νοεμβρίου, το σκαμπό πίσω από τα ντραμς των Journey αλλάζει κάτοχο.
Την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ο ιδρυτικός κιθαρίστας Neal Schon ανακοίνωσε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ότι ο επί χρόνια ντράμερ του συγκροτήματος, Deen Castronovo, αποσύρεται από τις εναπομείνασες εμφανίσεις για να φροντίσει την υγεία του, με τον έμπειρο Steve Murphy να αναλαμβάνει τα ντραμς για το υπόλοιπο του Νοεμβρίου.
«Έπειτα από προσεκτική σκέψη και έναν απαιτητικό χρόνο περιοδειών, ο ταλαντούχος και επί χρόνια ντράμερ μας Deen Castronovo αποφάσισε να αποσυρθεί για να επικεντρωθεί σε προσωπικά ζητήματα υγείας που απαιτούν την προσοχή του. Έχει την αμέριστη συμπαράστασή μας αυτή την περίοδο και στέλνει τις θερμές του ευχαριστίες στους θαυμαστές για την αγάπη, την ενθάρρυνση και την καλοσύνη που έχει λάβει», ανέφερε η ανακοίνωση του συγκροτήματος.
Για να καλύψουν το κενό μέχρι την αυλαία στο Σαν Φρανσίσκο, οι Journey στράφηκαν στον Steve Murphy —έναν ντράμερ και τραγουδιστή με θητεία στο συγκρότημα The Hit Men, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν και με τον πρώην τραγουδιστή των Journey, Steve Augeri.
«Ο Νεοϋορκέζος Steve Murphy, ο οποίος έρχεται σε εμάς έχοντας συνεργαστεί με συγκροτήματα όπως οι Alan Parsons Project, οι Trans-Siberian Orchestra, ο Christopher Cross και ο Jack Bruce, θα είναι μαζί μας για το υπόλοιπο του Νοεμβρίου. Ανυπομονούμε να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε αξέχαστες μουσικές βραδιές με όλους εσάς», πρόσθεσε το συγκρότημα.
Η απόφαση αυτή ήρθε ως κατάληξη μιας σειράς ανησυχητικών επεισοδίων πάνω στη σκηνή τις τελευταίες εβδομάδες. Ο 62χρονος Deen Castronovo είχε ενταχθεί στους Journey το 1998, όταν το συγκρότημα βγήκε για πρώτη φορά στον δρόμο με τον Steve Augeri στα φωνητικά.
Αποχώρησε το 2015 έπειτα από τη σύλληψή του για κατηγορίες ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής επίθεσης —μια υπόθεση στην οποία δήλωσε τελικά ένοχος σε δύο πλημμεληματικές κατηγορίες επίθεσης και δύο απειλής στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής βίας, καθώς και παράνομης χρήσης όπλου και εξαναγκασμού, ενώ οι βαρύτερες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής επίθεσης, αποσύρθηκαν μέσω συμφωνίας, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί ποινή με αναστολή και τέσσερα χρόνια επιτήρησης.
Το 2021 οι Journey τον επανέφεραν στη σύνθεσή τους, με τον ίδιο να αναλαμβάνει ξανά κεντρικό ρόλο στις συναυλίες, τραγουδώντας μάλιστα ως βασικός ερμηνευτής το κλασικό «Lights» του 1978 καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής περιοδείας.
Όλα άρχισαν να αλλάζουν στις 8 Οκτωβρίου, κατά τη διάρκεια της συναυλίας στην Τάλσα της Οκλαχόμα, όταν ο Castronovo υπέστη ξαφνικό πρόβλημα υγείας και διακομίστηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο.
«Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό, είναι μια ατυχής κατάσταση και λυπούμαστε πολύ. Ελπίζουμε να πρόκειται μόνο για μια καθυστέρηση, αλλά σας παρακαλώ, μην ανησυχείτε —έχετε έτοιμες τις προσευχές σας για τον Deen Castronovo, όλοι σας, ευχαριστώ», είπε τότε από το μικρόφωνο ο κιμπορντίστας Jonathan Cain. Το πρόγραμμα εκείνης της βραδιάς ολοκληρώθηκε με τον επί χρόνια τεχνικό ντραμς Steve Toomey να κάθεται πίσω από το σετ.
Παρότι δύο ημέρες αργότερα, στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, ο Castronovo επέστρεψε στα ντραμς δείχνοντας να έχει ανακτήσει τις δυνάμεις του, το πρόβλημα επανήλθε στις 10 Νοεμβρίου στη Βοστόνη. Ο ντράμερ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ξανά τη σκηνή στη μέση της συναυλίας· ο Steve Toomey ανέλαβε εκ νέου να βγάλει τη βραδιά, όμως το συγκρότημα αναγκάστηκε να κόψει αρκετά τραγούδια από το πρόγραμμα.
Δύο βράδια μετά, στις 12 Νοεμβρίου στο Κλίβελαντ, ο Castronovo απουσίαζε πλέον οριστικά, με τον Steve Murphy να παίζει ολόκληρη τη συναυλία και να τραγουδά μάλιστα τα μέρη του Steve Perry στα «Just the Same Way» και «Anytime».
Το παράδοξο σε αυτή την περιπέτεια είναι πως, ενώ η «Final Frontier» είχε ανακοινωθεί αρχικά ως η αποχαιρετιστήρια περιοδεία των Journey, τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος άρχισαν τις τελευταίες εβδομάδες να αναθεωρούν.
«Έχοντας ολοκληρώσει 110 συναυλίες το 2026, νιώσαμε κάτι δυνατό να συμβαίνει μέσα στους Journey. Παίζοντας δυόμισι ώρες κάθε βράδυ στις εμφανίσεις “Evening with Journey” —τις μεγαλύτερες σε διάρκεια συναυλίες που έχουμε δώσει ποτέ— ήρθαμε πιο κοντά, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά», έγραψε ο Neal Schon στις αρχές του μήνα.
Προς τα παρόν, η μοναδική επιβεβαιωμένη εμφάνιση για το 2027 είναι στο country φεστιβάλ Stagecoach στο Ιντίο της Καλιφόρνια τον Απρίλιο, χωρίς να έχει διευκρινιστεί ακόμη ποιος θα καθίσει τότε στα ντραμς.
«Η αγάπη, η ενέργεια και το πάθος σας για αυτή τη μουσική μας θύμισαν πόσα ακόμα μοιραζόμαστε και πόσο πολλά σημαίνει αυτό το ταξίδι για όλους μας. Αυτό που ξεκίνησε ως “The Final Frontier” μοιάζει πλέον περισσότερο με το “The Long Goodbye” —αφήνουμε τις καρδιές μας και τη σύνδεση που νιώθουμε μαζί σας κάθε βράδυ να καθοδηγήσουν όσα ακολουθούν», σημείωσε ο Neal Schon, ευχαριστώντας τους θαυμαστές που τραγουδούν μαζί τους.
Στο ίδιο κλίμα, ακόμη και ο Jonathan Cain, ο οποίος σχεδίαζε να αφοσιωθεί στη σόλο καριέρα του μετά το τέλος αυτού του κύκλου, παραδέχτηκε πως η ανταπόκριση του κοινού άλλαξε τα δεδομένα.
«Όταν ξεκίνησα την περιοδεία, ήμουν σίγουρος ότι θα τα παρατούσα, και ακόμη δεν ξέρω τι θέλω να κάνω από εδώ και πέρα, όμως είμαι συγκλονισμένος από την προσέλευση του κόσμου. Πάντα πίστευα ότι πρέπει να ξέρεις πότε είναι η ώρα να αποχωρήσεις, αλλά κρίνοντας από αυτή την απήχηση, ίσως το ξανασκεφτούμε —προς το παρόν, έχοντας παίξει παντού, νομίζω πως ήρθε η ώρα για λίγη ξεκούραση και θα δούμε τι θα συμβεί», δήλωσε πρόσφατα στο Ultimate Classic Rock.
Όταν οι Journey ανέβουν στη σκηνή του Chase Center στο Σαν Φρανσίσκο στις 28 Νοεμβρίου, η απουσία του Deen Castronovo πίσω από τα ντραμς θα θυμίζει πόσο απαιτητικός είναι ο δρόμος έπειτα από 110 νύχτες δυόμισι ωρών. Στην πόλη απ’ όπου ξεκίνησαν όλα για το συγκρότημα, το τέλος της «Final Frontier» δεν μοιάζει πια με οριστική αυλαία, αλλά με μια αναγκαστική στάση για ανάσα πριν αποφασίσουν αν ο μακρύς αποχαιρετισμός θα έχει συνέχεια.
