Η άγνωστη ιστορία πίσω από τη δημιουργία του «Don’t Stop Believin’» των Journey, η προτροπή των παραγωγών για ένα «χαζό» παίξιμο στην κιθάρα και η απροσδόκητη διαδρομή που μετέτρεψε ένα τραγούδι με μέτρια πορεία στα charts σε παγκόσμιο φαινόμενο.
Το 1981, όταν το αμερικανικό rock συγκρότημα Journey κυκλοφόρησε το τραγούδι «Don’t Stop Believin’», κανείς μέσα στο στούντιο δεν μπορούσε να προβλέψει με σιγουριά την εξέλιξη που θα είχε αυτό το μουσικό κομμάτι στην παγκόσμια σκηνή. Παρά την αρχική, μάλλον συγκρατημένη πορεία του στα charts της εποχής, το τραγούδι κατόρθωσε μέσα στις επόμενες δεκαετίες να αναγεννηθεί επανειλημμένα, να ταυτιστεί με εμβληματικές τηλεοπτικές στιγμές και να αναγνωριστεί ως ένας διαχρονικός ύμνος της ελπίδας.
Σήμερα, σαράντα πέντε χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, τα μέλη του συγκροτήματος αποκαλύπτουν τις άγνωστες πτυχές της δημιουργίας του, τις παραγωγικές οδηγίες που αρχικά φάνταζαν παράλογες και τον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση επαναπροσδιόρισε τη μοίρα του.
Ο κιθαρίστας Neal Schon μοιράστηκε πρόσφατα τις αναμνήσεις του από τις ημέρες των ηχογραφήσεων, εστιάζοντας σε μια συγκεκριμένη οδηγία που δέχθηκε από τους παραγωγούς Kevin Elson και Mike «Clay» Stone. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς πάνω στα ρυθμικά μέρη της κιθάρας για το συγκεκριμένο τραγούδι, οι δύο παραγωγοί του ζήτησαν να «παίξει κάτι χαζό», μια προτροπή που, παρά την απλότητά της, αποδείχθηκε καθοριστική για τη διαμόρφωση της αναγνωρίσιμης δομής του κομματιού.
«Είναι τρελό. Όταν το γράφαμε, πίστευα ότι υπήρχε κάτι εκεί όταν πειραματιζόμασταν στο στούντιο. Όταν επέστρεψα στο στούντιο για να το ακούσω αφού το είχαμε γράψει και άρχιζε να δένει στη μίξη, κοίταξα τα υπόλοιπα μέλη και τους είπα “πιστεύω ότι υπάρχει κάτι εδώ που είναι ξεχωριστό, κάτι που θα γίνει μεγαλύτερο από ολόκληρο αυτόν τον δίσκο”», ανέφερε ο Neal Schon, περιγράφοντας την έντονη διαίσθηση που είχε από την πρώτη στιγμή για τη δυναμική του τραγουδιού.
Η αντίδραση των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος ήταν επιφυλακτική απέναντι στην ακράδαντη πίστη του Schon. «Και εκείνοι μου είπαν “ώστε έτσι νομίζεις;” και εγώ απάντησα “ναι, το πιστεύω”. Χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να συμβεί αυτό, αλλά τελικά συνέβη. Επειδή όταν το κυκλοφόρησαν ως single τότε, δεν πήγε σχεδόν καθόλου τόσο ψηλά στα charts όσο κάποια από τα άλλα singles μας», συμπλήρωσε ο κιθαρίστας, αναφερόμενος στην αρχική εμπορική πορεία του τραγουδιού, η οποία δεν προμήνυε σε καμία περίπτωση τη μετέπειτα σαρωτική του επιτυχία.
Η πραγματική αναγέννηση του τραγουδιού ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, τροφοδοτούμενη από δύο εξαιρετικά σημαντικές τοποθετήσεις στην αμερικανική τηλεόραση. Η πρώτη και πλέον εμβληματική στιγμή καταγράφηκε το 2007, όταν το «Don’t Stop Believin’» επιλέχθηκε για να ντύσει μουσικά τα τελευταία λεπτά του δραματικού φινάλε της θρυλικής σειράς «The Sopranos», δημιουργώντας μια σκηνή που συζητιέται μέχρι σήμερα από κοινό και κριτικούς.
Ο δημιουργός της σειράς, David Chase, εξήγησε την απόφασή του να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο τραγούδι στην πιο κρίσιμη σκηνή της σειράς, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο των συζητήσεων με την παραγωγή.
«Δεν γνώριζα ότι οι Journey ήταν η απάντηση. Στην προετοιμασία για την τελευταία σεζόν της σειράς, υπήρχε η ιδέα να ακουστεί ένα τραγούδι στο τέλος, το οποίο ο Tony Soprano θα επέλεγε να παίξει στο jukebox. Βρισκόμουν στο όχημα αναζήτησης τοποθεσιών με όλους τους επικεφαλής των τμημάτων και δεν είχα ξανακάνει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν. Τους είπα “ακούστε, θα σας μιλήσω για τρία τραγούδια που σκέφτομαι για το κλείσιμο της σειράς”. Το ένα από αυτά ήταν το “Love and Happiness” του Al Green, το δεύτερο δεν το θυμάμαι και το τρίτο ήταν το τραγούδι των Journey», δήλωσε ο David Chase.
Η αντίδραση των συνεργατών του ήταν άμεση και έντονα αρνητική, γεγονός που παραδόξως λειτούργησε ως καταλύτης για την τελική του απόφαση.
«Και εκείνοι αντέδρασαν λέγοντας “ώχ, Θεέ μου, όχι. Μην το κάνεις αυτό! Μας αηδιάζει, γαμώτο”. Και εγώ είπα “λοιπόν, νομίζω ότι αυτό είναι. Αυτό είναι το τραγούδι”. Δεν το είπα απλώς για να τους πάω κόντρα. Ήταν κατά κάποιο τρόπο το αγαπημένο μου και προκάλεσε μια έντονη αντίδραση. Έτσι, σκέφτηκα ότι μπορώ να κάνω αυτό το τραγούδι αγαπητό, κάτι που στην πραγματικότητα ήταν και στο παρελθόν», εξήγησε ο Chase, αναδεικνύοντας τη δύναμη της συναισθηματικής σύνδεσης που μπορεί να προκαλέσει η μουσική.
Δύο χρόνια αργότερα, το 2009, το τραγούδι βρήκε μια νέα τηλεοπτική στέγη, αυτή τη φορά ως ο μόνιμος ύμνος της μουσικής σειράς «Glee». Η νεανική προσαρμογή του τραγουδιού παρουσιάστηκε σε έξι διαφορετικά επεισόδια κατά τη διάρκεια των έξι χρόνων προβολής της σειράς, συστήνοντας το έργο των Journey σε ένα εντελώς νέο και νεότερο ακροατήριο που δεν είχε ζήσει την εποχή της αρχικής του κυκλοφορίας.
Αυτή η νέα κατεύθυνση, ωστόσο, προκάλεσε αρχικά έντονο σκεπτικισμό στα μέλη του συγκροτήματος. Ο Neal Schon παραδέχθηκε ότι η προοπτική να χρησιμοποιηθεί το single στη συγκεκριμένη σειρά τον είχε τρομάξει.
«Με είχε τρομάξει αυτό, επειδή πίστευα ότι ήταν μια εφηβική εκπομπή, όχι και τόσο cool για εμάς», εξήγησε με ειλικρίνεια. «Δεν μπορούσα να φανταστώ τότε ότι αυτό θα άνοιγε τον δρόμο για να γνωρίσει μια νεότερη γενιά τη μουσική μας. Είμαι ένας άνθρωπος της rock και της blues μουσικής, και πάντα αστειευόμαστε μεταξύ μας ότι αν θεωρήσω κάτι υπερβολικά μελό, αυτό συνήθως πρόκειται να γίνει τεράστια επιτυχία!», πρόσθεσε, αναγνωρίζοντας τη σημασία της ανοιχτής στάσης απέναντι στις νέες προκλήσεις της βιομηχανίας.
Από την πλευρά του, ο keyboardist και συνδημιουργός του τραγουδιού Jonathan Cain προσέγγισε τη διαδρομή του «Don’t Stop Believin’» με μια πιο φιλοσοφική διάθεση, εστιάζοντας στην παγκόσμια απήχηση των στίχων του. «Πιστεύω ότι κάθε τραγούδι έχει το δικό του πεπρωμένο. Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1981, το “Don’t Stop Believin’” δεν παίχτηκε πολύ στο ραδιόφωνο. Έφτασε μόλις στο No. 9 και μετά χάθηκε», ανέφερε.
Η ανθεκτικότητα του τραγουδιού στον χρόνο αποτελεί για τον ίδιο την απόδειξη της βαθιάς του σύνδεσης με την ανθρώπινη εμπειρία.
«Όμως άντεξε και συνεχίζει να αντέχει. Είναι ένα τραγούδι που σου δίνει την άδεια να ονειρεύεσαι. Και υπάρχουν ακόμα πολλά κορίτσια από μικρές πόλεις και αγόρια των μεγαλουπόλεων που θέλουν να επιβιβαστούν σε ένα μεταμεσονύκτιο τρένο που πηγαίνει οπουδήποτε. Όλοι εξακολουθούν να αναζητούν αυτό το παράθυρο της ελπίδας και της ευκαιρίας», τόνισε ο Jonathan Cain.
Αυτή η διαρκής αναζήτηση για διέξοδο και αισιοδοξία είναι που κρατά το τραγούδι ζωντανό, μετατρέποντάς το από ένα απλό δείγμα της αμερικανικής rock της δεκαετίας του 1980 σε ένα παγκόσμιο σύμβολο ανθεκτικότητας.
«Αυτό είναι κάτι το καθολικό. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ», κατέληξε ο Jonathan Cain, σφραγίζοντας την ιστορία ενός τραγουδιού που ξεκίνησε από μια απλή παραγωγική οδηγία για να κατακτήσει τελικά μια μόνιμη θέση στη συλλογική μνήμη.
