Μετά από 25 χρόνια κοινής πορείας, το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη που σφράγισε τη δεκαετία των ’00s κλείνει τον κύκλο του, με τον Θοδωρή Μαραντίνη να ανακοινώνει επίσημα τη σόλο συνέχεια και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για την εγχώρια μουσική σκηνή.
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, παρόλο που στον καλλιτεχνικό χώρο οι ψίθυροι για μία ενδεχόμενη αλλαγή πλεύσης είχαν αρχίσει να πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα. Οι Onirama, το συγκρότημα που κατάφερε να παντρέψει την ενέργεια της rock με την αμεσότητα της pop, ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους μετά από ένα τέταρτο του αιώνα γεμάτο επιτυχίες, περιοδείες και τραγούδια που έγιναν soundtracks της ζωής χιλιάδων ανθρώπων.
Ο Θοδωρής Μαραντίνης, το πρόσωπο που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με το όραμα της μπάντας, ήταν αυτός που έδωσε το στίγμα της επόμενης ημέρας, επιβεβαιώνοντας πως οι δρόμοι των μελών χωρίζουν, αφήνοντας πίσω τους μία πλούσια παρακαταθήκη.
Μιλώντας στην εκπομπή «Happy Day», ο Θοδωρής Μαραντίνης δεν μάσησε τα λόγια του, περιγράφοντας την κατάσταση με μία δόση νοσταλγίας αλλά και προσμονής για το μέλλον.
«Είναι πολύ σημαντικό ότι οι “Onirama” κλείνουν έναν μεγάλο κύκλο και ετοιμάζω κάποια πράγματα εγώ. Είναι μία τεράστια αλλαγή», δήλωσε χαρακτηριστικά, βάζοντας την επίσημη σφραγίδα σε μία απόφαση που σηματοδοτεί την έναρξη της προσωπικής του διαδρομής στη δισκογραφία.
Η δήλωση αυτή δεν ήταν απλώς μία τυπική ενημέρωση, αλλά η παραδοχή πως ένας ζωντανός οργανισμός, όπως είναι ένα συγκρότημα, ολοκλήρωσε τη βιολογική και καλλιτεχνική του διαδρομή στην παρούσα μορφή του.
Η ιστορία των Onirama ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2000 στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη που πάντα γεννούσε ενδιαφέρουσες μουσικές συμπράξεις. Τα αρχικά πέντε μέλη, ο Θοδωρής, ο Κώστας, ο Δημήτρης, ο Διονύσης και ο Γιώργος, ενώθηκαν κάτω από το όνομα «MIXIN UP THE MEDICINE».
Ο τίτλος, μία άμεση αναφορά σε στίχο του Bob Dylan, δεν ήταν τυχαίος· αντικατόπτριζε το ευρύ φάσμα των επιρροών τους, από την κλασική rock μέχρι την πιο εναλλακτική σκηνή της εποχής. Με τον αυθορμητισμό τους και την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των live εμφανίσεών τους έγιναν γρήγορα το αγαπημένο σχήμα της συμπρωτεύουσας.
Το 2003, με την προσθήκη του Χρήστου, η μπάντα απέκτησε την οριστική της δομή και μετονομάστηκε σε Onirama, μία λεκτική σύνθεση που παρέπεμπε στα «όνειρά μας», υποδηλώνοντας την κοινή τους επιθυμία να κατακτήσουν την ελληνική μουσική πραγματικότητα.
Η άνοδος προς την κορυφή υπήρξε μεθοδική και εντυπωσιακή. Από τις μουσικές σκηνές του «Μύλου» και του «Shark» στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκαν στο ιστορικό «Ρόδον Club» της Αθήνας, κερδίζοντας το κοινό με το single «Χορός (Κλείσε τα μάτια)».
Η δεκαετία του 2000 ήταν μία περίοδος όπου η ελληνική pop αναζητούσε μία νέα ταυτότητα, πιο οργανική και λιγότερο κατασκευασμένη. Οι Onirama κάλυψαν αυτό το κενό με τον καλύτερο τρόπο. Η συνεργασία τους με τον Αντώνη Ρέμο το 2007 στο «Mad Secret Concert» και η μετέπειτα περιοδεία τους σε Ελλάδα και εξωτερικό, τους έφερε σε επαφή με το πλατύ κοινό, αποδεικνύοντας ότι μία μπάντα με rock βάσεις μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του mainstream.
Το 2008 αποτέλεσε τη χρονιά της απόλυτης καθιέρωσης. Το άλμπουμ «Κλεψύδρα» δεν ήταν απλώς μία εμπορική επιτυχία, αλλά ένα φαινόμενο για τα δεδομένα της εποχής. Το ομώνυμο τραγούδι παρέμεινε στην κορυφή του airplay για εβδομάδες, ενώ το συγκρότημα έζησε μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της καριέρας του: το άνοιγμα της συναυλίας του Lenny Kravitz στο Terra Vibe. Ήταν η στιγμή που οι Onirama απέδειξαν ότι διαθέτουν το διεθνές εκτόπισμα και τη σκηνική παρουσία που απαιτείται για τα μεγάλα στάδια.
Τα βραβεία άρχισαν να συσσωρεύονται, επιβεβαιώνοντας πως δεν ήταν απλώς ένα εφήμερο σχήμα, αλλά ένα συγκρότημα με άποψη και αισθητική.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια στην πορεία τους ήταν το άλμπουμ «Χωρίς αιτία» του 2009. Εκεί, οι Onirama πειραματίστηκαν με συνεργασίες που κανείς δεν θα περίμενε. Από τον Διονύση Σαββόπουλο και την Αφροδίτη Μάνου μέχρι τον Μπάμπη Στόκα και την Ανδριάνα Μπάμπαλη, απέδειξαν ότι η μουσική δεν έχει στεγανά.
Η συμμετοχή τους στο soundtrack της ταινίας «I Love Καρδίτσα» με το τραγούδι «Επαναστάτης», όπου το κλαρίνο του Πέτρου-Λούκα Χαλκιά συνάντησε τους ηλεκτρικούς ήχους τους, παραμένει μία από τις πιο τολμηρές και επιτυχημένες στιγμές της καριέρας τους.
Η συνέχεια τους βρήκε να πειραματίζονται με διασκευές που άφησαν εποχή, όπως το «Ε ΚΑΙ», μία προσαρμογή του «LA DIFFERENZA TRA ME E TE» του Τιτσιάνο Φέρο, αλλά και με πρωτότυπες συνθέσεις όπως το «Φτωχός» και το «Ευτυχώς Τρελάθηκα». Η ικανότητά τους να αφουγκράζονται τον παλμό της κοινωνίας και να τον μετατρέπουν σε ρυθμό ήταν παροιμιώδης.
Το 2014, το άλμπουμ «Μεθυσμένο Τατουάζ» και η περιοδεία «Ace of Heart Tour» επιβεβαίωσαν τη δυναμική τους, ενώ ο Θοδωρής Μαραντίνης άρχισε να επεκτείνει τη δραστηριότητά του και στην τηλεόραση, αναλαμβάνοντας ρόλο κριτή στο «X-Factor», κάτι που έφερε τη μορφή του σε κάθε ελληνικό σπίτι.
Παρά την τεράστια επιτυχία και τις θαυμαστές που τους ακολουθούσαν πιστά σε κάθε τους βήμα, φαίνεται πως ο χρόνος και η ανάγκη για προσωπική έκφραση οδήγησαν στην τωρινή απόφαση. Η διάλυση ενός συγκροτήματος μετά από 25 χρόνια δεν είναι ποτέ μία εύκολη υπόθεση, ούτε στερείται συναισθηματικής φόρτισης. Είναι όμως, τις περισσότερες φορές, μία αναγκαία εξέλιξη προκειμένου οι δημιουργοί να μην εγκλωβιστούν σε μία μανιέρα που δεν τους εκφράζει πια.
Οι Onirama φεύγουν έχοντας καταφέρει κάτι σπάνιο: να παραμείνουν επίκαιροι σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες, επιβιώνοντας από τις ριζικές αλλαγές της δισκογραφίας και της ψηφιακής μετάβασης.
Κοιτώντας πίσω, η κληρονομιά που αφήνουν οι Onirama είναι η απόδειξη πως η ομαδική δουλειά και το πάθος μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που ξεπερνά τις μονάδες. Από τα πρώτα τους βήματα στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις μεγάλες σκηνές του Λονδίνου και της Ρώμης, το συγκρότημα υπηρέτησε με συνέπεια μία δική της εκδοχή για την ελληνική μουσική. Ο Θοδωρής Μαραντίνης ετοιμάζεται πλέον για το επόμενο, μοναχικό του βήμα, κουβαλώντας μαζί του την εμπειρία ενός ανθρώπου που έζησε την απόλυτη δόξα μέσα από ένα συγκρότημα.
Το τέλος των Onirama δεν είναι απλώς μία είδηση στα καλλιτεχνικά έντυπα, αλλά ο επίλογος ενός σημαντικού κεφαλαίου της ελληνικής pop, που θα συνεχίσει να αντηχεί μέσα από τις μελωδίες της «Κλεψύδρας» και τον αυθορμητισμό του «Χορού».
