Η συγκίνηση της EJAE στην αποδοχή του βραβείου της από την Αμερικανική Ταινιοθήκη για το «Golden» του «KPop Demon Hunters».
Σε μια λαμπερή βραδιά όπου η τέχνη του κινηματογράφου γιόρτασε τις πιο λεπτές και κρυμμένες πτυχές της, τα βραβεία της Αμερικανικής Ταινιοθήκης (American Cinematheque) έδωσαν έμφαση όχι μόνο στα αναγνωρισμένα πρόσωπα, αλλά και στους αφανείς ήρωες των συνεργείων.
Ωστόσο, την παράσταση έκλεψε η προσωπική ιστορία της EJAE, της τραγουδοποιού που είδε το κομμάτι της, «Golden», από την ταινία «KPop Demon Hunters», να τιμάται ως το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι.
Το έργο συνεχίζει, άλλωστε, να συσσωρεύει τις διακρίσεις, έχοντας ήδη κερδίσει τη Χρυσή Σφαίρα και τα Critics Choice awards για την ίδια κατηγορία.
Κατά την παραλαβή του βραβείου μαζί με τον Mark Sonnenblick, η EJAE δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή της, αποκαλώντας το «Golden» ένα «όμορφο ατύχημα».
Η εξομολόγησή της άγγιξε βαθιά το κοινό, καθώς μοιράστηκε το πώς η συγγραφή μουσικής λειτούργησε ως προσωπική της κάθαρση, μετατρέποντας ένα προσωπικό της όνειρο που έσβησε, σε μια καλλιτεχνική φλόγα.
Η K-Pop, μια μουσική που απαιτεί απόλυτη αφοσίωση και συχνά συνθλίβει όσους δεν καταφέρνουν να αναρριχηθούν στην κορυφή, ήταν το πεδίο μάχης της.
«Νόμιζα ότι θα γινόμουν KPop Idol, αλλά αυτό δεν συνέβη», δήλωσε με ειλικρίνεια. «Όμως στα μέσα των 20 μου, όταν έπρεπε να παρατήσω το όνειρό μου να γίνω τραγουδίστρια, γνώρισα μερικούς παραγωγούς της KPop». Όταν αυτοί της ζήτησαν να γράψει ένα τραγούδι, η ίδια επέλεξε να μιλήσει για τον χωρισμό της. «Αυτό που είναι τόσο περίεργο ήταν ότι, αφού τελείωσα, με βοήθησε παραδόξως να αντιμετωπίσω τον χωρισμό καλύτερα από ό,τι αν μιλούσα με τις φίλες μου. Κάθε μελωδία, κάθε λέξη, είχε πρόθεση και εξέφραζε το συναίσθημά μου στην πιο αγνή του μορφή».
Η διαδικασία της συγγραφής του «Golden» έγινε μια συναισθηματική άσκηση, καθώς η EJAE είχε στο μυαλό της τον χαρακτήρα Rumi της ταινίας.
Συνειδητοποίησε γρήγορα ότι η fictional περσόνα λειτουργούσε ως καθρέφτης των δικών της βιωμάτων, μετατρέποντας το κομμάτι σε ύμνο για την αναζήτηση της ελπίδας.
«Ο χαρακτήρας ήταν ένας φανταστικός χαρακτήρας, αλλά το συναίσθημα ήταν ακατέργαστο και πολύ αληθινό», εξήγησε. «Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε πώς είναι να λαχταράς πραγματικά την ελπίδα όταν αισθάνεσαι εντελώς απελπισμένος, και πραγματικά με βοήθησε να φέρω φως σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο της ζωής μου, μάλιστα σε σημείο που έκλαψα ενώ τραγουδούσα το demo».
Η επίδραση του τραγουδιού ήταν άμεση και βαθιά. Από την κυκλοφορία και την επιτυχία της ταινίας, η EJAE έχει κατακλυστεί από μηνύματα θαυμαστών που μοιράζονται το τι σημαίνουν τα τραγούδια για αυτούς.
«Το μήνυμα που έλαβα περισσότερο ήταν η ακριβής πρόταση, “Το τραγούδι σου ‘Golden’ με έσωσε” και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που γράφεις». Μια απόδειξη ότι η αληθινή τέχνη, είτε είναι η K-Pop, είτε η rock, είτε ο κινηματογράφος, πάντα πηγάζει από την ανάγκη για σύνδεση και λύτρωση.
Η βραδιά δεν περιορίστηκε μόνο στις μουσικές επιτυχίες. Ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι της ήταν η αναγνώριση των τεχνιτών που στήνουν τους κόσμους του σινεμά, με την απονομή του Βραβείου Επιτεύγματος Καριέρας στον σχεδιαστή παραγωγής Jack Fisk.
Ο Fisk, ένα εμβληματικό πρόσωπο στην κινηματογραφική κοινότητα, γνωστός για τη δουλειά του σε ταινίες ορόσημα όπως τα «Badlands», «Mulholland Drive», «The Revenant» και «Marty Supreme», τιμήθηκε από τη σύζυγό του, την ακαδημαϊκά βραβευμένη ηθοποιό Sissy Spacek.
Η αναγνώριση αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, δεδομένου ότι ο Fisk, παρά τα πέντε δεκαετίες αφοσίωσης και τις αμέτρητες συνεργασίες του με κορυφαίους auteurs, δεν έχει κερδίσει ποτέ Όσκαρ.
Ο Fisk θυμήθηκε το ταπεινό ξεκίνημα της καριέρας του, τότε που ήταν στενός φίλος και συνεργάτης με τον David Lynch, τον μετέπειτα μετρ του σουρεαλιστικού κινηματογράφου.
«Το 1970, μόλις βγήκα από τη σχολή καλών τεχνών, ο καλύτερός μου φίλος ο David Lynch κι εγώ οδηγήσαμε μέχρι το Λος Άντζελες από τη Φιλαδέλφεια με ένα νοικιασμένο φορτηγό U-Haul», αφηγήθηκε ο σχεδιαστής σκηνικών.
«Αυτός πήγαινε στο νέο American Film Institute, κι εγώ έψαχνα για δουλειά. Βρήκα μία – σε μια ταινία εκτός σωματείου για 100 δολάρια την εβδομάδα. – Ήταν να κρατάω την κίνηση ενώ η κινηματογραφική εταιρεία έκανε γυρίσματα σε ένα σπίτι περίπου μισό χιλιόμετρο μακριά. Ήμουν περίεργος να βρεθώ πιο κοντά στο σετ, για να δω τι γίνεται. Τότε ανακάλυψα ότι υπήρχε ένα τμήμα σκηνικών στις περισσότερες ταινίες, και αυτός έγινε ο στόχος μου – να μπω στο Τμήμα Σκηνικών».
«Γνώρισα τον Terrence Malick, ο οποίος σκηνοθετούσε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, και με σύστησε σε ένα κορίτσι από το Τέξας, τη Sissy Spacek, η οποία θα πρωταγωνιστούσε σε αυτήν», είπε ο Fisk. «Το 1972, ο Terry, η Sissy, ο Martin Sheen, και ένα συνεργείο 35 ατόμων ξεκίνησαν τα γυρίσματα του «Badlands», και η ζωή μου άλλαξε για πάντα». Μετά από πέντε δεκαετίες στον κλάδο, ο Fisk δήλωσε ότι δεν έχει μετανιώσει για τίποτα στην καριέρα του. «Όπως έλεγε συχνά ο φίλος μου ο David: “The Art Life – it’s a great Life!”»
Η αναγνώριση των τεχνικών ειδικοτήτων (Tribute to the Crafts) συνεχίστηκε με την τιμή στη Francine Maisler, casting director της ταινίας «Sinners».
Η Maisler ευχαρίστησε θερμά τον οργανισμό για την «αναγνώριση του κομβικού ρόλου που παίζει το casting».
Η σημασία αυτής της δήλωσης είναι τεράστια, καθώς τα βραβεία Όσκαρ, στην επικείμενη τελετή, θα αναγνωρίσουν για πρώτη φορά επίσημα την κατηγορία του casting, δίνοντας στους επαγγελματίες αυτής της ειδικότητας τη θέση που δικαιούνται.
Ακολούθησε η τιμή στον Andy Jurgensen, μοντέρ του «One Battle after Another», ο οποίος αναφέρθηκε στον σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson ως «ένας εξαιρετικός μέντορας και συνεργάτης».
«Μου δίδαξε να πηγαίνω ενάντια στη νόρμα, να είμαι εφευρετικός, να αφήνω το κοινό να ξέρει ότι είναι εντάξει να γελάει, να αγκαλιάζει τα λάθη και τις ατέλειες, και ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα, πότε να ξέρω πότε να μην κάνω cut».
Στους υπόλοιπους τιμώμενους για τις Τεχνικές Συμβολές (Tribute to the Crafts) περιλαμβάνονται ο Adolpho Veloso για τη Διεύθυνση Φωτογραφίας του «Train Dreams», η Lindsay Pugh για τα Κοστούμια στο «Hedda» και ο Ludwig Göransson για τη Μουσική Επένδυση (Score) του «Sinners».
Στην κατηγορία Σκηνικά/Διακόσμηση Σκηνικών τιμήθηκε το «Frankenstein» (Tamara Deverell, Shane Vieau & Christopher Geggie), ενώ τα Οπτικά Εφέ (Visual Effects) του «Avatar: Fire and Ash» κέρδισαν τη διάκριση, αποδεικνύοντας ότι η μαγεία της μεγάλης οθόνης είναι το άθροισμα πολλών, εξίσου σημαντικών, ταλέντων.
Η βραδιά της Αμερικανικής Ταινιοθήκης υπενθύμισε ότι η τέχνη είναι μια αλυσίδα δημιουργίας.
Από την πιο προσωπική κραυγή ενός τραγουδοποιού που βρίσκει λύτρωση σε ένα «όμορφο ατύχημα», μέχρι τον production designer που ξεκίνησε κρατώντας την κίνηση στον δρόμο, και τους τεχνίτες που διαμορφώνουν τους κόσμους, ο κινηματογράφος, στην τελική του μορφή, δεν είναι παρά το άθροισμα των ανθρωπίνων ιστοριών και της αφοσίωσης σε έναν κοινό σκοπό.
