Με μία ξαφνική κίνηση που επαναφέρει την πολιτική στο επίκεντρο της rock μουσικής, οι U2 καταθέτουν μία σειρά από τραγούδια – μανιφέστο που αρνούνται να περιμένουν την επόμενη ολοκληρωμένη δουλειά τους.
Οι U2 διέκοψαν την πολυετή σιωπή τους με έναν τρόπο που θυμίζει τις πιο έντονες στιγμές της διαδρομής τους, κυκλοφορώντας απροειδοποίητα το EP «Days Of Ash». Η νέα αυτή δουλειά, που αποτελείται από έξι τραγούδια, καταπιάνεται με τις πιο φλέγουσες πολιτικές και κοινωνικές εστίες του πλανήτη, από τις εφόδους της ICE στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις εξεγέρσεις στο Ιράν, μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία και τους οικισμούς στη Δυτική Όχθη.
Τα τραγούδια «American Obituary», «The Tears Of Things», «Song Of The Future», «Wildpeace», «One Life At A Time» και «Yours Eternally» είναι ήδη διαθέσιμα στις πλατφόρμες streaming, συνοδευόμενα από ειδικά lyric videos. Η επιλογή της μπάντας να κυκλοφορήσει αυτό το υλικό τώρα, διαχωρίζοντάς το από το επερχόμενο άλμπουμ που αναμένεται αργότερα μέσα στο έτος, υπογραμμίζει την αίσθηση του κατεπείγοντος που ένιωσαν τα μέλη της.
Ο Bono, σε επίσημη δήλωσή του, περιέγραψε τη διαδικασία της επιστροφής τους στο στούντιο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους ως μία εμπειρία γεμάτη ενθουσιασμό, τονίζοντας ωστόσο τη διαφορετική φύση αυτών των συνθέσεων.
«Τα τραγούδια στο “Days Of Ash” έχουν πολύ διαφορετική διάθεση και θεματολογία από εκείνα που θα συμπεριλάβουμε στον δίσκο μας αργότερα φέτος. Αυτά τα κομμάτια δεν μπορούσαν να περιμένουν. Ήταν ανυπόμονα να βγουν στον κόσμο. Είναι τραγούδια περιφρόνησης, απογοήτευσης και θρήνου», ανέφερε.
«Θα ακολουθήσουν τα τραγούδια της γιορτής, πάνω στα οποία δουλεύουμε αυτή τη στιγμή… γιατί παρά τη φρίκη που βλέπουμε να κανονικοποιείται καθημερινά στις μικρές μας οθόνες, δεν υπάρχει τίποτα φυσιολογικό σε αυτούς τους τρελούς και εξοργιστικούς καιρούς και πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε πριν μπορέσουμε να βρούμε ξανά την πίστη μας στο μέλλον», συνέχισε.
Η αρχή γίνεται με το «American Obituary», ένα κομμάτι αφιερωμένο στη Renee Good, η οποία έχασε τη ζωή της από πυρά αστυνομικών της ICE στη Μινεάπολη κατά τη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας. Οι στίχοι του Bono είναι ωμοί και άμεσοι: «Η Renee Good γεννήθηκε για να πεθάνει ελεύθερη / Αμερικανίδα μητέρα τριών παιδιών / Έβδομη ημέρα του Ιανουαρίου / Μια σφαίρα για κάθε παιδί, βλέπεις».
Σε μία εκτενή συνέντευξη στο περιοδικό Propaganda —το θρυλικό fanzine των U2 που επανακυκλοφορεί σε ψηφιακή και περιορισμένη έντυπη μορφή— ο Bono αναλύει τη δομή του κομματιού. «Ο ρυθμός των στίχων είναι ένας φόρος τιμής σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του Bob Dylan, το “It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding)”. Στο δικό του τραγούδι το παιδί τραγουδά στη μητέρα, ενώ στο δικό μας η μητέρα τραγουδά στα παιδιά της: “Σε αγαπώ περισσότερο από όσο το μίσος αγαπά τον πόλεμο”».
Το «The Tears of Things» δανείζεται τον τίτλο του από το βιβλίο «The Tears of Things: Prophetic Wisdom for an Age of Outrage» του Richard Rohr, που κυκλοφόρησε το 2025. Το τραγούδι στήνει έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα στον Michelangelo και το άγαλμά του, τον Δαβίδ, λειτουργώντας ως στοχασμός πάνω στη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Γάζας.
Ο Bono τραγουδά: «Αν βάλεις έναν άνθρωπο σε ένα κλουβί και το ταρακουνάς για αρκετό καιρό, ο άνθρωπος γίνεται το είδος της οργής που δεν μπορεί να φυλακιστεί… Τα δάκρυα των πραγμάτων / Αφήστε την έρημο να ξεπαγώσει».
Μιλώντας για την επιρροή του Richard Rohr, ο Bono ανέφερε πως το συγκρότημα έχει έρθει κοντά στον συγγραφέα, βρίσκοντας βαθύ νόημα στο έργο του. «Είναι ένας μυστικιστής, ένας βαθυστόχαστος άνθρωπος. Το βιβλίο του υποδηλώνει ότι οι σπουδαιότεροι από τους Εβραίους προφήτες βρήκαν έναν τρόπο να ξεπεράσουν την οργή και τον θυμό τους για τις αδικίες της εποχής, μέχρι που κατέληξαν στα δάκρυα».
Η ευαισθησία των U2 επεκτείνεται και στο Ιράν με το «Song of the Future», έναν φόρο τιμής στη 16χρονη Sarina Esmailzadeh, η οποία ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας μετά τη συμμετοχή της στο κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022.
Ο Bono ασκεί δριμεία κριτική στον θρησκευτικό αυταρχισμό, σημειώνοντας: «Εδώ έχουμε πάλι μία ιερατική τάξη ανδρών, των οποίων η υποκειμενική ερμηνεία του ιερού κειμένου γίνεται ρόπαλο για να χτυπούν τα κεφάλια όσων διαφωνούν. Όλοι ξαναπλάθουμε τον Θεό καθ’ εικόνα μας ως ένα βαθμό, αλλά δυστυχώς είναι πολύ πιο πιθανό να δημιουργήσουμε έναν Θεό της φωτιάς και του θείου, παρά έναν Θεό «αγάπης και ελέους», για να παραθέσω τα λόγια του Brian Wilson».
Το «Wildpeace» αποτελεί μία ιδιαίτερη καλλιτεχνική στιγμή στο EP, καθώς βασίζεται σε ένα ποίημα του Ισραηλινού ποιητή Yehuda Amichai, το οποίο απαγγέλλει η Νιγηριανή Adeola Fayehun πάνω σε μουσική του παραγωγού Jackknife Lee. Ο Bono ομολογεί πως η φωνή της τον συγκλονίζει: «Δυσκολεύομαι να ακούσω τη φωνή της Fayehun. Με διαπερνά και με κάποιον τρόπο υποδηλώνει άλλες συγκρούσεις στην αφρικανική ήπειρο, μόνο και μόνο από την ομορφιά της φωνής της… Σουδάν, νεκρός Θεός».
Το τραγούδι «One Life at a Time» εμπνεύστηκε από το ντοκιμαντέρ «No Other Land», το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ το 2025. Το κομμάτι γράφτηκε για τον Παλαιστίνιο Awdah Hathaleen, σύμβουλο στην ταινία, ο οποίος σκοτώθηκε στο χωριό του στη Δυτική Όχθη από Ισραηλινό έποικο. Ο τίτλος προέρχεται από μία φράση που είπε ο σκηνοθέτης Basel Adra στην κηδεία του. «Το “Μια ζωή τη φορά” είναι μία κάπως υπαρξιακή πρόταση», εξηγεί ο Bono. «Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο… μία ζωή τη φορά».
Το EP ολοκληρώνεται με το «Yours Eternally», στο οποίο συμμετέχουν ο Ed Sheeran και ο Ουκρανός Taras Topolia. Η γνωριμία των μελών της μπάντας με τον Taras Topolia έγινε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους στην Ουκρανία λίγο μετά τη ρωσική εισβολή. Οι στίχοι ξεκίνησαν ως ένα γράμμα προς εκείνον.
Ο Bono αποκάλυψε πως όταν πρότειναν στον Ed Sheeran να γίνει η φωνή που απαντά στο γράμμα, εκείνος δέχτηκε αμέσως, εκφράζοντας όμως μία επιφύλαξη: «Είπε: “Λατρεύω το τραγούδι, λατρεύω την Ουκρανία. Αλλά θα προτιμούσα να μην είμαι μέρος κάποιας πολιτικής αντιπαράθεσης αυτή τη στιγμή… Δεν πρόκειται να με εμπλέξετε στην πολιτική, έτσι δεν είναι;”. “Όχι, φυσικά και όχι, Ed”, του είπα. Μπορεί και να μπλόφαρα σε εκείνο το σημείο».
Ο ντράμερ Larry Mullen Jr., του οποίου η παρουσία στο στούντιο επισφραγίζει την πλήρη επανένωση του συγκροτήματος, έθεσε το ζήτημα της σημασίας της μουσικής τους σήμερα.
«Ποιος χρειάζεται να ακούσει έναν νέο δίσκο από εμάς; Εξαρτάται απλώς από το αν φτιάχνουμε μουσική που νιώθουμε ότι αξίζει να ακουστεί. Πιστεύω ότι αυτά τα νέα τραγούδια στέκονται δίπλα στις καλύτερες στιγμές μας. Συζητάμε πολύ για το πότε πρέπει να κυκλοφορούμε νέα κομμάτια», λέει.
«Δεν το ξέρεις πάντα… ο τρόπος που είναι ο κόσμος τώρα μοιάζει με τη σωστή στιγμή. Γυρνώντας πίσω στις πρώτες μας μέρες, δουλεύοντας με τη Διεθνή Αμνηστία ή την Greenpeace, ποτέ δεν διστάσαμε να πάρουμε θέση. Μερικές φορές αυτό μπορεί να γίνει κάπως περίπλοκο, πάντα υπάρχουν κάποιες αντιδράσεις, αλλά είναι μία μεγάλη πλευρά αυτού που είμαστε και ο λόγος που εξακολουθούμε να υπάρχουμε», προσθέτει.
Σε μία εποχή που η απάθεια συχνά μεταμφιέζεται σε κανονικότητα, το «Days Of Ash» λειτουργεί ως μία επείγουσα ηθική χειρονομία που μας καλεί να μετουσιώσουμε τον παγκόσμιο θρήνο σε μία λυρική πράξη αντίστασης, αναζητώντας την ανθρωπιά μας «μία ζωή τη φορά».
