Η Miley Cyrus αναλογίζεται τη διαδρομή της από τα τηλεοπτικά πλατό της Disney στην απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία, εξηγώντας γιατί η τόλμη ήταν η μόνη οδός για τη βιωσιμότητα της καριέρας της.
Η Miley Cyrus βρίσκεται σε μία φάση ώριμης ενδοσκόπησης, κοιτάζοντας πίσω σε μία πορεία που ξεκίνησε πριν από δύο δεκαετίες κάτω από τα πιο έντονα φώτα της δημοσιότητας. Η pop star, η οποία πλέον διανύει το 33o έτος της ηλικίας της, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για τις ριζικές αλλαγές στην εικόνα της ή για τις προκλητικές επιλογές του παρελθόντος.
Αντιθέτως, θεωρεί πως εκείνες οι στιγμές απόλυτης ειλικρίνειας και ρίσκου ήταν που της επέτρεψαν να παραμείνει σχετική σε μία βιομηχανία που συνηθίζει να καταναλώνει τα είδωλά της με ταχύτατους ρυθμούς. Η μετάβασή της από το φαινόμενο του «Hannah Montana» σε μία πιο ατίθαση και αυθεντική εκδοχή του εαυτού της στα τέλη της εφηβείας της ήταν μία κίνηση στρατηγικής επιβίωσης.
Μιλώντας στο Variety, η Miley Cyrus εξήγησε με σαφήνεια τη φιλοσοφία πίσω από εκείνη την περίοδο, τονίζοντας πως η ασφάλεια δεν ήταν ποτέ ο στόχος της. Η ίδια αντιλαμβάνεται πως η επιλογή της να σπάσει τα δεσμά της εικόνας του «καλού κοριτσιού» ήταν μία αναγκαία επανάσταση για να διασφαλίσει το μέλλον της.
«Παρουσίασα τον εαυτό μου στον κόσμο με τόλμη και χωρίς απολογητική διάθεση εκείνη την εποχή, ενώ θα μπορούσα να είχα ακολουθήσει την αντίθετη οδό και να κινηθώ εκ του ασφαλούς», δήλωσε χαρακτηριστικά, αναφερόμενη στις αποφάσεις που πήρε όταν ο κόσμος την είχε ταυτίσει με την εφηβική σειρά της Disney.
«Ίσως αυτό να είχε επιτυχία τότε και να μην ήταν ένας τόσο βαρύς σταυρός που έπρεπε να σηκώσω, αλλά δεν θα είχα την ανταμοιβή. Δεν ξέρω αν θα είχα τη διάρκεια που έχει η καριέρα μου τώρα», συμπλήρωσε, αναγνωρίζοντας πως το κόστος της δημόσιας κριτικής ήταν το τίμημα για μία καλλιτεχνική οντότητα με βαθιές ρίζες.
Η Miley Cyrus διαθέτει μία σπάνια νηφαλιότητα όταν αναλύει το προνομιακό υπόβαθρο από το οποίο ξεκίνησε. Σε αντίθεση με πολλούς συνομηλίκους της που είδαν τη δόξα ως μέσο επιβίωσης για τις οικογένειές τους, εκείνη είχε την πολυτέλεια της οικονομικής ασφάλειας χάρη στον πατέρα της, Billy Ray Cyrus.
Αυτή η λεπτομέρεια δεν είναι αμελητέα, καθώς της επέτρεψε να αντιμετωπίζει τη δουλειά της ως επιλογή και όχι ως καταναγκαστικό έργο. Η πίεση που δέχονται τα παιδιά-θαύματα συχνά πηγάζει από την ευθύνη της συντήρησης ολόκληρων νοικοκυριών, ένα βάρος που η ίδια δεν χρειάστηκε να επωμιστεί ποτέ.
«Οι γονείς μου δεν με χρειαζόταν να είμαι διάσημη για να επιβιώσουν ή για να είναι σταθεροί», παρατήρησε η τραγουδίστρια, θέτοντας το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων για το πώς λειτουργεί το σύστημα των ανήλικων σταρ.
«Αυτό που συμβαίνει σε πολλά από αυτά τα παιδιά είναι ότι οι γονείς τους το θέλουν περισσότερο από εκείνα, ή τα παιδιά γίνονται υπεύθυνα για ολόκληρο το εισόδημα της οικογένειας. Αυτή δεν ήταν ποτέ η δική μου δουλειά. Κάθε δεκάρα που έβγαλα πήγαινε στον τραπεζικό μου λογαριασμό επειδή οι γονείς μου ήταν καλοί», εξομολογήθηκε, αναδεικνύοντας τη σημασία της σωστής διαχείρισης και της ηθικής στάσης της οικογένειάς της.
Σε μία εκτενή συζήτηση με την Pamela Anderson για το CR Fashion Book, η Miley Cyrus είχε αποκαλύψει στο παρελθόν ότι η σχέση της με τη βιομηχανία του θεάματος βρίσκεται υπό διαρκή επανεξέταση. Παρά την τεράστια επιτυχία της, δεν νιώθει δέσμια της διασημότητας και είναι έτοιμη να αποχωρήσει αν το ένστικτό της την οδηγήσει προς τα εκεί.
«Πάντα επανασχεδιάζω, φαντάζομαι ξανά, εμπνέομαι εκ νέου» εξήγησ, περιγράφοντας τη δημιουργική της ανησυχία που δεν την αφήνει να μείνει στάσιμη σε παλιές επιτυχίες.
«Είχα πραγματικά αυτή τη στιγμή το άλλο βράδυ που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και σκεφτόμουν: “Ουάου, πραγματικά πήδηξα σε ένα τρένο όταν ήμουν 11 ετών και δεν κατέβηκα ποτέ”. Πήρα μία απόφαση στα 11 και δεν σταμάτησα ποτέ. Έκανα αυτή τη βαθιά δέσμευση και ποτέ δεν την αμφισβήτησα ούτε την επανεξέτασα», ανέφερε στη συζήτησή της με την Pamela Anderson.
Αυτή η συνειδητοποίηση ήρθε με την πάροδο του χρόνου και την ωριμότητα που προσφέρει η τρίτη δεκαετία της ζωής. Η Miley Cyrus δεν φοβάται πλέον να ρωτήσει τον εαυτό της αν η σκηνή και τα στούντιο ηχογράφησης εξακολουθούν να είναι ο τόπος που της ανήκει.
«Μόλις στα τέλη των 20 και στις αρχές των 30 μου άρχισα να επαναξιολογώ: “Είναι αυτό ακόμα αυτό που θέλω;”. Μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι ναι, αλλά δεν φοβάμαι την ημέρα που θα είναι όχι. Δεν ξέρω αν θα έρθει αυτή η μέρα – όταν αυτό δεν θα έχει πια την καρδιά μου με τον τρόπο που την έχει τώρα», κατέληξε η τραγουδίστρια.
Η στάση της αυτή αντικατοπτρίζει μία νέα γενιά καλλιτεχνών που θέτουν την ψυχική υγεία και την προσωπική ικανοποίηση πάνω από τα νούμερα των πωλήσεων και την αποδοχή των charts. Για τη Miley Cyrus, η μουσική είναι ένα μέσο έκφρασης και όχι μία φυλακή.
Στον κόσμο της σύγχρονης μουσικής, όπου η τεχνητή τελειότητα είναι ο κανόνας, η Miley Cyrus επιλέγει την ανθρώπινη αλήθεια, με όποιο κόστος κι αν έχει αυτή – ακόμα και όταν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποδομήσει την εικόνα που με κόπο έχτισε.
Η πορεία της μας διδάσκει πως η επιτυχία δεν είναι ένας τελικός προορισμός, αλλά μία συνεχής διαδικασία διαπραγμάτευσης με τον ίδιο μας τον εαυτό. Είτε βρίσκεται στη σκηνή είτε αποφασίσει κάποια στιγμή να κατέβει από το «τρένο», η Miley Cyrus έχει ήδη κερδίσει το δικαίωμα να ορίζει τη μοίρα της με τους δικούς της όρους.
Σε μία εποχή που η σταθερότητα θεωρείται αρετή, εκείνη μας θυμίζει πως η εξέλιξη απαιτεί τη γενναιότητα να αφήνεις πίσω σου ό,τι δεν σου ταιριάζει πια. Και αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική ιστορία που έχει να μας διηγηθεί.
