Η Freya Ridings επιστρέφει στην καλλιτεχνική της αλήθεια μετά από μία σκοτεινή περίοδο αμφισβήτησης, κρίσεων πανικού και της ρήξης με την δισκογραφική της εταιρεία, αναζητώντας ξανά τη λύτρωση στις λευκές και μαύρες νότες του πιάνου της.
Η Freya Ridings, η φωνή που ταυτίστηκε με τη συναισθηματική ευαλωτότητα μέσα από την παγκόσμια επιτυχία του «Lost Without You», διανύει πλέον τη δική της φάση αναγέννησης. Μετά την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ της, «Blood Orange», το 2023, η τραγουδίστρια βρέθηκε αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας, όταν η εταιρεία της αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία τους.
Η πορεία της Freya Ridings δεν υπήρξε μία τυπική διαδρομή προς τη δόξα, αλλά μία εσωτερική αναζήτηση που ξεκίνησε από το Βόρειο Λονδίνο και το εμβληματικό Brit School. Μεγαλώνοντας ως κόρη του ηθοποιού Richard Ridings, βρήκε στη μουσική τη διέξοδο από τις προκλήσεις της σοβαρής δυσλεξίας που την απομόνωνε κοινωνικά. Με την εκκωφαντική άνοδό της το 2017 με το «Lost Without You» έγινε η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνιδα με σόλο επιτυχία στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου μετά την Kate Bush. Αυτή η πρώιμη καταξίωση, όμως, συνοδεύτηκε από το βάρος των προσδοκιών της βιομηχανίας.
Μεταβαίνοντας από την ωμή ειλικρίνεια του πρώτου της δίσκου στις απαιτητικές παραγωγές του «Blood Orange», η Ridings κλήθηκε να υπερασπιστεί τη folk-pop ταυτότητά της απέναντι σε ένα σύστημα που συχνά απειλούσε να αλλοιώσει τον πυρήνα της καλλιτεχνικής φωνής της.
Αυτή η εξέλιξη ήρθε ως κορύφωση μιας περιόδου έντονης εσωτερικής πάλης, κατά την οποία η καλλιτεχνική της αυτοπεποίθηση είχε δεχθεί σοβαρά πλήγματα. «Αμφισβητούσα τον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ. Πάθαινα πραγματικές κρίσεις πανικού μέσα στο στούντιο», εξομολογήθηκε η 31χρονη καλλιτέχνιδα σε πρόσφατη συνέντευξή της στο BBC News.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε από το γεγονός ότι η Freya Ridings ένιωθε εγκλωβισμένη σε ένα περιβάλλον που δεν την εξέφραζε. Οι ηχογραφήσεις για το «Blood Orange» μετατράπηκαν σε μία δοκιμασία για την ψυχική της υγεία, καθώς ένιωθε την πίεση να συνεργάζεται με παραγωγούς που δεν είχε επιλέξει η ίδια.
Η ίδια περιέγραψε τα στούντιο εκείνης της περιόδου ως χώρους όπου κυριαρχούσε μία έντονη ανδρική παρουσία, η οποία συχνά περιόριζε τη δική της δημιουργική φωνή. «Το μισούσα. Δεν ήταν δική μου επιλογή να βρίσκομαι με αυτούς τους ανθρώπους. Δέχθηκα ένα είδος συντριβής που τσάκισε το ηθικό μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όταν η δισκογραφική της εταιρεία την απομάκρυνε, η Freya Ridings βρέθηκε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, όπου η μόνη διέξοδος ήταν η πλήρης ανάληψη της ευθύνης του εαυτού της. Χωρίς να ενημερώσει τον μάνατζέρ της, αγόρασε ένα εισιτήριο για το Λος Άντζελες, αποφασισμένη να βρει ξανά τη σπίθα που είχε χαθεί μέσα στις συμβατικές υποχρεώσεις.
Εκεί, επιδίωξε τη συνεργασία με την παραγωγό Jen Decilveo, γνωστή για τη δουλειά της στο «Francesca» του Hozier, αναζητώντας μία νέα αισθητική κατεύθυνση. «Ήμουν τρομοκρατημένη. Ένιωθα σαν άτακτη μαθήτρια, γιατί ήταν η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που δεν έκανα ακριβώς αυτό που μου έλεγαν», δήλωσε για την απόφασή της.
Αυτή η πράξη ανυπακοής λειτούργησε ως καταλύτης για την ψυχολογία της, επιτρέποντάς της να συνδεθεί ξανά με το ένστικτό της. Η Freya Ridings περιέγραψε αυτή τη δημιουργική αφύπνιση με έντονα χρώματα, λέγοντας: «Ένιωσα να φωτίζομαι. Ήταν λες και με είχε κυριεύσει κάτι».
Σε παλαιότερη συνομιλία της με το Buzz Magazine, είχε αναφερθεί στη βαθιά, σχεδόν ιαματική σχέση που διατηρεί με το πιάνο της από την παιδική της ηλικία. Για εκείνη, το όργανο αυτό αποτελεί το καταφύγιό της σε κάθε δύσκολη στιγμή, μία σταθερά που την κρατά προσγειωμένη στην πραγματικότητα.
«Το μέρος στο οποίο στρέφομαι στις πιο σκοτεινές μου στιγμές ήταν πάντα το πιάνο. Στο σχολείο δεν είχα πολλούς φίλους, επειδή είμαι κοκκινομάλλα, πολύ ψηλή και διαφορετική από τα άλλα παιδιά», εξήγησε η τραγουδίστρια.
Η απομόνωση που ένιωθε τότε την οδήγησε να αναπτύξει έναν εσωτερικό διάλογο με τη μουσική, μετατρέποντας τη μοναξιά σε δημιουργία. «Το να μπορώ να στραφώ σε ένα πιάνο ήταν σχεδόν σαν να στρέφομαι σε έναν φίλο την ώρα της ανάγκης. Αυτό έκανα πάντα», συμπλήρωσε.
Σήμερα, η Freya Ridings φαίνεται να κατανοεί πως η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με τους αριθμούς των πωλήσεων, αλλά με την ικανότητα να παραμένεις πιστός στην προσωπική σου διαδρομή. Το πιάνο παραμένει η «άγκυρά» της, το σημείο όπου όλες οι καταιγίδες της ζωής της αποκτούν νόημα και ρυθμό.
Η ιστορία της υπογραμμίζει τη σημασία της αυτονομίας στην τέχνη, ειδικά σε μία εποχή που οι δημιουργοί συχνά αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα προϊόντα. Μέσα από τις κρίσεις πανικού και την απόρριψη, η Freya Ridings βρήκε τη δύναμη να γράψει τον δικό της δρόμο προς την ελευθερία, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή επιστροφή ξεκινά πάντα από την αποδοχή του εαυτού μας.
Το επόμενο κεφάλαιο θα γραφτεί με την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ της «Mother Of Pearl» από την BMG στις 29 Μαΐου.
