Η εξομολόγηση του Ολλανδού θρύλου Armin van Buuren για την κρίση ταυτότητας του 2011, τη νέα χρυσή εποχή της trance και την πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης.
Ο Armin van Buuren, ο άνθρωπος που για τρεις δεκαετίες αποτελεί τον ζωντανό παλμό της παγκόσμιας trance σκηνής, βρέθηκε μία ανάσα από το να εγκαταλείψει τα πάντα.
Κατά τη διάρκεια της φετινής διοργάνωσης του Winter Music Conference στο Μαϊάμι, στις 25 Μαρτίου, ο Ολλανδός πρωτοπόρος συμμετείχε σε ένα πάνελ της Apple Music μαζί με τον Stephen Campbell και τον Tim Sweeney, εστιάζοντας στο μέλλον της ηλεκτρονικής μουσικής.
Η συζήτηση απέκτησε μία σπάνια ειλικρίνεια όταν ο Armin van Buuren αποκάλυψε πως το 2011, μία χρονιά που εξωτερικά έμοιαζε με το απόλυτο απόγειο της καριέρας του, ήταν στην πραγματικότητα η στιγμή που σκέφτηκε σοβαρά να αποσυρθεί οριστικά από τη βιομηχανία. Η πίεση και η αλλαγή του μουσικού τοπίου τον είχαν φέρει σε ένα οριακό σημείο, αναγκάζοντάς τον να επανεκτιμήσει τη θέση του σε έναν κόσμο που άλλαζε ραγδαία.
«Μέχρι το 2011, σκέφτηκα σοβαρά να τα παρατήσω, αλλά ένιωθα τη μουσική», δήλωσε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως η εσωτερική του σύνδεση με τον ήχο ήταν αυτή που τελικά τον κράτησε όρθιο. «Η λέξη trance δεν είναι πια βρισιά. Οι καλλιτέχνες της techno αγκάλιασαν ξανά τις μελωδίες. Για πολύ καιρό, μας έβλεπαν ως το “EDM οτιδήποτε”, όχι ως τους cool τύπους».
Αυτό το συναίσθημα ήταν που τον κράτησε ενεργό κατά τη διάρκεια αυτών που ο ίδιος περιέγραψε ως πραγματικά δύσκολα χρόνια για την trance. Για ένα μεγάλο διάστημα, το συγκεκριμένο είδος βρισκόταν σε μία άβολη θέση, καθώς θεωρούνταν υπερβολικά ευφορικό για το underground, υπερβολικά ειλικρινές για τους «ψαγμένους» και επισκιάστηκε από την εμπορική έκρηξη του EDM που σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του.
Σύμφωνα με τον Armin van Buuren, αυτό που έχει αλλάξει σήμερα είναι ότι ο ευρύτερος κόσμος της ηλεκτρονικής μουσικής κατάφερε τελικά να φτάσει στο σημείο που βρισκόταν η trance εξαρχής. Το είδος που πέρασε χρόνια στην πολιτιστική περιφέρεια, βρέθηκε απροσδόκητα στο επίκεντρο μιας αναγέννησης, με τους κλασικούς εκπροσώπους της, όπως ο ίδιος, να επαναπροσδιορίζονται ως πρωτοπόροι και όχι ως απολιθώματα του παρελθόντος.
«Ξαφνικά, είναι σαν ένα παλιό πουλόβερ που φοράς για 25 χρόνια να γίνεται ξανά μόδα», ανέφερε χαρακτηριστικά, χρησιμοποιώντας μία παρομοίωση που αντικατοπτρίζει την κυκλική φύση των τάσεων στη μουσική βιομηχανία. Για τον ίδιο, η trance είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσωπική του ταυτότητα, καθώς είναι το μοναδικό είδος όπου τα ένστικτά του ευθυγραμμίζονται απόλυτα με το αποτέλεσμα.
«Υπήρξαν πραγματικά σκληρές στιγμές στην trance», θυμήθηκε ο van Buuren κατά τη διάρκεια του πάνελ στο Μαϊάμι. «Για πολύ καιρό, δεν ήταν το πιο δημοφιλές είδος. Αλλά όταν ακούω έναν trance δίσκο, τον νιώθω. Είμαι εγώ. Η μουσική μού ανήκει. Είναι το πιο κοντινό πράγμα στην καρδιά μου. Αν έπαιζα οτιδήποτε άλλο, δεν θα ένιωθα αυθεντικός ή αληθινός».
Πέρα από την προσωπική του διαδρομή, ο Armin van Buuren αναφέρθηκε και στη μάστιγα της τεχνητής νοημοσύνης στη μουσική βιομηχανία, καθώς και στις υπαρξιακές ανησυχίες που διακατέχουν την παγκόσμια καλλιτεχνική κοινότητα. Συγκεκριμένα, ανακάλεσε μία συζήτηση που είχε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν η εμφάνιση του Pro Tools και της ψηφιακής ηχογράφησης σηματοδότησε το τέλος της μαγνητικής ταινίας 24 καναλιών.
«Καταλαβαίνω τους φόβους. Τους μοιράζομαι με πολλούς από εσάς», παραδέχτηκε απευθυνόμενος στο κοινό. «Ας δούμε όμως τα γεγονότα. Ένα σημαντικό πράγμα που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε: η τεχνητή νοημοσύνη που χρησιμοποιούμε αυτή τη στιγμή είναι η χειρότερη που θα χρησιμοποιήσουμε ποτέ. Σκεφτείτε το αυτό. Μπορεί μόνο να βελτιωθεί. Δεύτερον, αν την αγνοήσετε, θα μείνετε πίσω».
Η τοποθέτησή του αυτή δείχνει έναν άνθρωπο που, παρά τις δεκαετίες στην κορυφή, παραμένει σε εγρήγορση και δεν φοβάται να αντιμετωπίσει τις τεχνολογικές αλλαγές, ακόμα κι αν αυτές φαντάζουν απειλητικές για την παραδοσιακή τέχνη. Η εμπειρία του από προηγούμενες τεχνολογικές μεταβάσεις του δίνει την ψυχραιμία να βλέπει το μέλλον όχι ως απειλή, αλλά ως ένα εργαλείο που απαιτεί προσαρμογή.
Το μήνυμα του Armin van Buuren ήταν σαφές και απευθυνόταν σε όσους έμειναν πιστοί στον ήχο τους ακόμα και όταν αυτός δεν ήταν εμπορικά ελκυστικός. Η δικαίωση της trance το 2026 δεν είναι απλώς μία νίκη των charts, αλλά μία επιβεβαίωση πως η συνέπεια και η αυθεντικότητα έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τα παροδικά μουσικά ρεύματα.
Η παρουσία του στο Μαϊάμι υπενθύμισε σε όλους γιατί παραμένει ένας από τους πιο σεβαστούς καλλιτέχνες στον χώρο. Δεν είναι μόνο η μουσική του αρτιότητα, αλλά η ικανότητά του να παραμένει ευάλωτος και ειλικρινής, αναγνωρίζοντας τις δικές του στιγμές αδυναμίας ως απαραίτητο κομμάτι μιας μακράς και επιτυχημένης πορείας.
Η trance, έχοντας περάσει από τη φωτιά της αμφισβήτησης, επιστρέφει πιο ώριμη, με τον Armin van Buuren να ηγείται μιας γενιάς που έμαθε να επιβιώνει στα δύσκολα, περιμένοντας τη στιγμή που ο κόσμος θα άκουγε ξανά τις μελωδίες που ποτέ δεν σταμάτησαν να παίζουν στην καρδιά του.
