Από τον Dr. Dre στους The Doors και την Patti Smith, τα American Music Honors του Bruce Springsteen υπενθύμισαν πώς μοιάζει η αληθινή, ατημέλητη μαγεία μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες.
Για μερικά υπέροχα λεπτά, η σκηνή του Pollack Theater στο Πανεπιστήμιο Monmouth έμοιαζε βγαλμένη από ένα παραληρηματικό όνειρο της rock. Στο μεγάλο φινάλε της τέταρτης ετήσιας απονομής των American Music Honors, η Patti Smith τραγουδούσε το «People Have the Power» δίπλα στον Bruce Springsteen και τον ντράμερ των The Doors, John Densmore. Μαζί τους βρίσκονταν ο Steve Earle, ο Nils Lofgren, ο Jake Clemons, η Amy Helm, ο Dr. Dre, οι Public Enemy και το συγκρότημα Little Steven’s Disciples of Soul.
Ο Dr. Dre αντιστάθηκε αρχικά στις προσπάθειες του Steve Van Zandt να τον τραβήξει κυριολεκτικά στη σκηνή, και ενέδωσε μόνο όταν η Patti Smith ενώθηκε μαζί του. Δεν άργησε όμως να αρπάξει ένα ντέφι και να αρχίσει να τραγουδάει το ρεφρέν στο ίδιο μικρόφωνο με τον Steve Earle και τον Van Zandt.
Η σκηνή έγινε ακόμα πιο σουρεαλιστική όταν ο Flavor Flav εισέβαλε στο stage, αγκάλιασε τους πάντες και άρχισε να ξεσηκώνει το κοινό, φωνάζοντας ρυθμικά: «Yeah boy! We got the power!».
Μια τέτοια εικόνα θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς οπουδήποτε αλλού πέρα από τα American Music Honors. Η συγκεκριμένη οργάνωση πραγματοποιείται κάθε χρόνο από το Bruce Springsteen Center for American Music για να τιμήσει πρωτοπόρους καλλιτέχνες. Η φετινή τάξη περιλάμβανε τους The Doors, την Patti Smith, την Dionne Warwick, την E Street Band και τον Dr. Dre, ενώ υπήρξε και ένα ειδικό μουσικό αφιέρωμα στους The Band.
Ένα θέαμα με τόσους αστέρες θα μπορούσε εύκολα να γεμίσει το Radio City Music Hall ή ακόμα και το Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, το Pollack Theater διαθέτει μόλις 700 θέσεις, επιτρέποντας στους τιμώμενους και τους καλεσμένους να κάθονται στο κοινό και να αναμειγνύονται με τους θεατές. Η ατμόσφαιρα θύμιζε τις πρώιμες τελετές εισαγωγής του Rock and Roll Hall of Fame, προτού μεταφερθεί σε αρένες μπάσκετ, γίνει τηλεοπτική μετάδοση και χάσει κάθε αίσθηση οικειότητας ή αυθορμητισμού.
Νωρίς το βράδυ, μετά τα εισαγωγικά σχόλια του παρουσιαστή Brian Williams και του εκτελεστικού διευθυντή του Bruce Springsteen Center, Bob Santelli, ο Springsteen πήρε τον λόγο. Έχοντας κάνει όλα αυτά δυνατά δωρίζοντας το τεράστιο αρχείο του στο πανεπιστήμιο, απευθύνθηκε στο πλήθος.
«Όλο αυτό το πράγμα πραγματικά ξέφυγε από τον έλεγχο πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμουν ποτέ. Ξεκίνησε με τα πράγματά μου σε μία μικρή παράγκα σε μία γωνία του πανεπιστημίου. Τώρα είναι στο δικό του κτίριο. Το κτίριο είναι πιο ωραίο από το σπίτι μου, και έχω ένα πραγματικά ωραίο σπίτι», είπε με χιούμορ.
Ο ίδιος βρέθηκε στο βήμα για να τιμήσει την Dionne Warwick. Πριν αναφέρει πολλά από τα τραγούδια της, όπως τα «I Just Don’t Know What to Do With Myself», «You’ll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)» και «Message to Michael», εστίασε στη μοναδικότητα της ερμηνείας της. Παράλληλα, έκανε ειδική μνεία στο «Trains and Boats and Planes», το οποίο χαρακτήρισε ως ένα από τα αγαπημένα του όλων των εποχών.
«Έχει απλώς την πιο κομψή φωνή στην ιστορία της δημοφιλούς μουσικής. Dionne, η φωνή σου υπήρξε σταθερή σύντροφος για μένα και εκατομμύρια άλλους όλα αυτά τα χρόνια. Έχω την απίστευτη τιμή να σε έχουμε κοντά μας απόψε», δήλωσε ο Springsteen.
Η Warwick συγκινήθηκε πραγματικά από τα λόγια του, τονίζοντας πως γνωρίζει καλά το υλικό της. Αμέσως μετά, ερμήνευσε το κλασικό της τραγούδι «Walk On By» από το 1964 με τους Disciples of Soul. Στη συνέχεια, κάλεσε την Darlene Love και τον Mickey Raphael, που παίζει φυσαρμόνικα με τον Willie Nelson, για το «That’s What Friends Are For», με τον Flavor Flav να χειροκροτεί και να τραγουδά από τη θέση του.
Τη σκυτάλη πήρε ο Steve Van Zandt για να προλογίσει τους The Doors. Ο Αμερικανός μουσικός μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τις μουσικές του προκαταλήψεις κατά τα νεανικά του χρόνια.
«Δεν τους καταλάβαινα τους The Doors στην αρχή. Μεγαλώνοντας, είχαμε μία αρκετά σοβαρή προκατάληψη ενάντια σε οτιδήποτε προερχόταν από τη Δυτική Ακτή. Νόμιζα ότι ήταν επειδή ήμασταν τόσο αφοσιωμένοι αγγλόφιλοι σε εκείνο το σημείο. Αν δεν προερχόσουν από τη σχολή κιθάρας του Eric Clapton, ήσουν άσχετος για εμάς, κάτι που απέκλειε την περισσότερη Δυτική Ακτή. Αλλά η πραγματική αλήθεια ήταν ότι η μουσική τους ήταν απλώς πολύ εκλεπτυσμένη για να την καταλάβω», ανέφερε.
Με τον κιθαρίστα των The Doors, Robby Krieger, να απουσιάζει λόγω ασθένειας της συζύγου του, ο John Densmore αποδέχτηκε το βραβείο εκ μέρους του συγκροτήματος. Αναφέρθηκε στις πρώτες μέρες τους ως house band στο Whisky a Go Go, όπου άνοιγαν τις συναυλίες για ονόματα όπως οι Byrds, οι Jefferson Airplane και οι Buffalo Springfield.
«Αυτή είναι μία πραγματικά θεραπευτική νύχτα. Αυτή είναι μία γιορτή αγάπης σε μία εποχή μίσους και διαίρεσης και διχασμού», επισήμανε.
Μετά την ομιλία του, ο Densmore κάθισε στα ντραμς, ενώ ο Springsteen ανέβηκε στη σκηνή με μία ηλεκτρική κιθάρα για να τον συνοδεύσει στο «Light My Fire» μαζί με τους Disciples of Soul.
«Θα κρατούσα το χειροκρότημά σας. Δεν το έχω τραγουδήσει αυτό από τον χορό του CYO το 1967. Δεν υπάρχει κανείς στην αίθουσα που να κινδυνεύει να γεμίσει το δερμάτινο παντελόνι του Jim Morrison», αστειεύτηκε ο Springsteen.
Ωστόσο, τίναξε από πάνω του τη σκόνη 59 ετών και τα κατάφερε άψογα, πριν καλέσει τον Steve Earle ως έκπληξη για να αναλάβει τα φωνητικά στο «Roadhouse Blues». Η ενότητα ολοκληρώθηκε με την Patti Smith να ερμηνεύει μία τρυφερή, λιτή εκδοχή του «The Crystal Ship», ένα τραγούδι που έχει εντάξει στις ζωντανές εμφανίσεις της από τη δεκαετία του 1990.
Δυστυχώς, ο θάνατος του Garth Hudson την περασμένη χρονιά σήμανε πως δεν υπάρχουν πλέον εν ζωή μέλη των The Band. Παρόλα αυτά, η κόρη του Levon Helm, Amy Helm, βρέθηκε στο θέατρο για να μιλήσει εκ μέρους τους. Σε μία εκτενή ομιλία, ο Max Weinberg ανασκόπησε την πρώιμη ιστορία του συγκροτήματος ως backing μπάντα για τον Ronnie Hawkins και τον Bob Dylan.
Ο Weinberg δεν παρέλειψε να αναφέρει λιγότερο γνωστά πρόσωπα, όπως τον μπασίστα Harvey Brooks, που έπαιξε ζωντανά με τον Dylan το καλοκαίρι του 1965. Μόλις ολοκλήρωσε, ο Springsteen, ο Steve Earle, η Darlene Love και η Amy Helm ένωσαν τις φωνές τους σε μία συγκινητική εκτέλεση του «The Weight» με τους Disciples of Soul.
Αντίθετα με το «Light My Fire», η συγκεκριμένη μελωδία ήταν πολύ πιο φρέσκια στο μυαλό του Springsteen, καθώς την είχε παίξει μετά τον θάνατο του Levon Helm το 2012. Η Amy Helm ακολούθησε με μία γεμάτη χαρά εκτέλεση του «Up On Cripple Creek» που σίγουρα θα έκανε τον πατέρα της περήφανο.
Ο Jimmy Iovine, ο οποίος βρισκόταν κοντά στη σκηνή όλη τη βραδιά, ανέβηκε για να τιμήσει τον Dr. Dre, τον μακροχρόνιο φίλο και επιχειρηματικό του εταίρο. Στην ομιλία του, εστίασε στον τρόπο με τον οποίο ο καλλιτέχνης της hip-hop άλλαξε την πορεία της μουσικής και επηρέασε την κουλτούρα.
«Επηρέασε την πορεία της μουσικής και μετακίνησε αυτό το άπιαστο κάθαρμα, τη βελόνα της δημοφιλούς κουλτούρας τέσσερις φορές. Όταν πρωτοάκουσα το “The Chronic”, δεν ήξερα πολλά για τη hip-hop. Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ο ήχος. Ο Dre και ο Snoop με χτύπησαν με τη στάση τους όπως όταν είδα για πρώτη φορά τον Mick και τον Keith στον Ed Sullivan. Και όταν άκουσα πιο προσεκτικά το άλμπουμ, για τη ζωή τους στις γειτονιές, ένιωσα άνετα. Μου θύμισε τη δύναμη ενός άλμπουμ στο οποίο δούλεψα ως παιδί, το “Born to Run”. Ήταν και τα δύο όπερες του δρόμου. Και όπως το “Born to Run”, πάγωσε τον χρόνο», εξήγησε, αναφερόμενος στους N.W.A, τη σόλο δουλειά του Dre, την Aftermath Entertainment και τα Beats by Dre.
Ο Dr. Dre σημείωσε με περηφάνια πως είναι ο πρώτος καλλιτέχνης της hip-hop που λαμβάνει αυτή την τιμή στα American Music Honors. Στην ομιλία του έκανε μία αναδρομή στις ρίζες του είδους, υπογραμμίζοντας την κοινωνική διάσταση πίσω από τη γέννησή του.
«Η hip-hop γεννήθηκε στο Μπρονξ, από ανάγκη, όταν τα σχολεία έκοψαν τη χρηματοδότηση των τεχνών, οι γειτονιές παραμελήθηκαν και δεν υπήρχαν κιθάρες, πιάνα ή άλλα όργανα για να πειραματιστείς. Οι νέοι έγχρωμοι άνθρωποι δεν είχαν τα εργαλεία για να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους. Και έτσι άλλαξαν τα εργαλεία τους και δημιούργησαν το μεγαλύτερο είδος μουσικής σήμερα, χρησιμοποιώντας απλώς δύο πικάπ και ένα μικρόφωνο», τόνισε.
Ο Dre δεν είχε σχέδια να εμφανιστεί, αγνοώντας τι θα επακολουθούσε στο φινάλε. Έτσι, οι Disciples of Soul μαζί με τους χαρισματικούς τραγουδιστές των φωνητικών παρουσίασαν το «California Love», προτού συνοδεύσουν τον Chuck D και τον Flavor Flav σε ένα εκρηκτικό «Fight The Power» που σήκωσε όλο το θέατρο στο πόδι.
Η ενέργεια παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα όταν ο Jon Landau ανέβηκε στη σκηνή για να τιμήσει την E Street Band. Ο επί σειρά ετών συνεργάτης του συγκροτήματος εξήρε τη μοναδικότητα της χημείας τους.
«Έχοντας δουλέψει με το συγκρότημα τα τελευταία 52 χρόνια, μπορώ να σας πω μερικά βασικά πράγματα. Κανένας σύγχρονος υπολογιστής ή αλγόριθμος δεν θα είχε επιλέξει ποτέ αυτή την ομάδα ανθρώπων να δουλέψουν μαζί. Έχουν διαφορετικά υπόβαθρα, στυλ, γούστα και προσεγγίσεις στη μουσική. Και όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, όταν όλοι συνδέονται και παίζουν, δημιουργούν έναν ήχο σαν κανέναν άλλον, έναν ήχο που δεν έχετε ξανακούσει, και ακούγονται πιο μνημειώδεις από οποιοδήποτε rock συγκρότημα έχει δημιουργηθεί ποτέ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Landau αναφέρθηκε στα πρώιμα μέλη Vini «Mad Dog» Lopez, David Sancious και Ernest «Boom» Carter, όπως και στις μετέπειτα προσθήκες, Soozie Tyrell και Jake Clemons. Ωστόσο, η τιμή αφορούσε αυστηρά τον πυρήνα της μπάντας: τους Steve Van Zandt, Roy Bittan, Garry Tallent, Nils Lofgren, Max Weinberg, Patti Scialfa, καθώς και τους αείμνηστους Danny Federici και Clarence Clemons. Οι ομιλίες ήταν σύντομες, με τον Jason Federici και τον Jake Clemons να αποδέχονται τη διάκριση εκ μέρους των συγγενών τους.
Ο Springsteen μίλησε εκ μέρους της συζύγου του, Patti Scialfa, η οποία δίνει μάχη με το πολλαπλούν μυέλωμα, αναφέροντας: «Θέλει να σας δώσει όλη της την αγάπη, και θέλει να ξέρετε ότι τα πάει καλά».
Με την ολοκλήρωση των ομιλιών, τα μέλη της E Street Band πήραν τη θέση των Disciples of Soul για να παίξουν το «Thunder Road» με τον Springsteen. Χωρίς τα πνευστά ή τα δεύτερα φωνητικά των πρόσφατων περιοδειών, ο Lofgren και ο Van Zandt βρίσκονταν ψηλά στη μίξη των φωνών. Το αποτέλεσμα ήταν μία μοναδική, άκρως συναισθηματική εκτέλεση του κλασικού τραγουδιού, το οποίο ο Springsteen δεν περιλαμβάνει στην τρέχουσα περιοδεία Land of Hope and Dreams.
Ο Springsteen παρέμεινε στη σκηνή για να προλογίσει την Patti Smith, η οποία καθόταν μόλις λίγες σειρές πίσω του σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης.
«Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος που έχω δύο Patti στη ζωή μου. Απόψε, συγκεντρωνόμαστε για να τιμήσουμε μία μοναδική δύναμη στην αμερικανική κουλτούρα, και τη σπουδαία φίλη και αγάπη μου… Έφτασε στη Νέα Υόρκη χωρίς τίποτα άλλο εκτός από φαντασία, ταλέντο, ψυχή, πνεύμα, αγάπη, θυμό, αφοβία, στάση, αποφασιστικότητα. Στο χωνευτήρι του κέντρου του Μανχάταν και της σκληρότητας του CBGB, η φωνή που βρήκε επαναπροσδιόρισε πλήρως το τι θα μπορούσε να είναι μία φωνή της rock and roll. Όταν κυκλοφόρησε το “Horses” το 1975, το άκουσα και είπα: “Τι στο διάολο θα κάνω τώρα; Δεν μπορώ να το κάνω αυτό”. Ήταν τόσο δυνατό. Δεν μπήκε ευγενικά στην κουλτούρα. Έριξε την πόρτα κάτω με κλωτσιά», εξομολογήθηκε.
Αυτά τα λόγια γράφτηκαν σε ένα teleprompter, το οποίο όμως ήταν κενό όταν η Smith πλησίασε στο βήμα. Αν και παραδέχθηκε πως δεν είχε ετοιμάσει ομιλία και πως μάλλον δεν διάβασε ποτέ το email, μίλησε από καρδιάς ευχαριστώντας τους συνεργάτες της, Bobby Neuwirth, Sam Shepard και Lenny Kaye.
«Bruce, ποτέ δεν ήξερα ότι σου άρεσε τόσο πολύ το υλικό μου. Θα κρατήσω κάθε λέξη που είπες για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα μου δώσει το θάρρος και λίγη περισσότερη δύναμη για να συνεχίσω», του είπε συγκινημένη.
Αναμενόμενα, ερμήνευσαν μαζί το «Because the Night». Σε αντίθεση, όμως, με όλες τις προηγούμενες φορές που έχουν ενωθεί στη σκηνή για αυτό το τραγούδι, ο Springsteen έμεινε στην κιθάρα, αφήνοντάς της αποκλειστικά τα φωνητικά και συμμετέχοντας μόνο στο ρεφρέν, δημιουργώντας μία πραγματικά μεγαλοπρεπή στιγμή.
Όλοι επέστρεψαν στη σκηνή για το υπέροχα χαοτικό «People Have The Power», με τον Flavor Flav να συνεχίζει τα καμώματά του ακόμα και όταν άναψαν τα φώτα της αίθουσας.
Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς ακριβώς θα εξελιχθούν τα American Music Honors τα επόμενα χρόνια, αλλά η ελπίδα είναι να παραμείνουν οικεία και μακριά από την τηλεόραση. Εκείνο το βράδυ υπήρχε μία μαγεία στον αέρα που αναπόφευκτα θα εξαφανιστεί αν τηλεοπτικοί παραγωγοί, αυστηρά σενάρια και εκτενείς πρόβες μπουν στην εξίσωση. Ίσως η επόμενη ευχή να είναι οι Public Enemy να γίνουν το δεύτερο σχήμα της hip-hop που θα τιμηθεί, καθώς ο Flavor Flav έδειξε ήδη παραπάνω από έτοιμος να κυριαρχήσει σε αυτή τη σκηνή και να περάσει λίγο περισσότερο χρόνο με τον νέο του φίλο, Bruce.
