Η κληρονομιά των Iron Maiden, η «επαναστατική» απουσία τους από το Rock and Roll Hall Of Fame και το νέο ντοκιμαντέρ που κοιτάζει την μπάντα μέσα από τα μάτια των θαυμαστών της.
Η επικείμενη πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Iron Maiden: Burning Ambition» στις κινηματογραφικές αίθουσες παγκοσμίως, φέρνει στο προσκήνιο την πολυετή πορεία του συγκροτήματος, την άρνησή τους να παραστούν στην τελετή ένταξης στο Rock & Roll Hall of Fame και την ειλικρινή σύνδεση με ένα κοινό που υπερβαίνει τα σύνορα της απλής μουσικής προτίμησης.
Ο Adrian Smith παραδέχεται πως ένιωθε μια σχετική ανησυχία για το πώς θα αποτυπωνόταν η ιστορία των Iron Maiden στο νέο ντοκιμαντέρ «Iron Maiden: Burning Ambition», το οποίο κάνει πρεμιέρα στις 7 Μαΐου. Παρά τους αρχικούς του ενδοιασμούς, ο εμβληματικός guitarist του συγκροτήματος δηλώνει πλέον ευχάριστα ξαφνιασμένος από το αποτέλεσμα, χαρακτηρίζοντας το φιλμ ως μια βαθιά κατάδυση στην ιστορία τους που θα εκτιμηθεί δεόντως από τους θαυμαστές.
«Το απόλαυσα», αναφέρει ο Smith μιλώντας στο Billboard μέσω Zoom από τα νησιά Τερκς και Κέικος. «Είναι μια πραγματικά διεξοδική έρευνα. Είναι σπουδαίο για τους οπαδούς να έχουν κάτι τέτοιο στα χέρια τους», συμπληρώνει, τονίζοντας πως η θέαση του αρχειακού υλικού από το παρελθόν λειτουργεί ως μια συναισθηματική υπενθύμιση μιας άλλης ζωής, 40 χρόνια πίσω.
Η είδηση για την κυκλοφορία της ταινίας συμπίπτει χρονικά με την ανακοίνωση της ένταξης των Iron Maiden στο Rock & Roll Hall of Fame στις 14 Νοεμβρίου. Ωστόσο, το συγκρότημα παραμένει πιστό στην αντισυμβατική του στάση. Ο Bruce Dickinson έχει στο παρελθόν χαρακτηρίσει τον συγκεκριμένο θεσμό ως «σκουπίδια», και η μπάντα δεν πρόκειται να παραστεί στην τελετή.
Το πρόγραμμα της περιοδείας «Run For Your Lives World Tour» στην Αυστραλία τοποθετεί τα μέλη της μπάντας στη σκηνή κατά τη διάρκεια των ημερών εκείνων, καθιστώντας την απουσία τους μάλλον αναμενόμενη. Η σκηνοθεσία του Malcolm Venville (Churchill at War) και η παραγωγή του Dominic Freeman (Depeche Mode: Spirits in the Forest) εστιάζουν λιγότερο στην τυπική παράθεση γεγονότων και περισσότερο στο φαινόμενο που περιβάλλει το συγκρότημα.
Στο ντοκιμαντέρ εμφανίζονται πρόσωπα από όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής, όπως ο ηθοποιός Javier Bardem, ο Lars Ulrich των Metallica, ο Chuck D των Public Enemy, ο Tom Morello, ο Gene Simmons των Kiss, ο Scott Ian των Anthrax και ο Simon Gallup των The Cure. Οι προσωπικότητες αυτές μοιράζονται την εμπειρία τους πλάι σε ανώνυμους, πιστούς οπαδούς, ενώ τα μέλη των Iron Maiden ακούγονται μόνο σε voice-over, επιλέγοντας να παραμείνουν εκτός κάδρου.
Ο Venville εξήγησε πως η πρόθεσή του ήταν να αποφύγει την κλασική αφήγηση ενός ντοκιμαντέρ, επιδιώκοντας να πει την ιστορία μέσα από τα μάτια των θαυμαστών.
«Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πόσο δύσκολο είναι να ορίσεις έναν οπαδό των Maiden. Προέρχονται από διαφορετικές χώρες, κοινωνικά υπόβαθρα και γενιές, αλλά συμπεριφέρονται ως μια ενιαία κοινότητα. Οι ίδιοι οι θαυμαστές έγιναν η ιστορία. Δεν πάνε απλώς σε συναυλίες· οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από τις περιοδείες», σημείωσε ο σκηνοθέτης.
Στην ταινία αναλύεται επίσης η εξέλιξη του Eddie, της θρυλικής μασκότ της μπάντας, η οποία αντιμετωπίζεται ως η οπτική έκφραση της ταυτότητας των Iron Maiden. Ο Smith βρήκε ιδιαίτερα συγκινητική τη στιγμή που ο Javier Bardem διαβάζει τους στίχους του «Run to the Hills», προσδίδοντάς τους, όπως είπε, ένα βάθος που δεν είχε ξανακούσει, ενώ σχολίασε με χιούμορ το γεγονός ότι ακόμη και η νέα πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Sanae Takaichi, είναι θαυμάστρια του συγκροτήματος.
Η σύνδεση αυτή με το κοινό, σύμφωνα με τον Smith, σφυρηλατήθηκε μέσα από τις ασταμάτητες ζωντανές εμφανίσεις. «Ήμασταν πάντα μια touring band. Πήγαμε τη μουσική στον κόσμο και αυτός είναι ένας έντιμος τρόπος να χτίσεις μια βάση ανθρώπων που σε ακολουθούν», ανέφερε.
Στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνεται υλικό από ολόκληρα τα 51 χρόνια της πορείας τους, φτάνοντας μέχρι την τελευταία συναυλία του Nicko McBrain τον Δεκέμβριο του 2024 στο Σάο Πάολο, πριν ο ντράμερ αποσυρθεί για λόγους υγείας.
Ο Nicko McBrain παραμένει μέλος του οργανισμού των Iron Maiden, αν και τη θέση του στα ντραμς για την τρέχουσα περιοδεία έχει αναλάβει ο Simon Dawson.
Ο Smith ξεκαθάρισε πως το «Burning Ambition» υπήρξε μια ανεξάρτητη προσπάθεια των δημιουργών με ελάχιστη ανάμειξη από την πλευρά της μπάντας. «Άνθρωποι από την εταιρεία παραγωγής ήρθαν στα σπίτια μας, μας πήραν συνέντευξη και μετά έντυσαν με τις φωνές μας το υλικό. Είναι ένας ισχυρός τρόπος προσέγγισης», τόνισε.
Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική στιγμή για τον ίδιο ήταν η αναφορά στην περίοδο 1990-1999, όταν βρισκόταν εκτός συγκροτήματος.
«Είναι ωραίο να ακούω τον Bruce να μιλάει για το πώς ένιωθε τότε, να βλέπω ότι τον ένοιαζε και ότι του έλειψα», είπε ο Smith, ενώ παραδέχθηκε πως εκείνη η απομάκρυνση ήταν απαραίτητη. «Όταν επέστρεψα, είχα μια διαφορετική προοπτική. Μπορούσα να εκτιμήσω την κατάσταση πολύ περισσότερο και να είμαι πραγματικό μέρος της. Από τότε δεν κοίταξα ποτέ πίσω».
Η τρέχουσα περιοδεία «Run For Your Lives World Tour» βασίζεται στα πρώτα εννέα άλμπουμ των Iron Maiden, περιλαμβάνοντας τραγούδια που είχαν χρόνια να ακουστούν ζωντανά, όπως τα «Murders in the Rue Morgue», «Killers», «Rime of the Ancient Mariner» και «The Clairvoyant». Ο Smith περιγράφει την εμπειρία ως μια επιστροφή στον χρόνο, σημειώνοντας πως αυτά τα τραγούδια ακούγονται ακόμα φρέσκα και πανίσχυρα.
Ο κιθαρίστας συνέστησε στους θαυμαστές να παρακολουθήσουν το συγκρότημα φέτος, καθώς το 2027 σχεδιάζουν να μείνουν ανενεργοί. Ο ίδιος θα αξιοποιήσει τον χρόνο του με το παράλληλο συγκρότημα των Smith/Kotzen, ενώ θα αφιερωθεί και στο ψάρεμα, ένα πάθος που έχει καταγράψει στα απομνημονεύματά του. Παρόλα αυτά, δεν ανησυχεί για το μέλλον της μπάντας.
«Όλοι αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Ο Steve Harris είναι πλέον σε ηλικία 70 ετών και μπορεί να παίζει ποδόσφαιρο για 90 λεπτά το απόγευμα και μετά να ανεβαίνει στη σκηνή για ένα πλήρες set των Maiden. Αυτό είναι το πνεύμα που μας οδηγεί όλους», καταλήγει ο Smith, εκφράζοντας την πεποίθηση πως η επιστροφή τους δεν θα αργήσει.
Η ιστορία των Iron Maiden εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από την αντοχή τους και την απόλυτη προσήλωσή τους στις αρχές τους. Είτε πρόκειται για την άρνηση των τυπικών τιμών της βιομηχανίας, είτε για την ειλικρινή αποτύπωση της σχέσης τους με τους οπαδούς, αποδεικνύουν πως η μουσική τους δεν είναι απλώς ένας ήχος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει να εξελίσσεται, διατηρώντας την ίδια ορμή που είχαν όταν ξεκινούσαν πριν από μισό αιώνα.
