Κάνοντας μία αναδρομή σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες πίσω από τα ντραμς των Iron Maiden, ο Nicko McBrain μιλά από τη Φλόριντα για το εγκεφαλικό επεισόδιο, τις οικογενειακές ισορροπίες, αλλά και τα παρασκήνια που επέλεξε συνειδητά να μην καταγράψει στις σελίδες του νέου του βιβλίου.
Λίγες ημέρες πριν από την επίσημη τελετή ένταξης των Iron Maiden στο Rock & Roll Hall of Fame το Σάββατο 14 Νοεμβρίου στο Λος Άντζελες, ο Nicko McBrain ανοίγει τον εσωτερικό κόσμο της μπάντας μέσα από την αυτοβιογραφία του «Hello Boys and Girls!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις HarperCollins. Ωστόσο, το συγκρότημα δεν θα παρευρεθεί στην εκδήλωση, καθώς βρίσκεται σε περιοδεία στην Αυστραλία.
Ο ίδιος ο ντράμερ ήταν πρόθυμος να εκπροσωπήσει τους Iron Maiden στην τελετή, όμως μια σειρά εμφανίσεων που ξεκίνησε στις 26 Οκτωβρίου από τη Γερμανία και διαρκεί έως τις αρχές Δεκεμβρίου στην Ευρώπη –με τα εισιτήρια να είναι παντού εξαντλημένα– τον κρατά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προτού επιστρέψει στις 8 Δεκεμβρίου για μια προγραμματισμένη εμφάνιση στο βιβλιοπωλείο Barnes & Noble στο Μπόκα Ρατόν της Φλόριντα.
Μέσα από 344 σελίδες, το βιβλίο προσφέρει μια απολαυστική rock ιστορία που συνυπογράφει ο Benjamin Dirs, γνωστός από τη συνεργασία του στο «Into the Void» του Geezer Butler. Το βιβλίο αποτυπώνει τον πρόσχαρο και διαλλακτικό χαρακτήρα του McBrain, ο οποίος γελά διαρκώς με τον κόσμο γύρω του αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Μιλώντας στο Billboard μέσω Zoom από το σπίτι του στο Μπόκα Ρατόν, ο γεννημένος στο Λονδίνο ντράμερ, που εντάχθηκε στη μπάντα το 1982 και αποσύρθηκε από τις περιοδείες τον Δεκέμβριο του 2024, διευκρινίζει ότι απέφυγε σκόπιμα τις ιστορίες ακολασίας.
«Απέφυγα συνειδητά τις ιστορίες κραιπάλης. Υπήρχε αρκετό από αυτό, αλλά ήθελα αυτή η ιστορία να έχει περισσότερο επίπεδο», αναφέρει ο 74χρονος ντράμερ. «Ήμασταν πολύ νέοι, πολύ περήφανοι και πολύ τρελοί. Υπήρχαν πολλά ναρκωτικά, ενώ είχαμε και το μερίδιό μας στο σεξ, αλλά δεν ήθελα το βιβλίο να αντικατοπτρίζει αυτό το πράγμα».
Η επιλογή του βασίστηκε στη φιλοσοφία που διατηρούσε πάντα το συγκρότημα, αλλά και στον σεβασμό απέναντι στις σημερινές συνθήκες ζωής των μελών. «Δεν μπήκαμε σε όλο αυτό για το σεξ, τα ναρκωτικά και τα χρήματα, γιατί αυτό δεν υπήρξε ποτέ το πάθος πίσω από τους Iron Maiden, και το ίδιο ισχύει και σήμερα. Ήθελα το βιβλίο να είναι πιο παθιασμένο και να αντανακλά την πραγματική ιστορία αντί να πέφτει στον βούρκο», τονίζει.
Παράλληλα, οι οικογενειακές υποχρεώσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην τελική επιλογή του υλικού. «Πρέπει να έχετε κατά νου ότι τώρα όλοι είναι παντρεμένοι, έχουν τις δικές τους οικογένειες και παιδιά που έχουν πια μεγαλώσει. Έτσι, έμεινα σκόπιμα μακριά από τις περισσότερες ιστορίες που περιλάμβαναν κραιπάλη», εξηγεί. «Υπάρχουν βέβαια ορισμένες ιστορίες που μένει να ειπωθούν. Ίσως αυτό να αποτελέσει ένα άλλο βιβλίο!», συμπληρώνει γελώντας.
Στις σελίδες του «Hello Boys and Girls!» γίνεται σαφές ότι, πέρα από τη σύζυγό του Rebecca, την οποία αποκαλεί «αληθινό πολικό αστέρα» του στην αφιέρωση, τα ντραμς αποτελούν τον απόλυτο έρωτα της ζωής του. Η αποκάλυψη συνέβη όταν ήταν δέκα και μισό ετών και παρακολούθησε στο BBC τον Joe Morello, ντράμερ του Dave Brubeck Quartet, να εκτελεί το ιστορικό σόλο στο τραγούδι «Take Five».
«Ήταν η αγριότητα και η αδηφάγα αντοχή που είχε ο Joe Morello όταν είδα εκείνο το σόλο. Το μοτίβο του “Take Five” ήταν κάτι που δεν είχα ξανακούσει ποτέ, σε έναν τόσο ασύμμετρο χρόνο», παραδέχεται με ενθουσιασμό. «Σκεφτόμουν πάντα μετρώντας “ένα-δύο-τρία-τέσσερα, δύο-δύο-τρία-τέσσερα”, οπότε ακούγοντας ένα γέμισμα στα ντραμς σε χρόνο 5/4 είπα “τι είναι αυτό;”. Μετά ξεκίνησε το σόλο και φώναξα “αυτό θέλω να κάνω μπαμπά, θα γίνω ντράμερ!”», θυμάται χαρακτηριστικά.
Η πορεία του πριν από τους Iron Maiden υπήρξε γεμάτη σημαντικούς σταθμούς, από ηχογραφήσεις για τον κιθαρίστα Gordon Giltrap μέχρι τη συμμετοχή του στους Streetwalkers, στο συγκρότημα του Pat Travers και στο γαλλικό συγκρότημα Trust, όπου οι διαρκείς καβγάδες με εκτόξευση φαγητών σε κάθε πιθανή περίσταση και τοποθεσία προσφέρουν μερικές από τις πιο κωμικές στιγμές του βιβλίου.
«Θεώρησα ότι ο κύριος λόγος για να γράψω αυτή την ιστορία ήταν επειδή συνέβησαν τόσα πολλά πριν από τους Iron Maiden, με εξαιρετικά συγκροτήματα και μουσικούς. Έτσι, η έμπνευση ήταν όλες οι ιστορίες πριν από τη μπάντα και μετά φτάνουμε στα ουσιαστικά ζητήματα», αναφέρει. «Δεν είναι ένα βιβλίο μόνο για τα 42 χρόνια που πέρασα στις τάξεις των Iron Maiden, παρότι αυτό είναι ένα τεράστιο διάστημα και μια ευλογία. Ήθελα να γράψω την ιστορία για τη ζωή μου και φυσικά το μεγαλύτερο μέρος αφορά τους Iron Maiden», προσθέτει.
Η ολοκλήρωση της αυτοβιογραφίας χρειάστηκε αρκετά χρόνια. Περισσότερο από μια δεκαετία πριν, ο McBrain είχε υπογράψει εκδοτικό συμβόλαιο και είχε ολοκληρώσει περίπου είκοσι κεφάλαια, όμως οι ανειλημμένες υποχρεώσεις με τους Iron Maiden τον οδήγησαν σε αδιέξοδο και επέλεξε να επιστρέψει την προκαταβολή.
Όταν όμως υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο το 2023 και αποφάσισε να αποσυρθεί από τις περιοδείες, οι μάνατζερ των Iron Maiden επανέφεραν την ιδέα, ενώ ο μπασίστας και ιδρυτής τους, Steve Harris, στάθηκε υποστηρικτικός. Το «Hello Boys and Girls!» ακολουθεί το βιβλίο «Monsters of River and Rock» του κιθαρίστα Adrian Smith από το 2020, το οποίο επικεντρωνόταν τόσο στο πάθος του για το ψάρεμα όσο και στη μουσική.
«Ένιωσα μια ταπεινότητα καθώς έγραφα και όλη την ώρα σκεφτόμουν “μείνε ταπεινός φίλε, απλώς πες την ιστορία”. Όταν ο μάνατζερ Rod Smallwood μου έκανε παρατήρηση λέγοντας “α όχι, δεν μπορείς να γράψεις γι’ αυτό”, του απάντησα “συγγνώμη Rod, αυτή είναι η δική μου ιστορία”», περιγράφει.
Ο McBrain περιμένει ακόμα τις αντιδράσεις των υπολοίπων μελών της μπάντας. «Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιος από το συγκρότημα το έχει δει ακόμα, γιατί αν το έχουν διαβάσει φαντάζομαι ότι θα δεχτώ κατσάδα στο τηλέφωνο να μου λένε “δεν έπρεπε να το πεις αυτό!”. Νομίζω ότι ο Steve ίσως έριξε μια ματιά, αλλά δεν έχουμε μιλήσει ακόμα σχετικά», σχολιάζει γελώντας. «Όταν οι ομιλίες μου έγιναν όλες sold-out, μου έστειλε ένα σημείωμα: “Μπράβο. Συγχαρητήρια. Σκίσ’ τους”», συμπληρώνει.
Σχεδόν δύο χρόνια μετά την τελευταία του συναυλία με τη μπάντα, ο McBrain, ο οποίος παίζει πλέον σε ένα συγκρότημα διασκευών των Iron Maiden με το όνομα Titanium Tart, δεν κρύβει τις αναμνήσεις που τον συνοδεύουν.
«Μου λείπει καθημερινά η συντροφικότητα των αδελφών μου. Δεν μου λείπουν τα ταξίδια, αλλά μου λείπουν οι θαυμαστές, η επικοινωνία στις ζωντανές εμφανίσεις και οι βόλτες στην πόλη τις ημέρες ανάπαυλας, όταν με τον κιθαρίστα Janick Gers περπατούσαμε και συναντούσαμε τον κόσμο», αναφέρει με νοσταλγία. «Μου λείπει το τεχνικό συνεργείο, αλλά και η αίσθηση του να κάθομαι πίσω από το σετ των ντραμς μου παίζοντας και οδηγώντας το συγκρότημα. Δεν έχω όμως δεύτερες σκέψεις ή μεταμέλεια για την απόφασή μου», ξεκαθαρίζει.
Η υγεία του παραμένει σε καλή κατάσταση, φροντίζοντας τον εαυτό του προληπτικά μετά το εγκεφαλικό, αντιμετωπίζοντας μόνο τους συνηθισμένους πόνους της ηλικίας, ενώ δηλώνει ευγνώμων και δοξάζει τον Θεό κάθε μέρα για την υπέροχη ζωή που έζησε. Δεν έχει δει ακόμα τους Iron Maiden ζωντανά από τότε που αποσύρθηκε, εν μέρει από σεβασμό προς τον αντικαταστάτη του Simon Dawson, ντράμερ των British Lion του Steve Harris.
Παρ’ όλα αυτά, ελπίζει να συμμετάσχει σε ορισμένα τραγούδια στον επόμενο δίσκο της μπάντας, παρότι δεν υπάρχουν ακόμη συγκεκριμένα σχέδια για τον διάδοχο του «Senjutsu» του 2021, το οποίο είχε σημειώσει την υψηλότερη θέση του συγκροτήματος στα αμερικανικά charts.
«Λόγω του σωματικού μου περιορισμού μετά το εγκεφαλικό, θα έπρεπε να είναι ένα τραγούδι σαν το “Stranger in a Strange Land” ή το “The Number of the Beast”. Κάτι δηλαδή που δεν έχει μεγάλα γεμίσματα και έντονα μοτίβα στα ντραμς, επειδή δεν θα μπορούσα να τα παίξω», εξηγεί.
«Πέρυσι πήγα για φαγητό με τον Bruce Dickinson και τον ρώτησα αν θα κάνουμε νέο δίσκο, κι εκείνος με κοίταξε και είπε “εσύ τι νομίζεις;”. Γνωρίζοντας τον Bruce, αυτό είναι που θέλει, ενώ όταν μίλησα με τον Steve μού είπε “ίσως”, οπότε αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν σχέδια, αλλά παρακολουθήστε την ιστοσελίδα ironmaiden.com», καταλήγει.
Όσο για την ένταξη στο Rock & Roll Hall of Fame, ο McBrain παραδέχεται ότι η στάση του έχει μαλακώσει, παρότι το συγκρότημα διατηρούσε παραδοσιακά μια αμφίθυμη στάση απέναντι στη διοργάνωση.
«Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναγνωριστεί το συγκρότημα. Κάποτε συμφωνούσα με τον Bruce και έλεγα ότι όλο αυτό ήταν μια ανοησία για την οποία δεν θέλαμε καν να συζητάμε», σημειώνει.
«Τώρα όμως προχωράμε μπροστά, υπήρξαν αλλαγές στην ηγεσία και πιστεύω ότι ακούνε περισσότερο αυτό που θέλουν οι θαυμαστές. Θα πήγαινα στη στιγμή, αλλά βρίσκομαι σε περιοδεία και τα παιδιά είναι στην Αυστραλία, οπότε είμαι σίγουρος ότι θα πούμε ευχαριστώ με έναν άλλον τρόπο», καταλήγει.
Από το παιδικό δωμάτιο του Λονδίνου όπου μέτραγε τους χρόνους του «Take Five» μέχρι τα μεγαλύτερα γήπεδα του πλανήτη, ο Nicko McBrain έκτισε τον δικό του θρύλο με πειθαρχία και καθαρό πάθος. Ακόμη και αν το βράδυ του Σαββάτου η σκηνή του Λος Άντζελες μείνει άδεια από τους Iron Maiden, ο εκκωφαντικός ρυθμός μιας ολόκληρης ζωής συνεχίζει να αντηχεί σε κάθε σελίδα της προσωπικής του ιστορίας.
